Met onze angst om ‘daddy Trump’ te bekritiseren roepen we het onheil over onszelf af

“The sovereignty of states is never negotiable, regardless of their size, their power, or their continent. It is inviolable and sacred. To renounce this principle today for Venezuela, for any state, would be to accept our own enslavement tomorrow.”

Een zakelijke samenwerkingspartner uit Chili keerde vorige maand terug naar haar geboortestad Santiago. Voor het eerst in de geschiedenis gold er een stemplicht tijdens de presidentsverkiezingen aldaar. Bij de vorige verkiezingen hadden zij en haar moeder nog gestemd op de linkse kandidaat Boric. Maar op de verkiezingsdag van vorige maand koos haar moeder opeens voor de radicaal-rechtse Trump-aanhanger Kast, en juist niet voor de linkse Jara.

De reden? Angst voor Trump. Haar moeder was bang dat bij een overwinning van de links-communistische Jara de VS zouden ingrijpen, zoals dat in 1973 ook tegen de regering van Salvador Allende was gebeurd. Na de kidnapping van de Venezolaanse president Maduro voelt zij zich in haar gelijk bevestigd.

Desondanks ben ik ervan overtuigd dat angst voor Trump een hele slechte raadgever is.

Feest onder Venezolaanse vluchtelingen
Een groot deel van de pakweg 8 miljoen Venezolaanse vluchtelingen vierden afgelopen weekend feest. Ook de Venezolaanse vriendinnen van mijn samenwerkingspartner in het Chileense Santiago.

Dat de Venezolaanse vluchtelingengemeenschappen in de wereld blij zijn met de val van Maduro is begrijpelijk. Alleen zou die vreugde weleens van korte duur kunnen zijn. En niet alleen omdat het Trump-regime dat van Maduro - via interim-president Delcy Rodriguez - vooralsnog gewoon laat zitten; Trump heeft nu eenmaal meer sympathie voor dictatoriale en autocratische dan voor democratisch gekozen leiders. De blijdschap is vooral voorbarig omdat de minister van Oorlog van het Trump-regime in één klap duidelijk maakte in wat voor wereld we eigenlijk zijn beland: “America can project our will anywhere, any time” aldus Peter Hegseth, voormalig politiek commentator van FOX News.

Ook de website van het Witte Huis laat niets aan duidelijkheid te wensen over: “This is the Western Hemisphere. This is where we live - and we’re not going to allow the Western Hemisphere to be a base of operation for adversaries, competitors, and rivals of the United States.”

Zoals de Amerikaanse president inmiddels keer op keer duidelijk maakt, gaat het bij het Trump-regime níet om democratie, níet om drugshandel, níet om mensenrechten, níet om de vrijheid van meningsuiting, níet om de vrijlating van politieke gevangenen… dát is allemaal wel het láátste waar het Trump-regime zich druk om maakt. Het levende bewijs daarvan is de ‘vriendenkring’ van de Amerikaanse president: Netanyahu, Poetin, MBS (Mohammed bin Salman Al Saud), Kim Jong-un, Erdoğan en het respect dat de Amerikaanse gangsterpresident heeft voor Xi Jinping.

Diefstal van olie en andere grondstoffen plus persoonlijke zelfverrijking zijn dan ook Trumps enige drijfveren. Colombia beschikt over smaragd, koper, zilver, nikkel, goud, tin, cinnaber, zout, gips en steenkool. Cuba over nikkel, chromiet en koper. Bij Mexico gaat het onder meer om zilver, goud, koper, zink en aardolie. En door de smeltende ijskap kunnen straks in Groenland gas, olie en tientallen mineralen worden gewonnen. 

De schokkende non-reacties van Europa’s leiders
Zelf was ik afgelopen zaterdag in Casablanca toen het breaking news over Venezuela op mijn smartphone binnenkwam. Op de Engelstalige Al Jazeera was men in shock. Niet zozeer vanwege de Amerikaanse agressie tegen het dictatoriaal geregeerde Venezuela, want die zat eraan te komen. De shock betrof vooral de kidnapping van de president die de meest recente verkiezingen vrijwel zeker heeft verloren maar zichzelf desondanks als overwinnaar had uitgeroepen in combinatie met de (non-)reacties daarop van de meeste Europese regeringsleiders.

Dieptepunt was misschien wel de reactie van de Franse president Macron: “The Venezuelan people are today rid of Nicolás Maduro’s dictatorship and can only rejoice. By seizing power and trampling fundamental freedoms, Nicolás Maduro gravely undermined the dignity of his own people. The upcoming transition must be peaceful, democratic, and respectful of the will of the Venezuelan people. We wish that President Edmundo González Urrutia, elected in 2024, can swiftly ensure the transition. I am currently exchanging with our partners in the region. France is fully mobilized and vigilant, including to ensure the safety of its nationals during these uncertain times.”    

Géén woord over het illegale karakter van deze actie, géén woord over de precedentwerking, géén woord over de door zelfverrijking gedreven motivaties van de gangsterpresident, géén woord over de Venezolaanse en Cubaanse burger- en militaire slachtoffers, géén woord over het gevaar voor Europa nu het Trump-regime Groenland bedreigt en het Poetin-regime zich gelegitimeerd zal voelen om naast Oekraïne ook elders land en grondstoffen te veroveren, géén woord over het gevaar dat Taiwan nu loopt in een wereld waarin alleen nog het recht van de sterkste geldt en niets China meer in de weg staat om zijn slag te slaan.

In Nederland vinden ook de politiek leiders van onder meer VVD en CDA dat we het Trump-gangsterregime niet te zeer mogen bekritiseren omdat dit onze eigen veiligheid zou bedreigen. Maar het dilemma is nu juist dat we ‘daddy Trump’ al een jaar lang de hemel in aan het prijzen zijn, waardoor de man geen énkele belemmering meer voelt om wáár ook ter wereld zijn slag te slaan. Al een jaar lang zijn onze angstige wereldleiders bezig om de Amerikaanse gangsterpresident op een dusdanig hoog voetstuk te plaatsen dat hij met niets of niemand meer rekening dreigt te houden. 

Meer dan een jaar geleden schreef ik het volgende over de straffeloosheid waarmee Israël de meest weerzinwekkende genocidale misdaden kan plegen: “Internationale politiek én media hebben gezamenlijk een monster gecreëerd dat nog maar moeilijk te temmen valt. De grootste slachtoffers van dat monster zijn vele miljoenen Palestijnen en Libanezen plus de direct getroffen Israëliërs van 7 oktober.”

Inmiddels zijn veel van onze regeringsleiders al bijna een jaar lang actief om via de lofzang óp en onderdanigheid áán de Amerikaanse president een monster van Trump te maken dat zich vroeg of laat evenmin laat temmen. Wát als het een land lukt met een op de Maduro-kidnap lijkende actie de Israëlische premier Netanyahu op te pakken en aan Den Haag uit te leveren?  Wees dan maar niet verrast als het gangsterteam van Trump een militaire actie op ons land uitvoert om een van de grootste oorlogsmisdadigers van deze eeuw te bevrijden.

Zolang onze wereldleiders weigeren Trump scherp tegen te spreken en ook de meest bizarre ‘vredesprijzen’ voor hem in het leven te roepen, zal niets de meest corrupte president in de Amerikaanse geschiedenis nog in de weg staan: “America can project our will anywhere, any time.” 

Twee complete tegenpolen geven het goede voorbeeld
Het meest bizarre van de afgelopen dagen is misschien wel dat er twee complete tegenpolen zijn die ons het goede voorbeeld geven. Zo was de New Yorkse burgemeester Zohran Mamdani glashelder: “I called the president and spoke with him directly to register my opposition to this act, and to make clear that it was an opposition based on being opposed to a pursuit of regime change, to the violation of federal and international law, and a desire to see that be consistent each and every day.”

Maar tot mijn stomme verbazing was de rechts-extremistische Franse ex-presidentskandidaat Marine le Pen zelfs nóg duidelijker: “There were a thousand reasons to condemn the regime of Nicolás Maduro: communist, oligarchic, and authoritarian, it had imposed on its people, for far too many years, a suffocating yoke that plunged millions of Venezuelans into misery - when it did not force them into exile. But there is one fundamental reason to oppose the regime change that the United States has just brought about in Venezuela. The sovereignty of states is never negotiable, regardless of their size, their power, or their continent. It is inviolable and sacred. To renounce this principle today for Venezuela, for any state, would be to accept our own enslavement tomorrow. It would thus be a mortal peril, at a time when the 21st century is already the stage for major geopolitical upheavals that cast over humanity the constant threat of war and chaos. All that remains for us is to hope, in the face of this situation, that a voice be given as soon as possible to the Venezuelan people. It is for them to reclaim the power to define, sovereignly and freely, the future they wish to forge as a Nation."

Het is waarschijnlijk de eerste keer in mijn leven dat ik het grotendeels eens ben met Marine le Pen. Maar wat me vooral raakt is dat haar reactie en die van Zohran Mamdani wat mij betreft duidelijk maken dat angst voor Trump de aller slechtste raadgever is.

De reactie van Marine le Pen had de reactie van Ursula von der Leyen, Dick Schoof, Keir Starmer, Friedrich Merz en Emmanuel Macron moeten zijn. Want mijn persoonlijke overtuiging is glashelder: zolang onze wereldleiders het Trump-gangsterregime niet in de meest scherpe bewoordingen tegenspreken roepen we het onheil over onszelf af.