Late adopter Pleun verheugd door kelderende acceptatie van homoseksualiteit: 'Wilde niet uit de kast komen toen het in was, ben geen meeloper'

Waar menig persoon zich misschien ontzettende zorgen maakt over de kelderende homoacceptatie in Nederland, kan Pleun (30) opgelucht ademhalen: ‘Ik wilde al jaren uit de kast komen, maar dat ga ik echt niet doen als seksuele vrijheid breed gedragen wordt; ik doe niet aan trends’, vertelt Pleun, HR-officer bij een middelgroot papierbedrijf, standvastig.

Onderzoek van de Universiteit Utrecht en het Trimbos-instituut, dat verscheen op 21 september 2026, toont aan dat de acceptatie van homoseksualiteit onder Nederlandse jongeren enorm is afgenomen de afgelopen vier jaar. ‘We zien nu een trendbreuk die toch wel zorgwekkend is als het gaat om hoe jongeren tegen homoseksualiteit aankijken’, zegt Gonneke Stevens, hoofdonderzoeker en hoogleraar jongerenwelzijn aan de Universiteit Utrecht.

De afgelopen jaren werden de vers verworven rechten en vrijheden van LHBTIQIA+-mensen stevig ter discussie gesteld door vooraanstaande figuren zoals politici. De lobby tegen de seksuele vrijheid heeft gewerkt: het heeft geleid tot collectieve minachting en discriminatie, waardoor het nu niet meer cool is, tot blijdschap van Pleun.

‘Ik ben geen kuddedier’
Toen de homoemancipatie in Nederland leek te slagen en er een stijgende lijn in zat, baarde dat Pleun, die zich een 'late adopter' waant, zorgen. ‘Als het cool is, dan hoeft het voor mij niet; zo steek ik nou eenmaal in elkaar.’ Nu minder scholieren denken dat je op school open kunt zijn over wie je bent en er weer meer gepest wordt, zal de sfeer in de klas verslechteren en dat stemt haar goed: ‘Dan kun je pas echt een verschil maken door uit de kast te komen’, legt ze uit. In 2020, toen Pleun nog studeerde, lag het percentage homoacceptatie veel hoger. Daarover zegt ze: ‘Je kunt het je bijna niet meer voorstellen, maar in mijn tijd accepteerde meer dan de helft van de Nederlanders homo’s.’ Pleun kon het dan ook niet over haar hart verkrijgen om toen uit de kast te komen: ‘ben geen meeloper’.

Inmiddels is het percentage jongens met een positieve houding tegenover homoseksualiteit gedaald van 40 naar 22 procent. Voor meisjes is de acceptatie van homoseksualiteit gedaald van 78 naar 51 procent. Daarmee is het percentage terug op het niveau van 2009: ‘Misschien is dat ook waarom iedereen weer massaal in grafische T-shirts van bands rondloopt en low-rise jeans weer een ding zijn’, peinst Pleun. ‘Mensen zijn echt kuddedieren’, brandt ze na.

Niet altijd geweten
Ondanks dat Pleun bewust in de kast is gebleven, heeft zij niet altijd geweten dat ze in de kast zat. Ze groeide op in een heteronormatief gezin in een middelgrote stad, zonder stadsrechten. Je anders voordoen dan je bent is iets wat Pleun dus ook altijd met haar geboorteplaats heeft verbonden. Toen zij echter op haar 18e naar de grote stad verhuisde, kwam zij in aanraking met het woord ‘queer’. ‘Ik had geen idee dat je ook op je eigen gender kon vallen!’ vertelt ze enthousiast.

Waar Pleun zich eerder voornamelijk bezighield met fervent bondgenootschap voor haar queer vrienden, beter bekend als ‘ally’, leek zij zich altijd verdacht veilig te voelen binnen de queer community. Dankzij haar heteronormatieve opvoeding en het feit dat ze ook op mannen valt, overwoog zij echter nooit of de term misschien ook op haar zou kunnen slaan. Totdat haar minderwaardigheidscomplex en een sterke achteruitgang in haar mentale gezondheid een dieptepunt bereikten.

Het begon allemaal toen ze voor het eerst van het woord girlcrush hoorde: ‘Ik realiseerde me dat ik meer waardering voor vrouwen had dan de gemiddelde heteroman’, vertelt Pleun. En vanaf het moment dat ze weleens met meisjes zoende, viel het kwartje pas echt. Pleun besloot de queerscene niet alleen als ally te bestormen, maar er ook actief aan deel te nemen. Helaas werd de winst voor haar neus weggekaapt: niet lang na haar realisatie werd ze verliefd op een man.

Ondanks haar heulen met de vijand hoeft Pleun echter niet te treuren. Nu de homoacceptatie in Nederland een dieptepunt heeft bereikt, kan Pleun eindelijk met een gerust hart uit de kast komen. Het geeft Pleun extra karakter en onderscheidt haar van de kudde. Ze is de huidige generatie jongens in 3 havo dan ook dankbaar: ‘Ik schreeuw het van de daken en iedereen mag het horen: ik ben verloofd met een man, maar ik ben queer. Hoe meer jullie mij vertellen dat ik mezelf niet mag zijn, hoe meer ik mezelf ben. Period’. Pleun is nu een trotse queer activist, geen meeloper. Moge dat duidelijk zijn.