Mobiel eetgenot

Deze week veroorzaakte een zogeheten heliumballon (een vrolijke, aluminiumfolie-pretballon, te koop op station, bij giftshop en bloemenboer) een verkeersinfarct op Schiphol. Het ding fladderde naar de bovenleiding waar prompt kortsluiting ontstond waarna het treinverkeer enige uren werd platgelegd. Een ballon dus…. die op het boven de perrons gelegen Schiphol op honderd plekken te koop is.

Vervolgens legt een Prorail-woordvoerder uit dat “het niet is toegestaan heliumballonnen mee het perron op te nemen”.”Het heeft echt enorme gevolgen gehad”. Ieder weldenkend mens vraagt zich nu af: als zo’n simpele ballon dermate schade kan veroorzaken, waarom geldt er dan geen algemeen verkoopverbod op Schiphol?!

Een zelfde soort tegenstrijdig beleid wordt in het openbaar vervoer gehanteerd ten aanzien van ons consumptiegedrag. Ondanks de gewoonte van dit tijdsgewricht om óveral en altijd te eten ziet men hoe street-life en street-food daar flink in botsing komen.                               

Op die overdaad van eten, en dús verpakking, is nauwelijks een stratenplan vol afvalbakken logistiek te behappen maar het openbaarvervoerswezen stelt redelijk stringente eisen die op gespannen voet staan met de vrijgevochten wereldburger en zijn geheel eigen invulling van het democratisch grondbeginsel.                     

De logica dicteert dat eten rommel, afval en vlekken geeft en dus in een bus geen plaats heeft. Drinken mag, maar zelfs dat liever niet. Op de site van menig busbedrijf wordt gesproken van ‘niet storende items’ als “een krentenbol” als zijnde nét toelaatbaar.

In de tram gelden echter eerder dilemma’s dan regels. Eten mag daar ineens wél, tenzij…”hinderlijk geurend zoals een hamburger, een gekookt ei of een zak friet met sterk geurende toppings (lees pinda-, Joppie en Currysaus)”. Hete dranken mogen ook mits…”afgedekt (met een deksel) om overlast voor medepassagiers te voorkomen”.

Water, een boterham en vreemd genoeg ook een zakje chips mogen wel. Hoewel gekraak, gekauw en geritsel door menig medepassagier ook als flink hinderlijk wordt ervaren, geldt hier een versoepeling van de regels.          

In de metro mag eten en drinken dan weer niet. Maar hoe zit dat dan met dat voertuig als het zich het ene moment onder- en het volgende moment ineens bovengronds beweegt? Gelden boven- en benedengronds andere regels?          

Zoveel mitsen, maren en misschienen werken algeheel burgerlijke ongehoorzaamheid uiteraard in de hand. Fatsoen en logisch nadenken zijn immers allang het raam uit en ook de lokaal neringdoenden bieden hier een, door openbaar vervoeraanbieders zélf gecreëerd, tegenwicht. Zoals bekend mag zijn, wemelt het op en rond vertrekpunten van het openbaar vervoer (boven- én ondergronds!) van de verkooppunten in allerlei consumptiegoed.

Denkt men nu werkelijk dat de voortjakkerende reiziger eerst rustig op het perron van alle heerlijkheden geniet alvorens in dat openbaar vervoer te stappen? (óf het te bewaren voor thuis..?) Een malle gedachtengang: men staat in de eerste plaats op een perron om zich zo snel mogelijk naar een bestemming te begeven. Eten in voertuigen mag dan simpelweg wél of níet (Opmerkelijk genoeg valt de meest aangeboden voeding op station, perron en plein overigens onder het kopje ‘niet’). Wel de verhuur/pacht pakken maar de handel vervolgens als ‘verboden’ kenmerken. De kat op het spek binden noemt men dat.

Nee, voor de verstokte eter/drinker biedt maar één vervoerder soelaas. Het Sodom en Gomorra van de mobiele gastronomie; de trein. Hier mag alles. Zelfs de milieubewuste snackklant vind hier een alibi in de vorm van maar liefst drie (gescheiden-) afvalbakken op de balkons.                                                

Het rijdende Walhalla kenmerkt zich de laatste jaren dan ook door een rijke schakering aan eters die van zak patat, maaltijdsalade met croutons tot aan exotisch walmende kapsalons genieten. De ouderwetse ‘van-huis-meegebrachte-boterham’ is verre in de minderheid alhoewel een enkeling nog wel eens een appeltje uit de jaszak tovert.

Eigenlijk schreeuwt de trein dan ook om een ouderwetse restauratie-wagen waarin men naar hartelust kan dineren, snacken danwel zich aan een vrolijk barretje vol kan laten gooien.

En waarom bestaan die eigenlijk alleen op internationale treinen? Ik kan mij voorstellen dat eenmaal de kans gegeven, partijen als Ahold, Unilever, Julia, Smullers, Domino’s etc. graag en probleemloos een rijtuig zouden vullen. Snackend en slurpend langs ’s Heeren wegen!

(Maar laat in godsnaam uw heliumballon thuis.)

Ideetje NS? Graag gedaan.