Machteloos kijkt de wereld toe hoe Israël, de VS en Iran er een potje van maken

Nico schrijft een serie over oorlog. Dit is deel 113.

Als je het mij vraagt dan vind ik het ronduit belachelijk dat de hele wereld in en rond de Straat van Hormuz al wekenlang gegijzeld wordt door twee kibbelende partijen die zich niks aantrekken van gemaakte internationale afspraken. Met alle gevolgen van dien. Waarom moet ik, en met mij miljoenen anderen, ineens veel meer voor mijn energie en benzine betalen omdat Israël en Amerika ooit, zonder gedegen overleg met de internationale gemeenschap, besloten om Iran op een buitenproportionele manier aan te vallen?

De Straat van Hormuz is een zeestraat tussen de Perzische Golf in het westen en de Golf van Oman in het oosten. Het is de enige uitweg vanuit de Perzische Golf naar de Indische oceaan. Twintig procent van de dagelijkse olieproductie wordt via de Straat van Hormuz vervoerd. Ten noorden ervan ligt Iran en ten zuiden liggen de Verenigde Arabische Emiraten en Musandam, een enclave van Oman. Volgens het VN-Zeerechtverdrag, dat niet door Iran is bekrachtigd, heeft de Straat van Hormuz een speciale status, waardoor schepen van alle landen recht hebben op vrije doorvaart.

Los van de olie is er ook een probleem met de kunstmest. Als die niet door deze zeestraat vervoerd kan worden, zitten er slechte oogsten aan te komen en dreigt hongersnood voor 45 miljoen mensen.

De Volkskrant heeft een analyse gemaakt van de schade aan de olie- en gasindustrie in de Golfregio. Voorlopige conclusie: het gaat jaren duren en vele miljarden kosten voordat de energielevering weer op het niveau van voor de oorlog met Iran is. (Vk 8/7/2026) Tientallen locaties in het Midden-Oosten zijn getroffen. Iran en Qatar het zwaarst, maar ook de Saoedische en Iraakse olievelden, havens in Oman en raffinaderijen in Bahrein, Israël en Koeweit zijn beschadigd.

Machteloos kijkt de wereld toe hoe drie landen, Israël, de VS en Iran er een potje van maken. De vredesbesprekingen zijn om meerdere redenen een regelrechte aanfluiting. De partijen hebben lak aan het oorlogsrecht. Israël gaat zijn eigen gang. Trump en zijn onderhandelaars spreken elkaar tegen, of met twee tongen. Iran wordt vertegenwoordigd door de ultraconservatieve Revolutionaire Garde, die niet onderhandelt namens een groot deel van het volk. Bovendien proberen ze als ondernemers een probleem op te lossen en niet als politici of diplomaten. Trump heeft al te vaak beweert dat het einde van de oorlog met Iran in zicht was, terwijl het conflict al weken blijft voortslepen.

Het steeds weer oplaaien van de Iran-oorlog maakt de wereldeconomie kwetsbaar. Ik lees dat in de NRC die op zijn beurt verwijst naar ramingen van het Internationaal Monetair Fonds. (NRC 9/7/2026) Zijn er economen die mij kunnen vertellen of er ook een  economisch systeem mogelijk is, waarbij de blokkade van De Straat van Hormuz een minder negatieve impact heeft?