Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Elke twee dagen wordt er een milieuactivist vermoord, al tien jaar lang

Meeste slachtoffers in armere landen en onder inheemse bevolking
Joop

Lekker en gezond: een kant-en-klaarmaaltijd met additieven

  •  
13-12-2010
  •  
leestijd 8 minuten
  •  
113 keer bekeken
  •  
BNNVARA fallback image
JOOP-DEBAT: Producten uit de voedselfabriek worden niet alleen steeds veiliger, de kwaliteit wordt ook steeds beter
Veel Nederlanders willen alleen puur natuur eten, hoewel ze daarbuiten altijd wel vertrouwen op nieuwe technologie. Het gebruik van een poedertje dat de kooktijd kan verkorten, is in hun ogen niet gemakkelijk, maar gemakzuchtig. Waarom toch?
Maar het was allemaal niets vergeleken bij het brouwsel van de laatste kandidaat. Begeleid door een onheilspellend muziekje zag je hem in slowmotion de zaal betreden. Een shot van de verbijsterde chef-koks werd direct gevolgd door een shot van deze culinaire catastrofe: een opgewarmde kant-en- klaarmaaltijd. Zo bont hadden zelfs de meest waardeloze kandidaten het nog niet gemaakt. That’s despicable , gruwelde een van de juryleden. An insult to any chef , zei de ander. De maaltijd verdween linea recta in de prullenbak.
Deze show was een uitzondering. In de meeste kookprogramma’s verschijnen doodnormale Nederlanders: accountmanagers, secretaresses, makelaars en studenten, die dan ineens de allermooiste maaltijden uit hun fornuis blijken te kunnen toveren. Zoals echte chefs welteverstaan, vanuit de basale ingrediënten. Elke vorm van voedseltechnologie is hier strikt verboden. Kant-en-klaarmaaltijden zijn een belediging, saus in poedervorm een absolute faux pas.
Het is ironisch dat de meeste kookprogramma’s juist rond etenstijd worden uitgezonden. Terwijl kookminnend Nederland op dat moment een hoogstaande maaltijd verorbert, zit ik samen met de mindere culinaire helden met een magnetronschotel op schoot te kijken hoe het ene na het andere culinaire hoogstandje voorbijtrekt. Ik schaam me dan lichtelijk. Ik voel me een beetje schuldig, alsof ik tekortschiet. Vooral als het over al die pure, eerlijke ingrediënten gaat, voel ik me aangesproken. Ik vermoed dat ik niet alleen ben. Feministen mogen dan graag klagen over de schadelijke effecten van de graatmagere modellen in Benelux Next Top Model, ik vind de intimidatie van dit soort kookprogramma’s vele malen ernstiger.
Een kok met ook maar een beetje commercieel inzicht gebruikt deze collectieve schaamte voor het uitbreiden van zijn imperium. Het aanbod aan receptenboeken, pannensets, pastamakers, kruidensnijders, vijzels en ander kennelijk onmisbaar kookgerei is overweldigend. De beroemde, slissende tv-chef Jamie Oliver appelleert op de achterflap van zijn nieuwste boek Jamie’s 30-Minute Meals direct aan dat schuldgevoel. Daar staat: ‘We hebben allemaal wel 30 smoezen klaar om na een dag hard werken een kant-en-klaarmaaltijd uit het schap te trekken. Jamie is al die excuses zat en laat zien dat je binnen 30 minuten een fantastische, complete en verse maaltijd op tafel kunt zetten’.
Ik heb geen excuses. Mijn voorkeur voor kant-en-klaarvoedsel is logisch. Drie van de vier avonden wil ik helemaal geen dertig minuten besteden aan een fantastische, verse maaltijd. Net zoals ik het maken van mijn kleding heb uitbesteed aan Hennes & Mauritz en voor het doen van de was een wasmachine heb aangeschaft, wens ik zo min mogelijk te koken. Ik vind het een ronduit vervelende klus. Zeker na een lange dag werken heb ik geen enkele behoefte om tijd of energie te besteden aan zoiets ordinairs als het bereiden van een maaltijd. Ik kijk liever een half uurtje extra televisie of ga een half uurtje eerder naar bed.
Als ik tien avonden op rij niet een half uur heb hoeven koken, kan ik zelfs een artikel schrijven zoals dit. Op die zeldzame avond dat ik wel zin heb om iets te koken, haal ik gemarineerde kippenpoten van de Albert Heijn, voor in de oven. Daarbij bak ik wat voorgesneden aardappelschijfjes. Zakje sla erbij, met thousand-island-dressing uit een fles. Heerlijk.
Dat koken een leuke hobby voor in het weekend kan zijn, snap ik wel, maar het blijft niet bij een hobby. In de talloze kookprogramma’s, tijdschriften, columns en blogs ontketent zich een ware kruistocht tegen de processed foods. Telkens wordt dezelfde irritante riedel herkauwd: ‘vers’ staat gelijk aan ‘puur’ staat gelijk aan ‘gezond’.
De kritiek op alles wat is voorverpakt, voorgesneden of voorgekookt, gaat ver. Trouw-columnist Jeroen Thijssen veracht iedereen die een zakje voorgesneden sla haalt bij de Albert Heijn. NRC Handelsblad-columnist Marjoleine de de Vos vindt dat we onszelf mishandelen met eten dat we niet zelf hebben gemaakt. Er bestaat zelfs een kookboek met de naam Zonder pakjes en zakjes. Daarin somt Karen Luijten in elk hoofdstuk vol walging de redenen op waarom er vooral gekookt moet worden: ‘maltodextrine in de aspergesoep, verdikkingsmiddelen in de Toscaanse aardappeltjes, zuurteregelaar in instant noedels, soja-eiwithydrolysaat in de nasi goreng en smeltzout in de Italiaanse risotto’.
Wanhopig vraagt ze de lezer: ‘Weet jij dan nog wat je eet?’ Het antwoord is nee.
Wat ik wel weet, is dat de opgenoemde additieven een belangrijke functie hebben. Ze zorgen ervoor dat mijn avondmaal beschikt over een goede textuur, kleur en smaak, zonder dat ik er zelf een half uur voor heb hoeven koken. Een zuurteregelaar zorgt er bijvoorbeeld voor dat we die noodles langer kunnen bewaren, zodat je tien van die potjes in de kast kunt zetten en kan opeten in geval van acute honger. Dat vind ik handig.
Ik ben blij met de zuurteregelaar, net als met verdikkingsmiddel, een doodnormale toevoeging. Waarschijnlijk gebruikt mevrouw Luijten zelf ook geregeld verdikkingsmiddelen, gelatine bijvoorbeeld, of maizena. Hetzelfde geldt voor de antioxidanten: de E-nummers 300 tot 400. Wanneer in het programma Topchef een citroen wordt uitgeknepen boven stukjes appel om te voorkomen dat die bruin worden, maken ze zich ook daar schuldig aan het gebruik van additieven. Als dat gerecht commercieel zou worden verkocht, zou de anti-oxidant vitamine C, die ze uit die citroen hebben geknepen, op het label moeten worden vermeld. Ascorbinezuur heet het dan, oftewel E-nummer 300.
Een ander bijzonder voorbeeld is glutamaat, ook bekend als vetsin, E-nummer 621. Het wordt als smaakversterker gebruikt in soepen en sauzen, maar gevoed door de topchefs en de culinair columnisten blieft de consument ineens geen glutamaat meer. Men denkt dat het ongezond is, synthetisch, hoewel er in het algemeen maar 0,1 tot 0,8 procent wordt toegevoegd aan soepen en sauzen. In Parmezaanse kaas zit van nature meer dan het tienvoudige. De voedingsmiddelenindustrie vervangt nu al het glutamaat door gistextract. Daar zit ook glutamaat in, want er zit glutamaat in gist, maar het imago is anders. Het klinkt gezonder.
De perceptie en de werkelijkheid liggen ver uit elkaar. De suggestie dat de E-nummers in ons voedsel gevaarlijk en ongezond zouden zijn, is aantoonbaar onwaar. Een leugen. Een rechter zou het kunnen veroordelen als smaad of laster. De voedingsmiddelenindustrie heeft decennialang nauwkeurig en uitgebreid onderzoek gedaan naar al deze toevoegingen. Gedetailleerd heeft de Europese Commissie beschreven hoeveel van welk additief aan welk voedselproduct mag worden toegevoegd. Met het sprenkelen van citroensap over appeltjes overschrijden de topchefs hoogstwaarschijnlijk de maximaal toegestane hoeveelheid.
Producten uit de voedselfabriek worden niet alleen steeds veiliger, de kwaliteit wordt ook steeds beter. Ik geniet van de nieuwe generatie yoghurts die extra romig zijn, maar toch mager. Van die mooie klodderige mayonaises, fris en vol, met maar 6 procent vet. Ik ben opgetogen dat ik nu mijn favoriete Indiase currysaus kan kopen, in een glazen pot. Hij kan zo worden uitgegoten over de rijst. Net als mijn iPod, of een nieuwe fiets, maken dat soort producten mijn leven leuker en gemakkelijker.
Ook het eten van een magnetronmaaltijd wordt een steeds groter genoegen. Door innovaties in het productieproces zijn de sterilisatiestappen milder, zonder de houdbaarheid te verkorten.
Er komen nu ingrediënten voor in kant-en-klaarmaaltijden die vroeger ondenkbaar waren, omdat er geen veilige manier was om die toe te voegen. De stoommaaltijd van Albert Heijn is een voorbeeld van een technisch kunstje dat veel levens in Nederland heeft veranderd. Deze maaltijden zijn echt heel degelijk. Ik zou ze bijna lekker durven noemen. Met zalm, beef teriyaki of de goedkopere, met spaghetti en kaassaus. Het culinaire jurylid dat zo’n maaltijd in de prullenbak durft te gooien, verdenk ik sterk van een onbewuste vrees om zelf ooit overbodig te raken door dit soort technologische vooruitgang.
De kritiek op de levensmiddelenindustrie gaat niet alleen over smaak en kwaliteit. Obesitas verspreidt zich als een ware epidemie. Steeds meer mensen eten zich letterlijk het graf in. Het is terecht dat daarom vragen worden gesteld over de samenstelling en de voedingswaarde van wat er in de supermarkten ligt. Kant-en-klaarmaaltijden bevatten bijna allemaal te veel vet en zout en te weinig groente en vezels. De industrie doet veel om dit te verbeteren. Bijna elke voedselinnovatie is erop gericht om vet, zout en suiker weg te kunnen laten. Het nieuwe Becel-brood bevat bijvoorbeeld al 40 procent minder zout. Desondanks kunnen de bestaande magnetronmaaltijden de goedkeuring van het voedingscentrum niet wegdragen, en terecht.
De vraag is altijd: wat is het alternatief? Zoetstof is een voorbeeld. De stof aspartaam is tweehonderd keer zoeter dan suiker, maar laadt de verdenking op zich kankerverwekkend te zijn. Daarentegen weten we van het alternatief suiker zeker dat het diabetes veroorzaakt, en voor dezelfde zoetheid is er tweehonderd keer meer suiker nodig dan aspartaam. Is aspartaam dan, vergeleken met het alternatief, echt zo kwaadaardig?
Een ander voorbeeld: de culinaire goden gruwelen van aardappelpuree uit een zakje. Ze vinden het net behanglijm. Je zou er de gaten in je muur mee kunnen opvullen. Toch vind ik dat zo’n poedertje een heel redelijke puree oplevert en, belangrijker: het alternatief is om zelf de aardappelen te schillen, te koken en te pureren. Dat kost me een uur. Daartoe ben ik niet bereid. Dat is geen redelijk alternatief. Dankzij het bestaan van puree in poedervorm heb ik deze winter wel stamppot gegeten, met veel groenten. Ik ben niet naar de snackbar gegaan. Ik heb geen pizza besteld.
Het is niet eerlijk om de gezondheid van kant-en-klaarmaaltijden te beoordelen zonder naar het alternatief te kijken. Een optimale maaltijd bestaat uit minstens 150 gram groenten, genoeg koolhydraten, vezels en weinig vet. Claimen dat mensen als ze geen kant-en-klaarschotel eten ineens een hyperverantwoorde maaltijd zullen maken, getuigt van weinig realiteitszin. Denk aan de bremzoute spaghetti’s en de druipende gehaktbroden. Bedenk hoe verleidelijk het is als de porties niet vaststaan om nog een keer extra op te scheppen, om nog wat extra saus over het vlees te gieten.
Vergeleken met de kook- en eetgewoontes van de gemiddelde Nederlander lijkt een kant-en-klaarmaaltijd zo nu en dan een zeer redelijk alternatief. Ook het gezondheidsaspect is daarom geen doorslaggevende reden om het gemak van de pakjes en zakjes voorgoed uit het leven te verbannen.
Waarom dan wel? Wat bezielt die grote groep Nederlanders die alleen maar puur natuur wil? In verder alle aspecten van ons bestaan willen we dat technologie ons leven makkelijker maakt, maar als de tijd die het koken in beslag neemt door zo’n hightechpoedertje wordt verkort, vinden we dat niet gemakkelijk, maar gemakzuchtig.
Het volledig verwerpen van hightechvoedsel lijkt bijna een stap terug in de ontwikkeling van de mensheid. Hoe meer energie en tijd de dagelijkse bezigheden kosten, des te minder vrije tijd blijft er over voor andere ontwikkelingen. In de prehistorie betekenden landbouw en veeteelt een enorme sprong vooruit in de menselijke evolutie. Simpel gesteld: als je een dier naast je huis gevangen hield achter een hek, hoefde je er niet meer urenlang achteraan te rennen in het bos.
Het commercieel beschikbaar worden van degelijke wasmachines betekende ongeveer hetzelfde: wasbordjes werden overbodig, er hoefde niet meer urenlang in de tobbe te worden geroerd. Daarna kwam de vaatwasser, die voor velen een einde maakte aan de dagelijkse afwas. Dat zijn allemaal technologieën die ons dat ene, waardevolle goed geven: tijd. Tijd om te lezen, om te schrijven, om te leren, om je te ontwikkelen, of je te ontspannen.
Waar de topchefs, de masterchefs en de Jamie Olivers van deze wereld ervoor kiezen om culinair in de Middeleeuwen te blijven, wil ik alleen maar vooruit. Ik heb hoge verwachtingen van de technologie. Ik wil smaakvollere ingrediënten, gezondere magnetronformules, meer diversiteit, meer kwaliteit en meer gemak. Dat is niks om je voor te schamen.
Rosanne Hertzberger gaat dinsdag 14 december om circa 11:45 live in debat met Dick Veerman van Foodlog.nl bij De Gids FM op Radio 1.
Dit artikel verscheen eerder in NRC Handelsblad

Meer over:

opinie, leven,

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (31)

Klaas2
Klaas213 dec. 2010 - 21:21

Het fabriekseten is best van redelijke kwaliteit, zeker als je wat meer wilt betalen, maar je eet wat iedereen eet, en als je daar vrede mee hebt, moet je dat vooral vol houden. Het smaakt ook als eten wat iedereen eet. Zeg maar, RTL4, als je het met TV zou vergelijken, Andre Rieu in de muziek. Niks mis mee, maar niet mijn smaak, dodelijk saai. Ik zelf gebruik wel halffabrikaten. Bijvoorbeeld groenten koop ik vaak gesneden. Je kan niet in een kwartier tijd zes soorten groenten fijn hakken voor rauwkost. Echter, de rest bereid ik zelf op ambachtelijke wijze, ik heb een kast vol kookboeken, en ook het Internet is nuttig. Ik nodig regelmatig mensen uit, om mee te eten uit mijn ambachtelijke keuken. Ik zou me doodschamen als ik ze een fabrieksmaaltijd zou voorzetten. Ook mijn gezin ervaart wat zelfgemaakt eten is. Daarnaast bak ik mijn brood zelf, nergens wordt zo'n lekker brood gegeten, dan bij mij. De ene keer met geroosterd sesamzaad er doorheen in plaats erbovenop, de andere keer met pompoenpitten, dan gerstemeel vermengd met tarwemeel, en een andere keer een schep roggemeel erdoor, of een handje Italiaanse kruiden. Pizza´s maak ik zelf, stoofvlees, nasi goreng, tajin, de diepvries en ik zijn goede vrienden. Ik experimenteer graag met recepten. Nasi maak ik altijd per meerdere kilo's. Een goede basis voor een keer of vijf een rijstschotel. etc, etc, ik kan er uren over uitweiden. Dus geen fabrieksspul. Het zal ook helpen dat ik in mijn jeugd in de voedselindustrie heb gewerkt. In vleesfabrieken, in kaasfabrieken, in soep in blik fabrieken, ik noem geen merken, want ze zijn allemaal hetzelfde. Maar als je dat gezien hebt, dan blief je geen eten meer dat daar vandaan komt.

RubenleBlanc
RubenleBlanc13 dec. 2010 - 21:21

Jammer dat u een oproep doet tot ongezond eten en de gevolgen van een van de ernstigste vormen van hersengif (aspartaam) relativeert. Uw promotie wordt zeker gesubsidieerd door de voedselindustrie (Unilever wellicht?). Of bent u dan zo slecht geïnformeerd over dit onderwerp? Aangezien u moleculair bioloog bent kan ik me dat laatste haast niet voorstellen.

JanB2
JanB213 dec. 2010 - 21:21

Groente uit blik is niet te vreten. Groente uit een pot is niet veel beter. Kant en klaar pizza's zijn ronduit smerig. Aardappelpuree uit een pak is niet eens geschikt om er een gat mee in de muur te dichten. Spagettimix uit pot of pak is hooguit geschikt als extra toevoeging. Als ik reclames voor McDonalds zie vergaat me de eetlust. Conclusie: ik heb niets met fastfood. Des te meer met dierlijk vet in (zeer ver) gevorderde staat van ontbinding (beter bekend als "kaas"), verse groente en verse stukken varken, rund en schaap. Aardappelen zijn hooguit geschikt voor friet, bij de gekookte vorm weegt de hoeveelheid werk wat mij betreft niet op tegen het resulaat. Wat dranken betreft voor mij geen frisdrank (cola is een roestverwijderaar, overtollige hoeveelheden graag bij het chemisch afval).

MrOoijer
MrOoijer13 dec. 2010 - 21:21

Oh, daar hebben we Rosanna nu ook hier. Haar meningen zijn nog niet helemaal droog achter de oren. In nrc next grossiert ze in tegendraadse stukjes, met een licht puberale neiging naar extremen. Ja, je kunt natuurlijk best een promovenda in de micro-biologie zijn, klinkt goed, maar ze zit, zegt ze zelf, de hele dag door de microscoop naar bacteriën te turen, dus dat wil nog niet zeggen dat ze verstand van eten heeft. Wie het volgende schreef (augustus 2010 in de NRC): “De hospiteeravonden tijdens de introductiedagen van Leiden waren de meest pathetische van het jaar. Veertig zwetende eerstejaars in onze woonkamer stonden krampachtig hun best te doen, zich verbazend over de kerstverlichting die er nog hing, of de verzameling pizzadozen op de grond. Soms vroegen dronken huisgenoten aan de woningzoekenden om een aardbei na te doen.” tja, die denkt natuurlijk dat bijv. een zuurteregelaar over haar "noodles" (noedels dus) nodig is om ze langer goed te houden. Raar toch dat al eeuwenlang Italianen en Chinezen hun pasta en mie conserveren zonder zuurteregelaars (kijk maar eens op de ingredientenlijst van een pak pasta). Wat Rosanna bedoelt is dat ze graag trendy noodles eet die met weekmakers en andere onzin zijn bewerkt om ze maar slap te maken zodat je ze niet echt hoeft te koken in die veel te zoute oplossingen die voor bouillon moet doorgaan. 't Is maar waar je je geld aan wilt uitgeven. Ja en al dat kant-en-klaar is volgens haar al "bijna lekker" en al bevat het nog veel te veel vet en zout, het zal vast ooit wel goed komen door de komende inspanningen van de industrie. PS Rosanne, ga wel even leren hoe je aardappelpuree maakt. Als je daar een uur voor nodig hebt: dat is 40 minuten te veel.

Pjotrs
Pjotrs13 dec. 2010 - 21:21

Wat veel woorden om een totaal gebrek aan smaak te rechtvaardigen. Wie het verschil tussen een pakje behanglijm en een fatsoenlijke aardappelpuree (nee, niet in de keukenmachine!) niet proeft, kan inderdaad net zo goed junkfood nemen. "Wat ik wel weet, is dat de opgenoemde additieven een belangrijke functie hebben. Ze zorgen ervoor dat mijn avondmaal beschikt over een goede textuur, kleur en smaak, zonder dat ik er zelf een half uur voor heb hoeven koken." Die additieven hebben maar een functie: proberen die troep voor de smakelozen een beetje op een echte maaltijd te laten lijken. (Wie smaak heeft trapt er niet in.) Bovendien is een additief niet hetzelfde als the real thing: kunstmatige vitamine c (zuiver ascorbinezuur) wordt slechter door het lichaam opgenomen dan natuurlijk vitamine c. Dat heeft de Hongaarse Nobelprijswinnaar Albert Szent-Gyorgyi aan het begin van de vorige eeuw reeds aangetoond, toen hij er als eerst in slaagde ascorbinezuur uit paprika te isoleren. Hoe zuiverder het werd, des te slechter werd het door het lichaam opgenomen. Toch word je meer en meer doodgegooid met toegevoegde vitamines. En de apologeten van de voedselindustrie blijven het sprookje van de gezonde namaakmaaltijd verkondigen. Doorgaans is dat een gevalletje: wij van wc-eend adviseren wc-eend.

Bernie2
Bernie213 dec. 2010 - 21:21

Ik heb het niet zo op fabrieksvoer. Misschien komt het omdat ik als werkstudent in de vrieskou rode kool op het land stond te snijden, aardappelen en uien rooide en witlof naar de veiling reed. De basisproducten, ik weet hoe ze ruiken, voelen, er uit horen te zien. De goudechte basisgroenten, zo heb ik ze graag op de snijplank in de keuken. Waar geen lopendeband-team in een fabriek aan heeft zitten fröbelen en koekeloeren, of een x-ray machine doses röntgenstralen doorheen heeft laten gaan. Gewoon onderweg te koop, vaak bij tuinders aan huis. En als ik vlees eet is dat gekocht bij een slager die zelf slacht, zodat ik weet dat het vers is en geen kleurstoffen of andere chemische zooi zijn toegevoegd. Eerlijk is eerlijk, soms koop ik qua tijdgebrek ook voorgesneden halffabrikaten, gewoon gemakkelijk. Maar groenten, vaak onherkenbaar versneden en gemixt, liggen er maar weinig uitnodigend clean en clinisch verpakt bij. Processed food. Misschien is het inderdaad dé toekomst, maar ik ben bang dat eea. fabrieksmatig zo gecultiveerd wordt dat het (voor mij belangrijke) contact met het oorspronkelijke product helemaal verloren gaat. Waarmee basisprincipes van ons bestaan als landbouw en veeteelt via kille industrialisatieprocessen geplastificeerd op ons bord terecht komen. Een proces waar we al middenin zitten vrees ik. Maar voorlopig stel ik zelf mijn/onze maaltijden zo gezond mogelijk graag zelf samen.

hansdetorenkraai
hansdetorenkraai13 dec. 2010 - 21:21

Denk dat veel industrieel voedsel qua samenstelling best door de beugel kan, het aantal bouwstenen en zo wel klopt. Maar je gaat dan wel uit dat je geen smaak en geen plezier in koken hebt. Als je daar enig plezier in hebt is er met simpele middelen en dito resepten heel veel lekkers en gezonds op tafel te toveren. En een ding, we heten natuurlijk niet allemaal Gordon Ramsay en hebben ook niet allemaal verse kreeft in de koeling. Dus al met al laat een ieder lekker doen waar hij zin in heeft en vooral even opletten met wat je koopt. En wat betreft Rosanne Hertzberger promovendus moleculaire microbiologie, die lust ook lekkere frietjes met mayonaise of oorlog vermoed ik.

iMark
iMark13 dec. 2010 - 21:21

Ik heb deze mevrouw net op de radio gehoord. Volgens mij heeft ze totaal geen smaak. Alle voedingsmiddelen uit de industrie hebben minder smaak dan wat je zelf vers bereidt. Mij valt altijd op dat er ontzettend veel zout en suiker in die industriële voedingsmiddelen komt. Wanneer ik zelf kook kan ik tenminste bepalen hoeveel zout ik gebruik. En het voorbeeld van de aardappelpuree is natuurlijk volkomen belachelelijk. Aardappelen schillen kost ongeveer 10 minuten, het koken van de aardappelen ongeveer 20 minuten. Na ruime een half uur heb je overheerlijke puree op tafel. Daar kan die behangerslijm uit een pakje niet aan tippen.

Peter502
Peter50213 dec. 2010 - 21:21

Deze discussie is in de NRC al uit en te na gevoerd. Dat je niet van koken en lekker eten houdt, prima, maar val mij niet lastig met je wansmakelijkheden. Over en uit.

marianne13
marianne1313 dec. 2010 - 21:21

Het is werkelijk niet te geloven dat iemand magnetron maaltijden lekkerder en gezonder vindt dan iets vers gemaakt Het smaakt allemaal vlak en allemaal hetzelfde.. Of heeft ze dat niet door..... Bovendien, als nederland klaagt over te weinig geld enz ,ik kan 4 maaltijden maken voor hetzelfde geld dat één magnetron maaltijd kost.Dus dat kan iedereen. Waarschijnlijk nog meer, maar dit is een schatting.En dan kan ik ook nog zeggen dat het fantastisch smaakt, daarnaast alle broodnodige vitamines bevat en genoeg vezels.Dat kan je van de meeste magnetronmaaltijden niet zeggen.

omaoeverloos
omaoeverloos13 dec. 2010 - 21:21

Kijk aan, dus dit is nu de doelgroep voor knijpfruit.

BenJoosten
BenJoosten13 dec. 2010 - 21:21

Beste mevrouw, u moet het natuurlijk allemaal zelf weten, maar het lijkt mij in ieder geval een juiste constatering dat iemand die een pesthekel aan koken heeft, ook maar beter uit de keuken weg kan blijven. Daar hoeft u niet zo'n heel epistel vol met geslachtoffer over de "kruistocht tegen processed foods" voor te schrijven. Ik pik er één zin uit, die zegt me verder genoeg: "Toch vind ik dat zo’n poedertje een heel redelijke puree oplevert " U gaat voor redelijke puree, ik ga voor lekkere puree. Dat daar verschil tussen bestaat, zult u nooit weten. Ik gelukkig wel.

Winston2
Winston213 dec. 2010 - 21:21

Outsourcing Ja, "outsourcing" is het eerste wat bij me opkomt na het lezen van deze column. Dit is wat mij betreft de kern van het betoog: "Dat kost me een uur. Daartoe ben ik niet bereid. Dat is geen redelijk alternatief." Daar gaan we weer met de 24-uurs economie. Bedrijven doen het in het groot om de wereldeconomie aan te jagen; het outsourcen van werkzaamheden die te duur zijn om lokaal af te handelen. En wij, de consumenten, doen het in 't klein. Tijd is immers geld. En de tijd die we niet besteden aan de economie is puur verlies. Daarom worden wij consumenten steeds meer gefaciliteerd om ons vooral met die economie bezig te blijven houden; wij outsourcen steeds meer van ons leven ten behoeve van de 24-uurs economie... Dat begint bij de kinderen; weinig mensen beseffen dat de "openbare school" tegelijk is opgekomen met (en ter ondersteuning van) de geïndustrialiseerde samenleving. Sir Ken Robinson maakt er tijdens zijn speech op TED kort melding van: http://www.ted.com/talks/lang/dut/ken_robinson_says_schools_kill_creativity.html Nadat we ze op school dumpen, schieten nu de kinderdagverblijven als paddenstoelen uit de grond, want niet één van de ouders maar beiden moeten zoveel mogelijk van hun tijd aan de economie kunnen besteden. Dat wordt dan wel weer mooi ingepakt in mooie kreten als "emancipatie," "onafhankelijkheid," "eigen verantwoordelijkheid" et cetera, maar het werkelijke doel is zoveel mogelijk mensen zich te laten inzetten ten behoeve van de (groei van de) economie. Deze column past precies in deze ontwikkeling. En het gaat nog wel verder. Ik zie vele mensen elke dag met de auto naar het werk gaan om vervolgens een dag in de week naar een sportschool te gaan om overtollige pondjes weg te werken. Niet op de fiets naar het werk gaan stimuleert de economie, naar de sportschool gaan ook, terwijl hetzelfde effect word bereikt door elke dag naar je werk te fietsen... Maar dat is niet zo goed voor de economie, dus word dat ook niet echt gestimuleerd. We outsourcen onze gezondheid liever... Fast Food wil zeggen meer tijd over voor andere dingen. Die andere dingen komen meestal neer op dingen voor de economie; werk, studie, winkelen. Ook het bereiden van een smakelijke, voedzame en gezonde maaltijd wordt inmiddels geschaard bij de steeds langer wordende lijst van verliesposten voor de economie. Waarom mensen stimuleren hun eigen voedsel te bereiden als die mensen ook als echte consumenten naar een restaurant of de Mac Donalds kunnen gaan of een kant-en-klaar maaltijd kunnen kopen bij de plaatselijke supermarkt? Dat is directe winst voor de economie en indirect is er de tijdswinst die ook weer ten bate komt van de economie. Langzaam aan. Dat kan ons redden. Hier een site over Slow Food: http://www.slowfood.com/ En hier een mooie speech van een elfjarig jongetje over Slow Food: http://www.ted.com/talks/birke_baehr_what_s_wrong_with_our_food_system.html

keck66
keck6613 dec. 2010 - 21:21

Tja.. de postmoderne tijd... de postmoderne mens die eten klaarmaken als iets minderwaardigs, niet interessant beschouwt en vooral zonde van de tijd, want die is schaars en dus kostbaar. Het is een arrogantie van de verwende homo economicos, omdat voedsel raakt aan de kernwaarden van elk mens. Uit dankbaarheid en respect bidden doen we allang niet meer, maar de grondgedachte ervan klopt. Smaakversterkers, smaakvervangers, kleurstoffen, chemische houdbaarheidspoeders en wat niet meer... hoe onnatuurlijk en industrieel wil je het leven maken? Dus Rosanne, in 8 minuten schil ook jij 1,5 kilo aardappelen, een uitje en een boerenkool. Lekker alles 40 minuten in 1 pan met een varkenspoot... en je hebt voor 3 dagen eten dat niet naar plastic smaakt... Je eigen kant-en-klaar-maaltijd :)

luisr
luisr13 dec. 2010 - 21:21

"Mama eten we nou alweer op de bank uit van die plastic bakjes" "Ja lieverd, koken vind ik echt te ordinair! '' ;-)

rene612
rene61213 dec. 2010 - 21:21

Er gaat niets boven mijn zelfgemaakte Stamppot Rauwe Andijvie! Heerlijk zo'n stevige puree met verse peper en nootmuskaat, beetje olie, scheutje melk, klontje boter, snufje zout en foelie, halve theelepel thijm. Schep voorzichtig de kortgesneden andijvie erdoor met een lepel en voeg een half uitje toe, zeer klein gesneden. Zet de schaal of pan in een voorverwarmde oven (160 graden) en laat onder af en toe omscheppen twintig minuten verwarmen. Let wel goed op met de melk want anders wordt het andijviesoep. Het moet wel stevig blijven en aan de lepel blijven hangen. Het is een heel gedoe maar geen gaarkeuken of industrie die dit evenaart.

rene612
rene61213 dec. 2010 - 21:21

Tip voor in de Stamppot Rauwe Andijvie: 4 druppels Tabasco.

Winston2
Winston213 dec. 2010 - 21:21

Wat een lang kulverhaal... jammer hoor, deze propaganda voor de voedselindustrie. Luister even naar dit jochie: http://www.ted.com/talks/birke_baehr_what_s_wrong_with_our_food_system.html En ga je daarna schamen; je hebt het over zijn toekomst.

1 Reactie
JoopSchouten
JoopSchouten13 dec. 2010 - 21:21

Tnx Winston. : ) Lang leve TED.

flipse2
flipse213 dec. 2010 - 21:21

Nou , Rosanne. Maak je borst maar nat. Ik voorspel een lawine van cliche reacties: "Vroeger was het eten beter" "Alles wat verpakt is, is slecht" "E nummers zijn eng" "De voedingsindustrie is fout" etc etc. Goed dat je die cliche's ook eens van een andere kant belicht. Op de BBC (heeeel verantwoord nietwaar?) was een tijdje geleden een prachtige serie over de waarheid achter die enge E nummers. Dat blijken gewoon veelal puur natuurlijke toevoegingen te zijn die het eten alleen maar beter maken.

3 Reacties
Klaas2
Klaas213 dec. 2010 - 21:21

---[Op de BBC (heeeel verantwoord nietwaar?) ]---- Dat is zeker omdat het een publieke omroep is waarvan je zeker weet dat ze niet gesponsord wordt?

Klaas2
Klaas213 dec. 2010 - 21:21

Bijvoorbeeld, glutamaat (mononatriumglutamaat of te wel, ve-tsin) is niet slecht, een E-nummer. Het zit bijvoorbeeld in natuurlijk gedroogde worsten van hoge kwaliteit. Het is een van de redenen waarom we dat doen, worsten drogen, omdat er dan glutamaat inkomt. Glutamaat is een smaakversterker. De industrie heeft geen tijd om worsten zes maanden te laten drogen, dus doen ze er zelf glutamaat in. Niks mis mee. Je moet toch wat, of worst betaalbaar produceren of worst op natuurlijke wijze produceren. Qua glutamaat maakt dat niet zoveel uit. Maar nu komt het waar de industrie de fout ingaat. De industrie stopt glutamaat bijvoorbeeld ook in chips. Dit heeft tot gevolg dat mensen veel meer chips eten dan goed voor hun is. Glutamaat maakt het eten lekker. Wat er in feite gebeurd is dat een natuurlijke smaakprikkel op onnatuurlijke wijze wordt geprikkeld, en dat daardoor onnatuurlijk gedrag ontstaat, meestal resulterend in obesitas. Andere manieren om smaakprikkels te prikkelen zijn (andere) smaakstoffen, kleurstoffen en zoetstoffen. Allemaal zorgen ze ervoor dat het eten uit de fabriek smaak krijgt en smakelijk uitziet. Ik maakte het vorige jaar appelmoes voor mijn kind op school, de meeste kinderen lustten het niet. Ze zijn dat kleffe gele snotachtige spulletje gewend dat je in de supermarkt in een potje koopt, terwijl, wanneer ik appelmoes maak, het een beetje grof houdt, door het niet helemaal aan flarden te koken, en bruine suiker gebruik, waardoor de kleur iets donkerder wordt. De appels die ik gebruik zijn ook van hogere kwaliteit. Mensen die instaat zijn hun vooroordelen aangeleerd door de industrie te overwinnen, vinden die van mij lekkerder. Ik ken mensen die eten liever een glanzend rood, doch smakeloos tomaatje, (in Duitsland: Wasserbombe genoemd), dan een tomaatje uit eigen tuin, dat iets misvormt is of iets aangedaan, maar tien keer zo smakelijk. Tientallen procenten van ons voedsel wordt om redenen van uiterlijkheid doorgedraaid. Mijn zoontje stond heel verbaasd naar een kromme komkommer te kijken. Hij wist niet dat die bestonden. Ze halen de winkels tegenwoordig niet meer. Ze worden doorgedraaid. De meeste kinderen denken dat komkommers recht en geplastificeerd van de struik komen, terwijl toch de helft krom is. Kijk eens naar zo'n glimmende paprika in de supermarkt, zoiets kan alleen maar bestaan omdat er veel wordt vernietigd. Gisteren kocht ik portobello's in de supermarkt, twee stuks. Wonderbaarlijk. Ze passen precies in het doosje, twee stuks. Exact de juiste diameter. Hoeveel productieoverschot is nodig om dat klaar te krijgen?

Pjotrs
Pjotrs13 dec. 2010 - 21:21

"Dat blijken gewoon veelal puur natuurlijke toevoegingen te zijn die het eten alleen maar beter maken." Nee, dat zijn geen natuurlijke toevoegingen. Citroenzuur uit citrusvruchten is echt iets anders dan E-nummer E330 uit de biochemie. En dan hebben we het nog maar niet over de smaak, want dan is een scheutje citroensap in Nederland (uit onrijpe citroenen) nog weer iets heel anders dan een scheutje citroensap rond de Middellandse Zee (uit rijp geoogste citroenen). Het eerste vernachelt je vis, het tweede verfrist het.

Yggdrasil
Yggdrasil13 dec. 2010 - 21:21

Ik ga het eens lekker met iedereen oneens zijn. Ik ben alleenstaande en dus is een bepaalde functie die eten voor anderen wel heeft maar voor mij dus niet, de sociale functie. Tijdens de maaltijd genieten van een goed gesprek in aangenaam gezelschap schijnt trouwens ook prima te zijn voor de spijsvertering. Maar goed daar heb ik dus niets mee van doen, ik eet omdat het moet, bij mij heeft eten geen sociale functie meer en dus is eten en de bereiding daarvan puur functioneel geworden. En om de familie nog maar even verder te laten schrikken, mijn puree komt ook uit een pakje en mijn groente komt uit een blikje dan wel; potje, mijn pizza komt uit een doos, mijn aardappels komen uit Keppel en drie van de wekelijkse maaltijden zijn volgens het kant en klare principe, in de verpakking, in de magnetron en om het nog een beetje gezellig te maken toch nog even op een bord gedaan. Ik wok veel door alles bij elkaar in de wok te gooien, wat champignons, een aan kleine stukjes gesneden speklapje, wat geraspte aardappels uit Keppel en wat groente uit een blikje of een potje, klaar in 15 minuten en op te eten in praktisch dezelfde tijd. Nou wil het geval wel dat ik de kant en klare maaltijden vanuit de supermarkt niet zo heel erg goed vind, niet allemaal tenminste, ik heb derhalve contact gezocht met een plaatselijk bedrijf wat kant en klare maaltijden maakt voor o.a. oudere mensen. Daar kan ik dan wekelijks 5 maaltijden voor in de magnetron afnemen, dan hou ik nog 1 dag over voor een pizza uit de doos en 1 dag die ik naar eigen behoeven in kan vullen. Zoals al gezegd, ik eet omdat het moet en niet omdat ik het nou zo leuk vind om in de keuken te staan en oh ja, die slogan van Studio Sport, met het bord op schoot. Ik eet iedere avond met het bord op schoot, al jaren lang en ik leef nog steeds.

1 Reactie
Pjotrs
Pjotrs13 dec. 2010 - 21:21

"ik eet omdat het moet, bij mij heeft eten geen sociale functie meer en dus is eten en de bereiding daarvan puur functioneel geworden" Zal ik je wat verklappen YggY? Het geheim van de diepvries. Er zijn genoeg maaltijden die niet echt achteruit gaan als je ze invriest. Daar kun je handig gebruik van maken door grote hoeveelheden te koken. Als ik bolognese maak dan gaat dat meteen met twee kilo (slechts 1x gemalen) lamsgehakt: kost nog geen drol ook bij de Turk. Invriezen in kleine porties en je kunt heel vaak snel koken door een portie te ontdooien en op te warmen, spaghetti erbij koken, parmezaan erover, flesje ontkurken en klaar is kees. Snert wordt alleen maar lekkerder als je hem invriest, dus dat kook ik in een keer voor de hele winter: hoef ik verder dus alleen maar op te warmen. Indonesische stoofvleesgerechten gaan ook niet achteruit van invriezen, dus al zijn we met zijn tweetjes: die kook ik voor minimaal tien personen en vries ik ook in. En zo zijn er heel veel gerechten waarvan het niet uit maakt of je een beetje of veel in een keer maakt en waarvan je dus met hetzelfde gemak een voorraad aan kunt leggen.

KokenmetKarin
KokenmetKarin13 dec. 2010 - 21:21

Wellicht een beetje mosterd na de maaltijd, want dit verhaal stond tien dagen geleden al in NRC Handelsblad. Hoewel ik zie dat mijn naam nog altijd gespeld staat als Karen Luijten, terwijl ik toch echt Karin Luiten heet. Maar ik heb wel degelijk een boek geschreven dat heet 'Koken met Karin zónder pakjes & zakjes'. Enfin. Mijn reactie op het artikel van Rosanne Hertzberger heb ik al uitgebreid gegeven in NRC en staat hier online te lezen: http://koken.blogo.nl/2010/12/07/anti-additieven-nee-pro-lekker/

1 Reactie
Peter502
Peter50213 dec. 2010 - 21:21

Was jij van de 15 minuten broccolisoep ? :))) is inmiddels een van mijn uitwijkmogelijkheden na sportschoolbezoek :).

RoseSelavie
RoseSelavie13 dec. 2010 - 21:21

Juffrouw Hertzberger mag van mij zoveel magnetron maaltijden eten als ze op kan. De nierdialyse is immers ook een moderne uitvinding en je houdt nog eens wat tijd over om te lezen en te ontspannen, nietwaar.

1 Reactie
flipse2
flipse213 dec. 2010 - 21:21

Mag ik vragen waar deze vergelijking op slaat?

PeerJawel
PeerJawel13 dec. 2010 - 21:21

Je kunt een CD opzetten in plaats van zelf muziek maken. Je kunt een reproductie ophangen als je zelf niet wilt schilderen. Je kunt je huis laten decoreren in plaats van zelf ideeën te hebben. Je kunt boeken lezen in plaats van zelf te schrijven. Natuurlijk kun je alles kopen onder het mom van tijdsbesparing maar..... de lol is dan wel helemaal van alles af. Je bent wel helemaal nergens meer bij betrokken en weet van de dingen alleen nog de prijs en waar je ze kunt kopen. Buitenkant en nog eens buitenkant. Een vriendin noemde dat soort mensen: Lege flessen. Niemand maakt zo'n lekkere pasta als ik en wie dat niet gelooft die komt maar eens een keer proberen. Wel een fles wijn meebrengen, mag een goede gekochte zijn.

1 Reactie
Yggdrasil
Yggdrasil13 dec. 2010 - 21:21

Niemand maakt zo'n lekkere pasta als ik en wie dat niet gelooft die komt maar eens een keer proberen. ======================== Wanneer kan ik komen ?