Keizer van het levenslied

Bloed, zweet en tranen was geen bedacht concept maar het wezen van zijn oeuvre.                                                                                                   

Willy Alberti liet hij probleemloos achter zich. Alleen in Johnny Jordaan trof hij wellicht een gelijke. André Hazes was té écht voor zijn eigen goeddoen, dat liet de steengoede, maar hartverscheurende documentaire ‘Zij gelooft in mij’ pijnlijk zien. Ontroerend is het moment wanneer hij vlak voor een groot optreden, gezeten op een krukje in de kleedkamer, in tranen, foto’s van vrouw en kinderen laat zien;“..dat zijn me poepies, dat is me vrouw..”. Zelfs wanneer hij zich onbegrepen, ongemakkelijk, in allerlei vreemde hoeken geduwt ziet is-hij-André. Als schnabbelartiest in een zaaltje vol studenten (“Isiedereenhappyyy!? De Vlieger! Komt íiieeee!”) of voor duizenden in een arena.

Het schreeuwen van de eerste woorden van zijn grootste hits was genoeg. Honderd- en later duizendkoppig, zong het publiek de meester toe. André greep ons bij de strot, het Amsterdamse hart droop van smart, kommer en watervallen van tranen.

De blues lag hem na aan het hart. Die liefde was echt, ook al maakte zijn entourage er later een glad, smakeloos showmiddel van door Hazes een pseudo ‘Blues Brother-imago’ op te plakken waar, al geloofde hij er misschien zelf wél in, wij dat nooit zouden doen.

”..Blues en Soul en Fado-muziek, waar ik dus helemaal niets van versta, maar dat komt zó over!”.

In die Blues Brother-look, getooid met zwarte hoed, leren jassie en zonnebril laat hij zich bloedeerlijk uit na een geslaagd optreden: “..Jaah, natuurlijk hoef je mij niets te vragen. Nee, ’t is jongens, geloof me, echt waar. We hebben hier zeven maanden keihard aan gewerkt, en mijn vrouw en het meisje van kantoor.. en het hele orkest, maar ik had niet gedacht dat het zo zou zijn vanavond. Jullie zijn fantastisch, Dankjewel! 

Oprechter werd het niet. Op dergelijk niveau bejubeld worden door een massa laat geen mens onberoerd, laat staan door een artiest als André Hazes.

Het malle uitstapje als acteur in de flauwe tv-serie ‘Zoals u wenst mevrouw’ zij hem vergeven en kan probleemloos weggeschrapt tegen de briljante cameo, als ronduit vijandige herbergier, in André van Duin’s film ‘De Boezemvriend’.

Die ‘verglamouriseerde’ versie van later jaren, de abominatie van ‘Hazes als Blues brother’ met aanplakbakkebaarden en malle merchandise-hoedjes in de verkoop doet enigszins denken aan de tragische nadagen van Elvis Presley. Vermarkt, uitgevent, verramsjt… de overeenkomst tussen beide artiesten is gelukkig dat ene onsterfelijke lichtpunt: Zij bleven zichzelf, ondanks alles. (Met alle gesodemieter van later jaren blijft het wat schrijnend de latere mevrouw Hazes, als tienermeisje een liedje met de volwassen André mee te zien zingen in genoemde documentaire).

Het pathos, de stembeheersing, hoe hij zelfs in een ‘doorloop’, vanuit het niets, crescendo ging laat zien waar een grote stem toe in staat is.

“Waarom, zeg mij waarom,
ben ik alleen en altijd eenzaam?  
Waarom, zeg mij waarom, 
noemt niemand mij, eens bij mijn voornaam?”.

Zelfs in die kleine, enigszins georkestreerde momenten in de studio, blijft de snik: “Dat is de snik van de Charles Aznavours, van de straatzangers, dat vind ik mooi. Ik bedoel eh, als ik dat éen keer zing, zonder die snik, dan vind ik dat zonde..”.

Dat Hazes werd bejubeld in alle gelederen, en inmiddels dermate salonfähig was (en ís), bewijst zich in het feit dat men in het jaar van Dvd-uitbreng de docu als welkomstgeschenk kreeg bij een Volkskrant-abonnement.

Hoe hoog kan een mens vliegeren?