Kabinet knielt op een bed SGP-violen, elke keer weer

Deze week ging de PVV weer eens door de pomp. De helden des volks konden met een gerust hart tegen extra geld voor het noodfonds van de EU stemmen, omdat ze wisten dat de PvdA hun partners toch wel uit de wind zou houden. Maar als het anders is, dan laten zij zien dat ze behalve hun regenjas ook hun ruggengraat bij de garderobe voor de kamerleden hebben achtergelaten.

Zo doet de PVV ondanks dure beloftes aan de kiezer toch mee met een CDA-plan om aan het ontslagrecht te morrelen. Ze zetten wel eens een brutale bek op als er anderen bij zijn en dat is vervelend, die PVV-ers. Maar als puntje bij paaltje komt, heb je geen kind aan ze. Ze mekkeren wel maar het zijn makke schapen. Allemaal. Ook de ram die de kudde leidt.

Hoe anders stelt zich de tweekoppige fractie op van de Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP). Zij vertegenwoordigen een stroming die al sinds 1920 de poot stijf houdt. Zij zijn dan ook helemaal niet trots en blij dat premier Rutte extra vriendelijk doet en ze apart neemt voor informeel overleg. Waarschijnlijk is dat voor de bijbelgetrouwe volksvertegenwoordigers een reden te meer om afstand te bewaren. Zij blijven formeel en ter zake. Zij leggen een agenda op tafel. Zij sommen hun prioriteiten op. Ze stellen hun grenzen, en die grenzen zijn dan onwrikbaar, een beetje op de manier van de richter Samuel uit de bijbel die de koningen Israëls exact vertelde hoe ver ze mochten gaan gaan. Of anders kwam de straffende hand Gods. In het geval van de SGP is dat een tegenstem in de Eerste Kamer, maar daar schrikt de coalitie net zo hevig van.

De Volkskrant somt in de papieren editie van vrijdag op hoeveel de SGP met een standvastige houding heeft weten te bereiken. In niet minder dan tien gevallen zetten zij het kabinetsbeleid naar hun hand. Dezer dagen bereikten zij dat alleenstaande bijstandstreksters met kinderen beneden de vijf jaar niet hoeven te solliciteren. Het aantal koopzondagen wordt niet uitgebreid. Het verbod op de godslastering blijft in volle glorie gehandhaafd. Enzovoorts: tot een heel merkwaardige: het BTW-tarief van zes procent voor de sierteelt blijft gehandhaafd.

Sierteelt? Dat is een cadeautje aan de bevindelijke tuinders uit hun achterban. De gedachten gaan automatisch uit naar Jan Siebelinks autobiografische roman “Knielen op een bed violen”.

Het kabinet zal binnenkort opnieuw zo’n bed violen op zijn pad aantreffen, daar aangelegd door de SGP-fractie. Dan moeten de ministers erop knielen, of zij willen of niet.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar dat is een knappe prestatie voor een fractie met maar twee leden. Hun wereldbeeld is zo’n beetje omgekeerd evenredig met het mijne, maar toch: respect.