Niet alleen mijn teen bleek gebroken maar ook de medische zorg

De klassieke confrontatie van menselijke voet met een hardhouten dressoir resulteert meestal in een kort maar hevige vloekpartij waarna de pijn vanzelf wegebt. Tot zover de mazzelaars onder ons. 

Valt de klap in het nadeel van de voet uit dan kan men zomaar verdwijnen in de wonderlijke carrousel die de Nederlandse Gezondheidszorg heet. Die zorg is zonder enige twijfel zo ongeveer het beste stelsel van Europa te noemen maar komt men er niet regelmatig mee in aanraking dan blijft het een wonderlijke, medische achtbaanrit. Zowel ziekenhuis als huisarts bevinden zich op een steenworp-afstand van mijn woning. De huisarts werkt op afspraak dus een snelle diagnose en/of behandeling bij de EHBO-post in het ziekenhuis lijkt de logische stap. Dat blijkt een misvatting met vooral flinke financiële consequenties.

“Bent u hier via uw huisarts of bent u rechtstreeks naar hier gekomen?” informeert een vriendelijke arts.
“Rechtstreeks, ik woon immers om de hoek en..”, “
Dan moet ik u, hoe vervelend ook, adviseren toch eerst langs de huisarts te gaan want als ik hier een spalk aanleg dan bent u in éen keer uw ‘eigen risico’ kwijt en bij de huisarts niet… u weet wel: Nederland-regeltjesland”.

De huisartspraktijk zit drie straten verderop en het bloed spuit nog niet uit mijn schoen, dus kiest een verstandig mens eieren voor zijn geld. Daar zit de wachtkamer inderdaad flink vol maar over een uurtje kan de huisarts wel even kijken. De kordate assistente voegt mij nog wel even toe
“..Dat het overigens niet de bedoeling is dat u zomaar aan de balie komt opdagen maar eerst even telefonisch afspreekt..”.
“Ja juf”. 
Het koffietentje verderop biedt soelaas voor het te overbruggen uurtje.
“Zo, dat ziet flink paars, kan wel eens een flinke breuk zijn. Misschien wel in de voet zelf. Ik wil even een foto zien. Als je nu direct even langs het ziekenhuis gaat bekijken zij de situatie direct en tapen je eventueel in, of in erger geval: gipsen”.
Een flitsconsult.

Met zijn vragen voor de radioloog op papier en een telefoonnummer van het eerder die ochtend bezocht ziekenhuis zit ik vijftien minuten later bij de afdeling radiologie (röntgenologie?) aldaar. Drie foto’s verder volgt de verlossende conclusie:
“Uw teen(-tje) is gebroken maar het betreft een kleine teen en de breuk is mooi. Geen bot verschoven dus we doen er niets aan”.
De leek, die ik uiteraard ben, vraagt bedeesd naar verder verloop en mogelijkheden.
“Daar mag ik u helaas geen nadere inlichtingen of advies over verschaffen, u dient dat verder met uw huisarts te overleggen”.
“En voor direct, praktisch advies, ik bedoel wel/niet belasten?”.
Wederom mag zij verder “..geen inlichtingen verschaffen”.  
De huisarts-assistente heeft de foto’s inmiddels binnen, blijkt als ik haar vraag naar een vervolgafspraak. “Vervolgafspraak? Nee joh, dat bepalen ze in het ziekenhuis en dan tapen ze je wel óf niet in”.

Ik probeer haar te overtuigen dat volgens hen de ‘finale-beslissing’ juist bij de behandelend huisarts ligt maar zij blijft onvermurwbaar.
“..aan zo’n kleine teenbreuk kunnen ze niets doen. U kunt wel zelf twee tenen aan elkaar tapen en sowieso schoenen met een stevige zool dragen”.
Er wordt een schijnbaar makkelijk te verkrijgen tape-merk genoemd maar ik ben het spoor enigszins bijster.
“..begrijp ik goed dat het eigenlijk niet uitmaakt of ik nou tape of niet..”.
“Maakt he-le-maal niet uit, bepaalt u zelf”.

Dat ga ik dan maar doen, die stugge zolen heb ik al.

Het was een leerzame ochtend.