Joop

Een man met een depressie is nog te vaak een vreemde eend

  •  
22-01-2018
  •  
leestijd 3 minuten
  •  
50 keer bekeken
  •  
Schermafbeelding 2018-01-22 om 15.47.04

© Screenshot: Campagne Hey! Het is oké

Er wordt veel gesproken over de emancipatie van vrouwen. Maar als het over openheid bij psychische ziekten en aandoeningen gaat, is er voor mannen nog een hele wereld te winnen
Zo af en toe heb ik dat gevoel nog wel eens; een vreemde eend in de bijt… Sowieso iets wat min of meer een van de rode draden in mijn leven is. De laatste maanden is mijn kennissenkring (netwerk) behoorlijk aan het uitbreiden. Vooral op het gebied wat raakt aan burn-out en/of depressie, wel of niet werk gerelateerd. Wat ik veel op Facebook(groepen), Twitter en LinkedIn tegenkom is dat ik één van de weinige mannen ben en in veel gevallen de enige als het over openheid bij burn-out en/of depressie gaat.
Afgelopen week heeft het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) de campagne ‘Hey! Het is oké’ gestart. Om depressie bespreekbaar te maken. Een uitstekende zaak natuurlijk die ik van harte ondersteun. Alleen lees ik dat de campagne extra richt op jongeren (13-18 jaar) en jonge vrouwen (18-35 jaar). Hierbij zegt het ministerie dat dit risicogroepen zijn omdat ze wel over hun depressie of depressieve gevoelens willen praten maar het erg lastig vinden om het gesprek daarover te beginnen. Volgens mij is dit juist voor (heel veel) mannen ook een groot probleem. Dit heb ik afgelopen week ook bij Omroep Zeeland gezegd.
Waarom? Het aantal zelfmoorden onder mannen is twee keer zo hoog als onder vrouwen. Hoe komt dat? De vraag stellen is makkelijker dan hem beantwoorden. Ik ga toch een poging wagen.
‘Wij’ mannen leven in een machowereld en vinden dat wij haantjesgedrag moeten vertonen. Mannen hebben over het algemeen (en ik spreek uit ervaring) een andere kijk op het leven en hun rol in de maatschappij. Bij veel mannen heerst de gedachte dat ‘wij’ de kostwinner moeten zijn. Dat ‘wij’ problemen bespreken bij een biertje en dat ze dan voorbij zijn. Dat ‘wij’ niet moeten zeuren en gewoon door moeten gaan.
Veel mannen zijn bang om emoties te tonen vooral omdat dit vaak als zwak en week wordt gezien. Ook durven zij vaak niet om hulp te vragen. Hulp vragen doen ‘wij’ alleen in de spiegel. En ondertussen zak je steeds verder en dieper de (onzichtbare) ellende in.
Diarree Ik weet uit eigen ervaring dat het niet makkelijk is of het je niet makkelijk gemaakt wordt als je jouw psychische (depressieve) emoties toont. Zeker als je in een omgeving werkt met hoofdzakelijk mannen. Hoe vaak is dan niet een reactie: “o ja joh, iedereen heeft wel eens een dipje. Bijna weekend dan kun je lekker uitrusten en er volgende week weer fris en fruitig tegenaan.” Of: “neem een weekje vakantie, kun je goed uitrusten en dan is het wel weer over.” Je kunt jezelf afvragen of je dit ook zegt tegen iemand die diarree (buikgriep) heeft… Vast niet.
Openheid Er worden veel woorden gesproken over de emancipatie van vrouwen. Maar als het over openheid bij psychische ziekten en aandoeningen gaat, is er voor mannen nog een hele wereld te winnen. Dus mannen (natuurlijk ook vrouwen) als je psychische problemen ervaart: praat erover en niet alleen in de spiegel! Zoek iemand, een collega die je vertrouwd, een vertrouwenspersoon in jouw bedrijf (als die er is), een goede vriend of vriendin, huisarts, praktijkondersteuner. Iemand! Blijf er niet mee lopen. Het is juist een teken van kracht én zelfkennis dat je om hulp vraagt.
Op Samen sterk tegen stigma vind je informatie over hoe je eventueel iemand aan kan spreken waarvan je denkt dat hij of zij in psychische nood zit.
Hier vind je meer informatie over de ‘Hey! Het is oké’ campagne.

Meer over:

opinie, depressie, leven,

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (25)

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon23 jan. 2018 - 6:45

Het onbegrip en de onwetendheid is vaak stuitend. Ik denk dat je pas echt goed begrijpt hoe desastreus de gevolgen van een depressie zijn als je hier zelf of in je omgeving mee wordt geconfronteerd. Er is nog een wereld te winnen en ik denk dat "coming out" openbaringen van BN'ers zeker een positieve bijdrage kunnen leveren aan het slechten van taboes, meer nog dan de goed bedoelde campagnefilmpjes. Mijn persoonlijke ervaring is ook dat vrouwen hier meer voor open staan dan mannen. Mijn sexegenoten ontberen veelal het empatisch vermogen en kunnen dit soort onderwerpen moeilijker handelen. Komen vaak niet verder dan wat obligate vraagjes.

1 Reactie
Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon23 jan. 2018 - 9:19

Empathisch

Haastig
Haastig23 jan. 2018 - 0:26

Ik denk dat je -als je je depressie op LinkedIn hebt staan- dat je überhaupt één van de weinigen bent en niet alleen onder mannen. Ik ken wel wat mannen die hun depressie verzwegen voor de omgeving, doodvermoeiend lijkt me. Ik had er tijdens m’n depressie niet eens de puf voor om er over te liegen of smoesjes te verzinnen voor therapie. Ook de mannen (en v) die niet eerlijk zijn bij therapie: als je er niet eerlijk bent bij die m/v, die je betaald om naar je shit te luisteren, bespaar je dan de tijd en moeite en ga wat anders doen... Toch is voor de meeste mensen therapie zinvol. Depressie treft enorm veel mensen, man, vrouw, jong, oud, rijk, arm.. Van prins Claus tot Anthonie Kamerling. Open zijn, het helpt... En met je gebroken arm blijf je toch ook niet rondlopen?

Hiltermann
Hiltermann22 jan. 2018 - 23:01

Moedig dat Roland van Tilborg aandacht vraagt voor deze aandoening. Eens met zijn opvatting dat de campagne zich zou moeten richten op allen die door deze ziekte getroffen zijn. Onbegrijpelijk dat VWS de campagne wil beperken. Iedereen die strijdt tegen deze ziekte verdient aandacht. Daarvoor zijn de problemen te ernstig. Wanneer depressies deel uitmaken van een bipolaire stoornis lopen de patiënten regelmatig langs de rand van de afgrond. Een aanzienlijk deel van hen overleeft een dergelijke crisis niet. Hoewel er medicatie beschikbaar is blijft het erg lastig de patiënt goed daar op in te stellen. Nabestaanden zullen zich bij zelfmoord vaak afvragen of ze niet te kort geschoten zijn. Een begrijpelijke reactie voor mensen die een dierbare verloren hebben door deze ziekte.

Audiomind
Audiomind22 jan. 2018 - 22:56

Goed dat u dit bespreekbaar maakt. Uit ervaring weet ik dat mannen inderdaad lastiger over gevoelens kunnen praten. Echter heeft dit niet altijd met haantjes of macho gedrag te maken. Het lukt vaak niet om de pijnpunten aan te stippen als man. Ze moeten vaak opweg geholpen worden in het uiten van gevoelens. Dit lukt vaak alleen bij intensieve therapie. Echter in deze deeltijdsbehandelingen zie je weinig mannen. Dit verklaard ook deels de hoge zelfmoord cijfers onder mannen. Als je een automotor constant in te hoge touren zet, ploft de motor vanzelf een keer.

Piet de Geus
Piet de Geus22 jan. 2018 - 21:05

"Wat ik veel op Facebook(groepen), Twitter en LinkedIn tegenkom is dat ik één van de weinige mannen ben en in veel gevallen de enige als het over openheid bij burn-out en/of depressie gaat." Dat zal wel aan jouw omgeving liggen. Ik heb er destijds nimmer een geheim van gemaakt dat ik een burn-out had, net zomin als de vele anderen in mijn omgeving. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om daarover te gaan kletsen in een Facebookgroep of een praatgroep. Professionele hulp schiet echt een stuk meer op dan elkaar met wat lotgenoten gaan lopen bevestigen. Zoals Freek de Jonge vroeger al zei: "Mannen in praatgroepen zijn wat ze zullen hebben, grote lullen."

16 Reacties
Piet de Geus
Piet de Geus22 jan. 2018 - 21:12

Het correcte citaat van Freek is uiteraard dat mannen in praatgroepen zijn wat ze willen hebben.

Haastig
Haastig22 jan. 2018 - 23:39

Vind je groepstherapie professionele hulp, of schaar je dat onder “praatgroep”?

JanB2
JanB223 jan. 2018 - 6:13

Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om daarover te gaan kletsen in een Facebookgroep of een praatgroep. Sociale media zijn nou niet bepaald de "plekken" waat je met dit onderwerp aan het goede adres bent. Met geen enkel onderwerp eigenlijk.

Pindaklaas
Pindaklaas23 jan. 2018 - 10:17

"Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om daarover te gaan kletsen in een Facebookgroep of een praatgroep." Er zijn nu eenmaal mensen die zichzelf constant en overal, etaleren. Ook met hun depressie en burn-out.

DanielleDefoe
DanielleDefoe23 jan. 2018 - 16:18

"Geen haar op mijn hoofd...". Mijn problemen zou ik daar ook niet bespreken. Ook vrouwen doen er goed aan professioneel advies te vragen indien nodig. Groepstherapie kan effectief zijn maar zeker niet voor alle klachten.

Piet de Geus
Piet de Geus23 jan. 2018 - 16:43

"Vind je groepstherapie professionele hulp" Groepstherapie vind ik in de praktijk een randgeval. Laat ik het zo zeggen: het zou professionele hulp moeten zijn maar komt maar al te vaak neer op amper meer dan een praatgroep.

Piet de Geus
Piet de Geus23 jan. 2018 - 16:46

"Ook vrouwen doen er goed aan professioneel advies te vragen indien nodig." En dat hoeft echt geen langdurig proces te zijn. Ik had een gesprek nodig om de conclusie te horen dat ik een scherp inzicht had in mijn situatie en in de gedragsverandering die nodig was om daaruit te komen. Het was ook bepaald geen rocket science: op mijn veertigste was ik tekeer gegaan als de spreekwoordelijke jonge hond in de .com die met een fles coke en een pizza onder zijn bureau sliep. Dat trek je op die leeftijd niet een paar jaar achter elkaar. Het 'boem is ho' van een burn-out was voor mij voldoende om dat in te zien en om te schakelen.

DanielleDefoe
DanielleDefoe23 jan. 2018 - 18:40

".. dat hoeft echt geen langdurig proces te zijn." Dat is zo. Moderne vormen van kortdurende gestructureerde psychotherapie kunnen het moeiteloos opnemen tegen fossielen zoals jarenlange klassieke psychoanalyse.

Haastig
Haastig23 jan. 2018 - 20:26

Piet de Geus 23 januari 2018 at 17:43 Hoewel ik er zeer tegen mijn zin heen ging, vond ik -uiteindelijk- groepstherapie heel nuttig. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik heb leren communiceren, durven zeggen wat ik voelde. Dat was voor mij niet vanzelfsprekend. Het was zo weinig vanzelfsprekend dat ik nu nog steeds slecht op de hoogte ben van wat ik voel, op het moment dat ik het voel. Inmiddels weet ik redelijk wat m'n bagage is, m'n achilleshiel, maar ik ben wat minder dan jij in staat de van kinds af aan ingesleten foute patronen te herkennen en corrigeren en de aangeleerde overtuigingen af te leren. Nog los van de biologische missers in mijn hersens. Ik denk dat ook voor mannen als hierboven beschreven groepstherapie nuttig is (moeite met uiten). Ik vind het daarom een beetje 'gevaarlijk' om het belachelijk te maken, met het risico dat ze dergelijke zorg ontwijken -om niet als "grote lullen" te boek te staan- om vervolgens op het spoor te gaan liggen. Oefenen met het je leren uiten in een "veilige omgeving", namelijk met mensen waar je niets meer mee hoeft, is nuttig.

Piet de Geus
Piet de Geus24 jan. 2018 - 0:32

"Hoewel ik er zeer tegen mijn zin heen ging, vond ik -uiteindelijk- groepstherapie heel nuttig." Dan zul je het geluk hebben gehad dat er wel professionele begeleiding was met de nodige kwaliteiten. Dat is echter geen vanzelfsprekendheid. "Ik vind het daarom een beetje ‘gevaarlijk’ om het belachelijk te maken" Facebookgroepen of praatgroepen zijn geen groepstherapie. Hooguit pogingen tot een vorm van zelfhulp waarbij de lamme de blinde moet leiden. Die blijven doorgaans hangen in ongerichte zelfbevestiging. "Oefenen met het je leren uiten in een “veilige omgeving”, namelijk met mensen waar je niets meer mee hoeft, is nuttig." Maar alleen als dat gebeurt onder leiding van iemand die weet wat hij doet is er enige garantie dat je ook aan een volgende stap toe zult komen en het geleerde in de praktijk zult brengen om daarmee je problemen te overwinnen.

Minoes&tuin
Minoes&tuin24 jan. 2018 - 4:01

Ook al weet je wat je moet veranderen na een gesprek heeft dat vaak niet meteen invloed op je depressie. Die gaat daarmee zelden meteen over. Dan heb je het vaak al te ver laten komen. Meestal zit er ook wel wat meer achter of kun je je situatie niet zo gemakkelijk per direct veranderen.

Piet de Geus
Piet de Geus24 jan. 2018 - 21:17

"Ook al weet je wat je moet veranderen na een gesprek heeft dat vaak niet meteen invloed op je depressie." Ik ben nooit depressief geweest maar heb een burn-out gehad. Indertijd was daar nog een heldere definitie voor: je hebt jezelf zo uitgeput dat je lichaam niet meer in staat is om daar door middel van rust van te herstellen (zoals wanneer je overspannen bent). Om mijn lichaam daarbij te ondersteunen kreeg ik daarom een serotonineheropnameremmer voorgeschreven maar die werkte bij mij als een laxeermiddel, dus daar ben ik na een weekje weer mee gestopt. Herstel moest bij mij helemaal komen van een gedragsverandering en natuurlijk heeft dat niet meteen effect: heel langzaam moet je lichaam opnieuw een evenwicht opbouwen waarbij het weer op een normale manier herstelt. Maar de crux is dat je meteen naar een evenwicht moet zoeken en dus niet complete rust nemen. Ik vond het een hele geruststelling om te weten dat daar de nodige tijd overheen zou gaan. Dan zit je meteen op een heel andere manier in het proces dan wanneer je wonderen verwacht van een pilletje en is het makkelijk te accepteren dat je plafond nog een tijdje erg laag zal liggen. Hoef je je daar alvast niet over op te fokken en kun je je om te beginnen concentreren op de activiteiten die de meeste bevrediging opleveren, want ook dat helpt enorm.

DanielleDefoe
DanielleDefoe24 jan. 2018 - 23:18

"Meestal zit er ook wel wat meer achter of kun je je situatie niet zo gemakkelijk per direct veranderen. " Depressies hebben niet altijd een externe oorzaak.

Minoes&tuin
Minoes&tuin25 jan. 2018 - 9:51

DanielleDefoe Ik denk dat als het om een burn-out gaat, het wel klopt wat Piet zegt. Dat je dan een depressie kunt voorkomen door tijdig ingrijpen. Dan moet je wel op tijd erkennen dat er iets is en maatregelen nemen en niet altijd maar doorgaan. Indien je vanuit de burn-out in een depressie raakt, heeft het vaak al een beetje langer voortgesleept en was je er niet tijdig bij. Mensen hebben vaak geen tijd om er bij stil te staan. Buiten dat misschien wel dat gedrag, maar karakter dat leidt tot dat gedrag, niet altijd zo gemakkelijk en snel te veranderen is. Perfectie bijvoorbeeld kan daarin mede een rol spelen. Dat kan leiden tot teveel op je eigen schouders laden i.p.v. te delegeren bijvoorbeeld. Een te sterk werk-ethos in samenhang daarmee kan er ook aan ten grondslag liggen, waardoor je altijd alles op je laadt of naar je toetrekt wat een ander laat liggen. Dat eist op dezelfde manier tot noodzakelijke gedragsverandering van precies hetzelfde gedrag, maar heeft tegelijkertijd iets te maken met het in hoeverre het erin gesleten is, je karakter al heeft gevormd, of enkel erin geslopen. Soms heb je niet alles zelf in de hand en ben je afhankelijk van ontstane omstandigheden buiten jou zelf om, te grote druk die erop je gelegd wordt van buitenaf, en is het en/en. Wanneer is iets goed genoeg.. Het zien is dan vaak een stukje gemakkelijker dan het veranderen. Als je al in een depressie zit komt het ook moeilijker binnen lijkt me en si er al veel kwaad geschied. Niet iedereen heeft dat zelf meteen in de gaten.

Piet de Geus
Piet de Geus25 jan. 2018 - 19:14

"Indien je vanuit de burn-out in een depressie raakt, heeft het vaak al een beetje langer voortgesleept en was je er niet tijdig bij." Bij een burn-out heeft het al te lang voortgesleept: vandaar dat je er niet zo makkelijk van herstelt als van overspannenheid, waarbij rust voldoende is. Een depressie is echt iets heel anders: daarbij gaat het niet louter over geestelijke en lichamelijke uitputting maar spelen heel andere zaken een rol. Bij depressie is je energiebalans niet verstoord maar heb je een stemmingsstoornis. Hoewel symptomen kunnen overlappen ligt er een andere oorzaak aan ten grondslag en is er ook een andere aanpak nodig.

Minoes&tuin
Minoes&tuin26 jan. 2018 - 12:38

Piet de Geus Dat is niet wat ik zeg. Je behoeft mij niets te zeggen heb het van heel dichtbij meegemaakt. Ik weet maar al te goed wat een depressie na een burn-out is en hoe moeilijk het is van alleen al een burn-out te herstellen. Maar nog beter hoe moeilijk het is van een daaropvolgende depressie te herstellen.

Dongen2
Dongen222 jan. 2018 - 17:04

De auteur van dit stuk geeft zeer terecht een reëel probleem aan. Mannen zijn oververtegenwoordigd wat betreft zelfmoord en voor mannen is het moeilijker om bv naar een psycholoog te stappen. Toch zie ik dit wel als een negatief vervolg van een positieve eigenschap van mannen, namelijk zelfcontrole. Mannen worden geacht om zelfcontrole te hebben en ze worden geacht problemen zelf op te lossen. Dit lijkt me op zichzelf een erg goede eigenschap die we zeker niet moeten afleren. Een ander probleem wat dit probleem versterkt is de toenemende eenzaamheid. Mannen met goede vrienden waar ze wat tegen kunnen vertellen zullen beter met hun psychische problemen dealen dan mannen die dat niet hebben

simpson_jr
simpson_jr22 jan. 2018 - 16:07

Vraag is denk ik wel of veel mannen willen "evrouwciperen". Maar ik kan me, zeker na de laatste crisis, niet voorstellen dat er geen mannen in de 45+ leeftijd zijn die het geestelijk niet zo breed hebben.

OlavM
OlavM22 jan. 2018 - 15:51

Goed dat de auteur dit aan de orde stelt. Als het om psychische ziekten en aandoeningen gaat is het voor mannen in de meeste gevallen zeker veel moeilijker om hulp te vragen en te krijgen. Zoals hij zelf ook zegt: vanwege de nog steeds overheersende cultuur betreffende mannen- en vrouwenrollen. Deze kwestie is ook een onderdeel van mannenemancipatie, en op dat gebied is nog veel werk aan de winkel, ondanks de vorderingen die op dat gebied wel worden gemaakt.