Meer salaris voor mensen aan de top terwijl de rest moet bezuinigen

Er ligt een advies om de salarissen van onder meer wethouders met 18% te verhogen. Achttien procent. Mijn eerste reactie was: WTF? Dit is geen kwestie van timing. Dit is een kwestie van principe. Van solidariteit. Van wat voor land we willen zijn. Dit is precies waarom mensen terecht hun vertrouwen verliezen. Niet door grote woorden, maar door dit soort signalen van bovenaf. Hoe leg je dat uit aan mensen die elke maand moeten schrapen om rond te komen?

Bovenop een salaris waar je echt niet zielig van wordt. Bovenop verlofregelingen waar veel mensen alleen maar van kunnen dromen. En bovenop een wachtgeldregeling die de meeste mensen niet eens kennen. Gewone werkenden hebben dat niet. Die krijgen WW. En die wordt steeds korter, steeds strenger.

En dan zeggen we tegen mensen dat het “realistisch” moet blijven. Dat er geen geld is. Dat de zorg efficiënter moet. Dat de WW niet langer kan.

Ik ben wethouder. En juist daarom zeg ik dit. We krijgen al te veel. Er is ruimte. Er is vrijheid. Er zijn privileges. Het systeem is zo ingericht. Bovenin is er lucht. Onderaan is er druk.

Als SP-wethouder doe ik mee aan onze solidariteitsregeling. Ik draag een deel van mijn inkomen af. Niet omdat het moet, maar omdat politiek voor mij geen graaibaan is. Ook dan kom je echt nog prima rond. En eerlijk? Ik zou me ongemakkelijk voelen als ik zelf steeds meer zou krijgen terwijl ik beslissingen neem over mensen die moeten schrapen om rond te komen.

Ik ben opgegroeid in internaten. Ik weet hoe het voelt als je niet met een voorsprong begint. Ik weet hoe het voelt om als tweederangs te worden behandeld. Dat vergeet je niet. Misschien daarom heb ik altijd moeite met een wereld waarin het vanzelfsprekend lijkt dat wie bovenin zit, zichzelf nóg beter mag regelen.

En dan kijk ik naar wat er ondertussen gebeurt. Er wordt landelijk bezuinigd op de gehandicaptenzorg terwijl begeleiders zeggen dat het nu al niet meer kan. De ouderenzorg staat onder zware druk. Personeel werkt zich kapot. De WW wordt ingekort. Mensen moeten langer doorwerken terwijl hun lichaam soms al lang “genoeg” heeft gezegd. Dat zijn geen cijfers. Dat zijn mensen.

Blijkbaar moet het salaris aan de top omhoog omdat topambtenaren meer zouden verdienen. Maar bij de cao van Aan de Slag, waar mensen met een arbeidsbeperking werken, blijft het stil. Daar kan het blijkbaar niet. Terwijl ook zij collega’s hebben die meer verdienen voor vergelijkbaar werk.

Iedereen verdient een eerlijk loon. Niet alleen wie al bovenaan zit. Ik ben niet van de maatpakken. Ik ben meer van de adidaspakken. Niet omdat dat stoer klinkt, maar omdat ik me niet vanzelfsprekend thuis voel in dat wereldje waar dit soort adviezen normaal worden gevonden. Ik vergeet nooit waar ik vandaan kom. Voor mij is links geen marketing. Het is geen cultuurstrijd om de aandacht af te leiden. Het is klassenstrijd. Het gaat over macht. Over wie we beschermen als het spannend wordt.

Dit is “maar” een advies. Maar het laat zien hoe snel er aan de top wordt gedacht in verhogingen, terwijl onderaan telkens wordt gevraagd om in te leveren. Als we een land willen zijn waar solidariteit meer is dan een woord, dan begint dat hier. Niet “bovenin”.

Ik zou zeggen weet waar je bij de gemeenteraad op stemt. Tegenmacht is nu keihard nodig. Om te zorgen dat we kiezen voor betaalbaarheid, zorg en eerlijk werk  en niet automatisch voor meer ruimte aan de top.

Sunita schrijft deze tekst op persoonlijke titel.