Madonna’s Pride

Recentelijk was er vrijwel geen ontkomen aan de promotour van Madonna’s nieuwe album Confessions II. Vanaf de ‘surprise kick off’ op Times Square tot het BBC-interview met Graham Norton, het optreden halverwege de FIFA-finale en de lastminute verrassingsact tijdens de jubileumeditie van Worldpride. Overigens weinig verrassend dat laatste, gezien haar gevestigde status als icoon van de lhbti-gemeenschap, die haar al jaren op handen draagt. En daarvoor verdient zij uiteraard alle respect.

Als voormalig megafan moet ik echter bekennen, dat ik absoluut geen respect meer kan opbrengen voor het vrouwbeeld dat zij daarbij, in het voorbij gaan, promoot. Want wat is er in godsnaam gebeurd met (voorheen) mijn oprecht prachtige, immer stijlvolle, rebelse idool dat decennialang meisjes en vrouwen wereldwijd opriep tot zelfexpressie, zelfreflectie en zelfrespect? Babyroze (...) korset, talloze fillers en filters in haar uitdrukkingsloze tronie en een overdosis siliconen in beide borsten en billen: de 67-jarige Queen of Pop en Reinvention ontpopt zich zowaar tot een nogal stereotype,geplastificeerde pornopop. Of eigenlijk meer een soort van strakgetrokken avatar. Over verrassingen gesproken!

Maar goed, dat is allemaal buitenkant en dat doen er natuurlijk (veel) meer tegenwoordig. Dat moet ieder ook voor zich weten. Pas écht genant wordt het, wanneer je doorgaans geen goed woord over hebt voor president Donald Trump, hem zelfs openlijk uitmaakt voor ‘convicted felon, rapist, bigot’, om gevoeglijk acte de présence te gaan geven op zijn magalomane FIFA-feestje. Nota bene in je ondergoed. Dan ben je hoe dan ook hypocriet en corrupt. Ongeloofwaardig bovendien. Bepaald niets om trots op te zijn.