Mijn daad van verzet tegen het Jetten-kabinet

Aan verkiezingsbeloften van D66, bewaar ik slechte herinneringen. In een ver verleden heb ik wel eens D66 gestemd. Twee keer, om precies te zijn. Beide keren had ik in de eerste week van de formatiegesprekken al spijt van mijn keuze. Uitgerekend de redenen waarom ik op D66 had gestemd, sneuvelden zonder enige vorm van weerstand als eerste. Deze ezel heeft zich dus twee keer aan dezelfde steen gestoten, maar een derde keer is ze er niet ingetrapt.

Het motto van Rob Jetten was ‘het kan wèl’. Wat dat ‘het’ dan precies was en ten koste van wie ‘het’ zou gaan, is mij nooit helemaal duidelijk geworden. Sinds de presentatie van het regeerakkoord weten we dat: de meest kwetsbaren in onze samenleving. De rijken blijven buiten schot. Mensen die toch al een laag inkomen hebben en over het algemeen slecht vertegenwoordigd zijn in Den Haag, worden het hardst gepakt. Verhoging van het eigen risico als je uitkering hebt, gaat gepaard met een verlaging en/of een verkorting van de duur van die uitkering. Het aantal zorgmijders zal alleen maar verder toenemen, wat op termijn tot nog hogere zorgkosten leidt. Gevalletje ‘penny wise, pound foolish’.

Naar aanleiding van het artikel in de Volkskrant van 1 februari ‘‘Menselijke maat’ en ‘bestaanszekerheid’ maken onder Jetten weer plaats voor ouderwets ‘activeren’’ wilde ik een daad van verzet stellen. Ik besloot onmiddellijk lid te worden van vakbond FNV. Als gedeeltelijk arbeidsongeschikte, dus iemand met een laag inkomen, krijg ik 50% korting op mijn lidmaatschap. Ik wil dat mijn stem wordt gehoord in Den Haag.

Niet alleen uit eigenbelang. Ik weet maar al te goed wie in Nederland de huidige welvaartsstaat hebben opgebouwd en betaald: de ouderen van nu. Verder zijn er de ‘onmisbaren’ in onze samenleving: de mensen met zware, vaak slechtbetaalde beroepen. Ik denk naast de zorgmedewerkers onder anderen aan arbeidsmigranten. Zij zijn super kwetsbaar, omdat ze bij ziekte niet alleen hun werk verliezen maar ook meteen hun huisvesting.

Onwillekeurig drong zich ook een anekdote over verkiezingsbeloften tussen de toenmalige presidentskandidaten in Frankrijk aan me op. De strijd ging tussen de socialist Lionel Jospin en de rechtse kandidaat Jacques Chirac. Jospin stelde dat je voorzichtig moest zijn met het doen van verkiezingsbeloften. ‘Want als je de verkiezingen wint, moet je ze waarmaken.’ Chirac riposteerde met: ‘Welnee, verkiezingsbeloften doe je om de verkiezingen te winnen. Daarna doe je wat je wilt.’

Of dit gesprek wel of niet echt heeft plaatsgevonden, doet er voor mij eigenlijk niet toe. Het is de spijker op z’n kop voor wat betreft de verkiezingsbeloften van zowel Chirac als D66.