Laten we groots gaan dromen

Als je dit artikel leest dan is de kans groot dat GroenLinks en de Partij van de Arbeid zijn opgeheven, en daar een nieuwe partij voor in de plaats komt. Progressief Nederland. Een partij die zichzelf zal moeten gaan vinden, zal moeten kijken naar haar voorgangers wat niet werkte en wat wel werkte, en een nieuwe koers zal moeten inslaan om de fusie ook echt zinvol te laten zijn. Immers, doorgaan op dezelfde manier heeft niets opgeleverd voor de vorige partijen dus zal waarschijnlijk weinig brengen voor de nieuwe partij. Ik ga ook niet betogen dat de partij links moet zijn (want als ik dat moet betogen dan is het sowieso al hopeloos gesteld met de toekomst van onze nieuwe partij).

Maar goed, we horen al genoeg hoe het niet moet. Ook in de dagelijkse politiek lijkt dat het enige wat partijen bij elkaar benoemen. Ook ‘wij’ op links kijken te vaak naar wat kut is aan andere partijen. Sterker nog, ik merk dat ik het lastig vind een natuurlijke overgang te maken naar het punt dat ik heb. Immers is het eerste wat in mij opkomt het benoemen van hoe kut alles is door de VVD, hoe andere rechtse partijen problemen verergeren en ons afleiden met nonsens, etc. etc. Maar dat weten we nu allemaal wel, toch? Mag hopen dat niemand hier zich nog voorhoudt dat het anders zit.

Dus als we daar al van overtuigd zijn, waarom blijven we het dan zo vaak herhalen? Waarom gaat het alleen over de negatieve dingen die nu gebeuren? Gegeven, er is niet per se veel positiefs om nu op te reflecteren, maar gelukkig is dát dus mijn punt niet. Maar het idee dat er nu dus zo veel misgaat zorgt wel voor een gebrek aan iets fundamenteels in onze samenleving. Hoop.

Het is dus juist hoop waar we meer van nodig hebben, want hoop doet leven. Dat moet dus ook hetgeen zijn waar Progressief Nederland mee te koop gaat lopen. Niet met wat er allemaal ruk is nu en hoe dat komt door al die kutpartijen die alles verneuken maar links de schuld geven (het zit me écht niet dwars hoor), maar met wat wij dan gaan doen om mensen weer hoop te geven!

En hoop ga je alleen kunnen geven door groots te durven denken, groots durven te doen. We moeten overlopen van grootheidswaanzin, van megalomane ideeën en plannen, in plaats van met broodkruimels aanzetten die niet inspireren. En natuurlijk gaat het lastig zijn om zulke grote plannen te realiseren op korte termijn, maar dat is ook niet het doel. Die grootse plannen, een wereldbeeld in het (verre) verschiet waar alles beter is, dat geeft mensen hoop. Hoop op een toekomst waar ze naar toe kunnen werken en naartoe kunnen leven.

Want mensen zijn best moe, we zijn aardig lamgeslagen door iedere keer het beeld voorgehouden te krijgen dat de komende jaren alleen maar slechter zullen gaan. De woningcrisis gaat veel erger worden, de zorg gaat instorten, onderwijs wordt steeds slechter, armoede zal toenemen, boodschappen worden voor steeds meer mensen onbetaalbaar en als we even niet opletten hebben de fascisten hier straks de macht. Dat beeld, daar wordt niemand gelukkig van. En daarboven hangt dan nog de eeuwige dreiging van het veranderende klimaat.

En nu is mijn boodschap niet dat we dit allemaal maar moeten negeren. Dat zéker niet. Mijn boodschap is juist dat we mensen vertellen dat die zorgen ontnomen kunnen worden. Dat er een alternatieve toekomst mogelijk is waarbij al die problemen worden aangepakt op een eerlijke en menswaardige manier. Dat het mogelijk is dat mensen dicht bij hun werk kunnen wonen voor een betaalbare prijs, dat de zorg toegankelijk kan blijven, dat het onderwijs verbeterd en toegankelijker gemaakt kan worden (zonder in te leveren op kwaliteit!) en armoede iets kan zijn wat ons nageslacht alleen zal kennen van geschiedenisboeken.

Als we dus ergens op campagne gaan voeren, laat het dan dus niet iets zijn als hoger minimumloon, of x-aantal huizen erbij, zelfs niet iets als halvering veestapel. Maar houd de mensen voor dat een stem op ons betekent dat wij keihard zullen knokken voor een leefbare toekomst. Voor zekerheid op werk, woning, inkomen, zorg en onderwijs. Dat we geloven in een toekomst waar we niet constant vrezen voor de naderende klimaatrampen. Dat wij écht strijden voor het oplossen van de problemen. Dat we willen dat boeren niet stoppen, maar kleiner en groener kunnen werken en er niet alleen voor staan. Dat we de maatschappij eerlijker gaan inrichten zodat niemand achterblijft, en dat dit altijd ten goede is van iedereen, want ook een rijk iemand kan alles verliezen en iemand met minder verdient het ook gewoon op vakantie of een uitje te gaan.

Dus schrijf geen ellenlange verkiezingsprogramma’s met “wij gaan x% meer belasten hier”, “de lonen stijgen met €X”, “we bouwen Z huizen erbij” en ander zulks voorbeelden. Dat moet niet onze boodschap zijn bij verkiezingen. Ook als dit betekent dat onze plannen niet kunnen worden doorgerekend. Want eerlijk, de stemmer heeft daar niets aan en die doorrekeningen houden alleen stand als wij een absolute meerderheid halen. Het is leuk voor de cijfernerds, maar de gemiddelde stemmer geeft geen fuck om grafiekjes, procentjes en getalletjes. En het leest echt tering kut als je je wil verdiepen in een partijprogramma.

Natuurlijk kan je, als je je grootse plannen aandraagt, wel de ‘kleine’ zaken als voorbeelden noemen. Maar wat het nu is, is dat er alleen kleine zaken worden voorgehouden. Broodkruimels terwijl men snakt naar een feestmaal. Dat moeten we dus voorkomen. En maak van die broodkruimels dan ook een spoor van borrelhapjes die leiden naar het buffet, het feestmaal.

We moeten dus vooral eens groots durven denken. Groots durven dromen. We moeten mensen vertellen wat wij voor ze in petto hebben over 10, 20 jaar. En we moeten écht gaan stoppen met mensen vertellen wat we hopen dat mogelijk is in het ene jaar dat een kabinet tegenwoordig stand weet te houden. Progressief moet een baken van hoop zijn, toekomstgericht en gedurfd. Wij moeten een leidende partij zijn die de maatschappij vormgeeft en het debat bepaalt.

Dus laten we stoppen met benoemen wat andere partijen zo kut doen en dat alles kut blijft met die partijen, laten we ook stoppen met iedere keer reageren op hun bizarre uitspraken (dit is een verkapte oproep tot een cordon sanitaire breed door onze partij voor de fascistische partijen) en laten we vooral zelf dus het debat gaan bepalen. Laten wij eens het Overton-Raam verschuiven. Laten wij eens ‘radicale’ linkse ideeën opperen waaruit mensen hoop kunnen putten. Laten we gaan knokken, gaan fantaseren, gaan motiveren en hoop geven aan de mensen in het land.

Laten we groots gaan dromen.