Nederland schiet (niet) met scherp

Ik ben een kei is het spelen van een spelletje Stratego. Maar zelden dat ik verlies alhoewel ik benen en armen kwijtraak als ik weer eens op een bom van de tegenstander loop. Het is mij in de loop der jaren overigens opgevallen dat ik, spelend met de rode steentjes, vaker win als dat ik speel met de blauwe. Wellicht dat een meelezende psycholoog daar een logische verklaring voor heeft. Ik houd mij aanbevolen voor diens kritische edoch eerlijke analyse.

Ook een spelletje Risk mag ik graag spelen en ik moet toegeven dat ook daarin ik zowat onverslaanbaar ben. Het veroveren van een ander land of werelddeel ligt mij wel. Dit in tegenstelling tot het oud-Hollandse ‘Mens erger je niet’. Daar word ik zowat om de drie verplaatste pionnen van het bord gekegeld en mag ik op mijn knieën onder de tafel doorkruipend het stukje plastic van de grond oprapen om vervolgens niet veel later de zoveelste nederlaag te ondergaan.

Ook lees ik graag boeken over de Tweede Wereldoorlog en heb ik er, al schrijvend, zelf een vijftal aan toegevoegd. Hoewel 99% van Nederland al geen videorecorder meer heeft en 70% geen Dvd-speler, kijk ik op beide nog steeds oorlogsfilms zoals de Langste Dag en documentaires over wereldlijders (geen schrijffout) met totaal verrotte zieke geesten zoals Adolf Hitler, Joseph Stalin, Vladimir Poetin en Benito Mussolini. Al is alleen maar ‘opdat ik nooit vergeet’. Ik word immers elke dag weer een dag ouder en ligt Alzheimer of dementie op de loer.

Oorlog is fascinerend, boeiend en soms zelfs leerzaam, behalve als je er eentje zelf meemaakt. Nu hoef je alleen maar om 20.00 uur naar het NOS journaal te kijken om te zien dat dit bestaat uit 14 minuten misdaad en oorlog, 4 minuten Trump en 2 minuten voetbal, opgeteld dus de volle 20 minuten oorlog, want denk aan wat oud bondscoach Rinus Michels ooit zei over voetbal…. Das ook oorlog !

Gelukkig doet Nederland niet mee aan Trumps private oorlog tegen Iran en Jemen en hebben we vooralsnog alleen te maken met hoge benzineprijzen aan de pomp. Maar ondertussen stomen wel twee marineschepen op naar de Straat van Hormuz om deze open te houden voor de olietankers en containerschepen die daar op dit moment geen kant meer op kunnen en dus stil liggen. Het is volgens defensieminister Dilan Yesilgöz niet de bedoeling dat Nederland zich in een strijd belandt tegen Iran en dat geloof ik graag want anders sturen ze wel een fregat met een werkend kanon in plaats van het gemankeerde marineschip dat het fregat De Ruyter. Benieuwd hoe Donald J. Trump hiernaar kijkt. Als het niet zo triest zou zijn dan denk ik dat hij zich een krul in zijn lul lacht. Gelukkig voor hem doet zijn eigen kanon het nog steeds, vraag anders maar aan de destijds (te) jonge meisjes die hij fêteerde op zaken op het eilandje van vriendje Epstein. Zaken die toen illegaal en strafbaar waren en gelukkig nog steeds zijn.

En zo worden wij een oorlog ingetrokken waarbij het wachten is op de eerste op Schiphol afgeleverde doodskist met daarop de Nederlandse driekleur waarvan de randen besmeurd zullen zijn met het bloed van ook (te) jonge soldaten. Sorry lezers, ik kan het niet leuker maken, wel (nog) triester. Om met een vergeten Joods woord af te sluiten; ‘Shalom’.