Klimaatactie kent geen grenzen, Taiwan moet kunnen meedoen aan de klimaattop in Turkije

Afgelopen zomer werd heel Europa opnieuw getroffen door extreme hitte. Ook in Nederland baarden extreme droogte en de toenemende druk op de watervoorziening zorgen. Klimaatverandering is geen verre dreiging meer, maar een realiteit die onze gezondheid, economie en veiligheid raakt. Taiwan kent diezelfde uitdagingen: extreme hitte, hevige regenval en tyfoons.

Juist daarom is de komende klimaatconferentie zo belangrijk. Op 9 november begint in Antalya, Turkije, de 31e VN-klimaatconferentie (COP31). De kernvraag is niet langer welke klimaatdoelen landen nastreven, maar hoe zij hun beloften omzetten in concrete, meetbare resultaten. Taiwan werkt daar al aan.

Hoewel Taiwan geen partij is bij het VN-Klimaatverdrag (UNFCCC), handelt het in de geest van het Akkoord van Parijs. Dit jaar voerde Taiwan een CO₂-heffing in en stelde het concrete reductieplannen vast voor zes sectoren. De resultaten zijn zichtbaar: in 2024 lag de netto-uitstoot van broeikasgassen ongeveer 6,6 procent onder het niveau van 2005, na drie opeenvolgende jaren van daling. Tegelijkertijd bleef het reële bbp groeien, terwijl de CO₂-emissie-intensiteit met ongeveer 48,6 procent daalde. Economische groei en CO₂-uitstoot raken dus geleidelijk ontkoppeld.

Taiwan wil verder gaan en investeert in circulaire economie, groene technologie en klimaatadaptatie. Daar liggen kansen voor samenwerking met Nederland. Beide landen kunnen veel van elkaar leren, van waterbeheer en industriële verduurzaming tot innovatieve technologie.

Ondanks deze inspanningen blijft Taiwan uitgesloten van formele deelname aan het UNFCCC-proces, omdat China VN-resolutie 2758 doelbewust blijft verdraaien. Die resolutie uit 1971 regelt uitsluitend de vertegenwoordiging van China bij de VN. De tekst noemt Taiwan niet, doet geen uitspraak over de politieke status van Taiwan en sluit Taiwans deelname aan het VN-systeem niet uit.

Dat is ongerijmd: klimaatverandering houdt zich niet aan landsgrenzen, en internationale samenwerking zou zich daar evenmin door moeten laten beperken. Als COP31 werkelijk draait om concrete actie, moet iedere partner die bereid en in staat is bij te dragen, kunnen meedoen.

Taiwan vraagt niet om een uitzondering, maar om de mogelijkheid zijn verantwoordelijkheid te nemen. De klimaatcrisis kunnen we alleen samen aanpakken; niemand mag daarbij aan de zijlijn staan.