Kortzichtige spoorwegdirecties willen geen euroticket

En de vakbonden zijn net zo erg.

De vele spoorwegmaatschappijen op ons continent zijn door het dolle heen. Dat komt omdat de Europese Commissie hen wettelijk wil verplichten elkaars kaartjes te verkopen en ook samen te werken met boekingssites. Het moet mogelijk zijn dat de reiziger in spe met één handeling een euroticket kan bestellen voor een reis van het buurtstation naar een bestemming in een ander Europees land. Dat brengt nu nog een activiteit met zich mee die het beste als eindeloos geklootzak kan worden gekenschetst. Daarom leggen de spoorwegen het op de internationale trajecten af tegen het vliegtuig en tegen bussen zoals van BlaBlaCar en Flixbus.

Toch hebben ze dat verlies er blijkbaar graag voor over. Hun gezamenlijke lobbyorganisatie de Community of European Raileways and Infrastructure Companies (Cer) noemt het plan van de Europese Commissie ongerechtvaardigd en een ongekend inmenging in bedrijfszaken. De markt zou er door verstoord worden. Ze zijn bang dat boekingsplatforms de macht overnemen terwijl de lasten van het eenheidskaartensysteem bij de maatschappijen komen te liggen. Daardoor zouden de tarieven moeten stijgen. En dat terwijl de CER tegelijk een grotere rol voor de spoorwegen eist in een Europese toerismestrategie.

De Europese Federatie van Spoorwegvakbonden - bij elkaar vijf miljoen leden - is ook tegen. Ze steunt in dit opzicht de werkgevers.

Het is een godvergeten schandaal dat de Europese spoorwegmaatschappijen niet allang het systeem hebben overgenomen dat in de luchtvaart al lang geldt. De manier waarop reizigers aan een internationaal vervoerbewijs kunnen komen, is zonder meer klantvijandig. Je hoort uit de directiekamers van deze ondernemingen wel allerlei mooie en vrome praatjes maar actie daar komt het niet van. Geen wonder dat heel veel Europeanen de trein mijden als de pest. Je moet eerst een postacademiale cursus met goed gevolg doorstaan voor je zonder halverwege vast te lopen een treinkaartje naar een bestemming over de grens kunt bestellen. Daarna zit je in ongemakkelijke voertuigen waar je geen kruimel en druppel kunt krijgen en als dat bij wijze van uitzondering wel zo is tegen astronomische prijzen. Als je met het gezin op pad gaat, is de auto goedkoper. Wie door vertraging onderweg en aansluiting mist, is meestal de lul. En zo voorts En zo verder.

De CER zegt nu dat ze betere ideeën heeft. Als ze niet liegen, dan wordt met de uitvoering wel ongehoord lang gedraald.

Het is onbegrijpelijk dat de vakbonden zich in dezen als lakeien en slippendragers opstellen van de fantasieloze, bureaucratische en onzakelijke prominenten die maar al te vaak aan een leidinggevend baantje op het spoor geholpen zijn.

Dat de Europese Commissie nu met wetten dreigt, is meer dan voorstelbaar. Om het goedkoop en clichématig te zeggen: zelfregulering is een gepasseerd station. Het is in het algemeen belang dat de spoorwegen een groter deel krijgen van het internationale personenvervoer. Dat dient zowel de economie als het milieu. Stap één is dan dat je gemakkelijk een kaartje kunt aanschaffen voor de reis van het vertrekpunt naar het station van aankomst. Vers twee is dat het in de treinen een stuk beter toeven wordt. Met goede slaapgelegenheid, een behoorlijke restauratie en een welvoorziene bar. Zo vragen vele vaste reizigers van de Thalys zich af waarom men voor dat geld niet een lekker broodje kunt reserveren.

Hoe dan ook, die euroticket voor het spoor moet er zo snel mogelijk komen. Anders raken onze railnetten in net zo´n diep verval als die in de Verenigde Staten.

Ach ja, de trein, hoe mooi kan het zijn:

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven en Friesland zo’n schandelijk compensatie geboden krijgt voor het toestaan van nieuwe winningen.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: vermogensbelasting.