Legendarische gekte in Hilversum

Sinds de aangekondigde miljoenenbezuinigingen in Hilversum rolt de ene schokgolf na de andere over het Mediapark. Deze week kondigde de KRO/NCRV aan een mannetje of 35 te moeten lossen. ‘Iconische programma’s’ als ‘Volgspot’ en ‘Adres Onbekend’ zullen onder andere sneuvelen. Tsja, in hoeverre kan je dergelijke titels als ‘iconisch’ beschouwen.  Al-heel-lang-op-de-radio-programma’s lijkt mij eer genoeg.

Bij iconische, zelfs legendarische radio denkt men veel eerder aan programma’s als Rembo&Rembo die in de nachtelijke uurtjes onweerstaanbare (studenten-)radio maakten. Hun tv-programma was voor jong en oud al hoogtepunt van de zondagochtend-tv maar met die radio-versie werd de waanzinknop pas écht ver opengedraaid.

Over een nieuw t.v.-seizoen was de VPRO-gids kort maar duidelijk:  “ALARMFASE 3!!! Rembo &Rembo komen weer op de buis! Voor de derde maal: vandaar die 3!. Veel boze tongen beweren echter dat de filmpjes van Rembo&Rembo onsmakelijk, flauw, grof en nogal oversext zijn…Maar is dat eigenlijk wel zo? Om daar een antwoord op te krijgen. Spraken we met professor L.J. Paardekuth, één van de vaste medewerkers van Rembo&Rembo”.

De nacht-uitzendingen waren een stuk minder bekend maar zeker niet minder ‘iconisch’. Na de nodige klereherrie (verwrongen metaal, dolgdedraaide cassettebandjes) zetten de heren direct in:  
“REMBOOOO!”.
“Wat..?”.
“Wat, wat?!”.
“Wat, wat wat?!”.
“Hoe je d’r bij zit. Is toch niet normaal joh!?”.
“Hoezo..?”.
“Tsss, zou je niet es wat aantrekken, een broek ofzo..?”.  
“Waarom? we zijn op de radio niet op t.v., dus eh..”.  
“Nee, maar je stinkt wel een beetje tussen je derde oksel!”.  
“Oh ja joh?!”.  
“Ja, zeker ja, zeker ja!”.  

Daarna verzandde de discussie in een potpourri van vechtgeluiden, een kinderkoortje en het geluid van een kettingzaag.

In die dagen was eigenlijk alle VPRO-radio instant cult, classic, anarchistisch legendarisch… en nu, achteraf bezien, misschien ook wel iconisch. Onlangs ontvielen ons twee VPRO-helden die, dan wel geen radio- maar wel daadwerkelijk iconische tv-programma’s maakten. Trudy van Keulen, moeder van baanbrekende kinderprogramma’s als ‘Achterwerk in de kast’ en cult-held Ijf Blokker.

Van Keulen was een gedreven redactrice en tv-maakster die kinderen zeer serieus nam (haar partner-in-crime in die dagen, was dat andere enfant terrible, Burny Bos) en bekroonde jeugddocumentaires produceerde.

De onnavolgbare IJf Blokker, vooral bekend in zijn invulling van de figuur Barend Servet overleed deze week. Een van oorsprong beroepsmuzikant die zich de rest van zijn leven afvroeg of al die twijfelachtige roem die hem ten deel viel als dit malle alter-ego het wel waard was geweest. Met zijn betrekkelijk anoniem bestaan in de achtergrond was het in één klap over toen hij een geboren verliezer mocht vertolken die half in de showbizz-wereld verkeerde en een beetje aan (knullige) journalistiek deed.

Zijn legendarische interview met een dame die sterke gelijkenis met onze Koningin Juliana vertoonde ( “..we eten geen spruitjes, maar ik heb liever dat u dat niet opschrijft hè. Barend, notulerend: “schrij-ven-wij-niet op. Juliana: “Heeft u dat?”) werd tv-historie. Servet werd sidekick van Fred Haché en Sjef van Oekel, allen geesteskinderen van de vader der waarachtige oninteressantie, Wim (T!) Schippers.              

Toch nog 96 jaar oud geworden die Blokker. Pollens, ik word een peu nerveu!