Keizerin zonder kleren

Wat heerlijk, weer eens zo’n ouderwets bevooroordeeld portret van het oerdomme, succesvolle blondje (vooroordeel)! Estelle Cruijff mag in de meest recente bijlage van een van oudsher links bastion (vooroordeel) haar boek, schoonmaak-en kledinglijn pluggen en toont zich als een aartsconservatief, dom blondje die toch sympathiek lijkt (vooroordeel, pleonasme en contradictio in terminis!). Blijkens het interview heeft het glam-popje veel ellende (onderschattend oordeel) achter de rug en krabbelt nu als een fenix uit de as weer op.

Het Volkskrant Magazine, in de persoon van John Schoorl, laat zich de champagne-nippende diva goed smaken en lijkt de wereldvreemde uitspraken van een gouden-kooi-tortelduif zonder enige ironie in te drinken. Het arme schaap (vooroordeel) laat zich ontvallen geen man te kennen die de aardappelen schilt, wel eens de wasmand naar beneden tilt of zijn eigen hemden strijkt (foei, oud-lover Ruud Gullit!).                                                              

De schat meldt daar onmiddellijk achteraan dat ze dergelijk gedrag niet “veroordeelt” maar dat ze dergelijke mannen nu eenmaal nooit heeft ontmoet. (Haar eigen vader kon nog niet eens een ei bakken…)

Ieder z’n ding, ofzo. In welk reservaat zou zo’n vrouw haar mannen shoppen, of zou haar hunting-ground niet verder strekken dan de woeste pampa der hoofdstedelijke P.C. Hooftstraat (vooroordeel!)? En hoeveel vooroordelen kan een mens eigenlijk vangen in één zin zonder als stereotiep te worden versleten (cliché)?!

Waarschijnlijk verslijt men dergelijk gedrag als het inmiddels verworden begrip ‘authentiek’, wat zo’n vraaggesprek au fond alleen maar treuriger maakt. Want wordt hier nu iemand willens en wetens in de val gelokt of hebben vrager en bevraagde evenveel boter op het hoofd (dubbel vooroordeel)?

Haar Amsterdams, ontnuchterende nuchterheid (eufemisme) wordt geroemd. Niets zo leuk immers als de omhooggevallen dommigheid des volks (schandelijk vooroordeel!).

Wat zou de journalistiek eigenlijk bewegen dit soort socialites überhaupt te bevragen? Daar zijn de geëigende bladen toch voor? Speelt hier leedvermaak? Komkommertijd? Of is dit superieure ironie van zure linksigheid die blah-blah-rechtsigheid te kakken zet (vooroordelig)?

Bijgaande ‘kunstfotografie’ legt een zeer dubieuze dubbele, dubbele-bodem onder het geheel. Een bespot slachtoffer (vooroordeel) portretteren en vervolgens in bijgaand vraaggesprek niet tegen zichzelf beschermen en in haar volledige naïviteit etaleren is meer dan laakbaar. Moet die prachtige zwart/wit-fotografie verbloemen dat de persoon feitelijk een lege schil is of dat juist benadrukken (veroordeel-vooroordeel)? De methode Henk van der Meyden heeft blijkbaar school gemaakt bij het voorheen als links van het midden bekend staande medium.

Krankzinnig eigenlijk dat met zoveel tegenstrijdige oordelen, ironie en politieke incorrectheid nog altijd geen chocola te maken is van dergelijke ‘verslaggeving’ (oordeel overschatting). Laten we e.e.a. daarom vooral vatten in SCHANDALIG en mevrouw Cruijff het voordeel van de twijfel gunnen.