Israëlische agressie en regime-verandering in West Azië

De oorlog met Iran is een feit. Op zaterdagmorgen 28 februari zetten Israël en de VS gezamenlijk de aanval in, met regime-verandering als beoogd doel, zonder mandaat van het Amerikaanse Congres noch van de VN-Veiligheidsraad. Deze aanval is daarmee niet alleen onverantwoordelijk maar ook illegaal en onnodig. Volgens de Omaanse bemiddeling was vrijdagavond, 27 februari, in principe een akkoord bereikt, met belangrijke Iraanse concessies.

In vele Iraanse steden zijn explosies te zien en dikke rookwolken. Zowel regerings- en militaire centra als burgerdoelen zijn massaal geraakt, de Iraanse leider Ali Khamenei is vermoord en met hem meer dan 40 andere politieke en militaire leiders. Een lagere school in Zuid-Iran wordt in puin geschoten, en meer dan 100 schoolmeisjes verliezen hun jonge leven. De Iraanse tegenaanval op Israël begon een uur later, met aanvallen op militaire en andere strategische doelen zowel in Haifa, Tel Aviv, noord Israël als op Amerikaanse marine- en luchtmachtbases in Bahrein, Qatar en ander Golflanden. Hezbollah heeft zich vandaag in de strijd gemengd, en in vele islamitische landen breken protesten uit tegen de VS en Israël. Wat ging hieraan vooraf?

Wie wil deze oorlog?
Niet de landen in de West-Azië regio, niet Iran, niet Europa, niet China of Rusland. Niemand eigenlijk. Ook de VS eigenlijk niet; een groot deel van de bevolking in de VS is tegen deze oorlog (59% volgens CNN). Waarom dan toch wel? Er is maar een enkel antwoord: Israël en het Amerikaanse Congres dat Israël bedient. Een grote meerderheid van Senatoren en Vertegenwoordigers in het Huis van Afgevaardigden, Democraten en Republikeinen, dreigen hun substantiële financiële steun van de Israëlische lobby te verliezen als ze niet stemmen ten behoeve van Israëls agenda. De leugenmachine (preventief, nucleaire dreiging) draait op volle toeren, maar de aanval was al maanden gepland en de datum stond al weken vast. 

Er heeft intensief overleg plaatsgevonden in de weken voor deze overval, tussen Turkije, Saudi-Arabië, Egypte met zowel Iran als de VS. Zowel Turkije als Saudi-Arabië drongen er bij de VS op aan zich niet in dit Israëlische avontuur te storten. Iedereen wist dat een nieuwe aanval op Iran het land dwingt hard terug te slaan tegen Israël en de vele Amerikaanse militaire bases in deze regio. Iran heeft dat met zo veel woorden gezegd, na de beperkte militaire waarschuwingen aan zowel Israël als de VS in juni 2025. Israël moest toen zo snel mogelijk dat conflict laten stoppen en vroeg de VS om een wapenstilstand.  Zijn luchtverdediging kon het niet meer aan.

Het is opnieuw Israël dat deze oorlog wil. Met de VS wil het Iran in een keer de genadeklap geven, met regime verandering als belangrijkste doel. Iedereen in de regio weet dat zo’n grote genadeklap niet realistisch is en dat het niet in het belang is van de VS. Dat het de regio in brand zal steken, met alle ontwrichting en economische en sociale ellende die daarmee gepaard zal gaan van dien, ook wereldwijd (inclusief nieuwe migratiestromen naar Europa). De regio staat hiermee op scherp en op ontploffen.

Over wiens agressie gaat het hier?
Wie is nu eigenlijk de agressor in de West Azië-regio, nu en in het verleden, Iran of Israël/VS? De recente geschiedenis is eenduidig. Israël verovert en ontvolkt Palestina in 1948. Van de mythes dat Israël in 1948 bedreigd werd door Arabische landen blijft weinig heel in de latere geschiedschrijving (Benny Morris, 1988; Ilan Pappé, 2006; Rashid Khalidi, 2020; and Nur Masalha, 2018 (Palestine: A Four Thousand Year History)).

Het VK bracht met behulp van de VS in 1953 de democratisch gekozen sociaaldemocratische regering van Iran ten val, door een ’undercover’-operatie van het Britse M16 en de CIA, door regime verandering en de installatie van het buitengewoon repressieve regime van de Sjah. Met als koloniaal doel de macht over Iraans belangrijke olie- en gasbronnen. In 1956 begonnen en verloren Frankrijk, Engeland met behulp van Israël hun koloniale oorlog tegen Egypte voor de controle over het Suezkanaal.

In 1967 viel Israël zonder evidente redenen Egypte, Syrië en Jordanië aan. Het door Israël aangevoerde motief, de imminente dreiging van die landen werd door de Amerikaanse inlichtingendiensten ontkracht (Rashid Khalidi, 2020). Het werkelijke doel was de bezetting van het overgebleven deel van Palestina en het de kop indrukken van het ontluikende Palestijnse verzet. In 1973 verloor of won Israël de oorlog van Egypte en Syrië, die hoopten de door Israël in 1967 veroverde gebieden in de Sinaï en in de Golan terug te krijgen (Rashid Khalidi, 2020).

In 1979 werd de Sjah van Perzië ten val gebracht door een alliantie van linkse en religieuze partijen; de laatsten kregen in de jaren 1980 de overhand, ook dankzij de door het westen ondersteunde oorlog van Irak op Iran, met honderdduizenden slachtoffers.

In 1982 viel Israël Libanon aan, om de PLO uit Libanon te verdrijven. In 1991 en 2003 stond Iran aan de zijlijn tijdens de twee Golfoorlogen op Irak, de nieuwe vijand van Israël, net zoals bij de aanval van Israël op Libanon. Sinds de zestiger jaren gaat het Israël om controle over heel Palestina en om het breken van elk verzet hiertegen uit omringende landen.

Het ‘Clean Break Plan’
Het patroon van Israëls agressie in de regio wordt daarna duidelijker met het ‘Clean Break Plan’ van Netanyahu en de neo-conservatieven in de regering van G.W. Bush jr. Dit Dirty War-scenario volgt het al in 1996 door Netanyahu voorgestelde 7-landen destabilisatie plan (Jeffrey Sachs in de Piers Morgan show: “Syria was planned a long time ago”, 8 December 2024) voor een nieuw Midden-Oosten (Jeffrey Sachs & Sybil Fares, 19 Januari 2026: the US-Israel hybrid war against Iran): creëren van chaos, verdeeldheid, opdeling en destructie van 7+1 landen: Iraq, Syrië, Lebanon, Libië, Somalië, Sudan en tenslotte Iran, plus Yemen. En waar mogelijk sociale en economische teruggang en regime-verandering, waarna door de VS en Israël het puin zou kunnen worden opgeruimd en democratie worden bewerkstelligd, op hun voorwaarden (Colonel Larry Wilkerson en Larry Johnson, ex-CIA Officer: The Chaos in Syria; how it will backfire on its creators). Tenslotte, volgens Netanyahu in zijn boek “Fighting Terrorism” (1996), kan de Palestijnse “terreur” alleen verslagen worden door regime-verandering in de landen die die Palestijnse “terreur” steunen. Met de vernietiging van Palestina en de creatie van een ‘veiliger’ “Greater Israel” dus als einddoel.

Op voorstel van Netanyahu werd in 2003 door de Bush Regering tot de aanval op Irak besloten - vanwege Iraks (niet bestaande) Weapons of Mass Destruction. Deze aanval werd toen afgeraden door CIA “intelligence” omdat er geen bewijs was voor die wapens voor massa destructie (the lost Interview, November 2003, with Ray Mc Govern, a CIA Analyst; streamed live on the Judge Napolitano Show on 28.11.2024).

In 2011 waren Libië en Syrië aan de beurt. De, in eerste instantie vredige maar terechte protesten in Daraa, Syrië, tegen het gewelddadige Assad-regime ontaardden in de tragedie die er op volgde door de inmenging van Israël en de VS. President Obama beval de CIA, vlak na 2011, het Assad-regime omver te werpen, “Operation Timber Sycamore” (Jeffrey Sachs in de Piers Morgan show): duizenden radicale, veelal salafistische Sunni huurlingen, voor een belangrijk deel uit andere landen, werden getraind, voorzien van wapens in Turkije, in het geheim gefinancierd door de CIA, de Mossad en Saudi-Arabië, om te vechten in Syrië. Het droeg bij tot de oprichting van Al-Qaeda in Syrië, met Mohamed Al Jolani, de huidige President in Syrië, in een hoofdrol, en tot de spiraal van geweld van 13 jaar burgeroorlog. De klus begonnen in 2011 werd in 2024 afgemaakt, vertraagd door het ontstaan van het ISIS-kalifaat en de strijd daartegen, eerst in Irak en daarna ook in Syrië. Een strijd overigens waar Iran en Hezbollah en de Koerden een belangrijke rol speelden in het verslaan van ISIS. In 2024 kwam deze burgeroorlog tot een voorlopig einde met de opmars van HTS en andere Al-Qaeda gerelateerde milities en de omverwerping van het dictatoriale Assad-regime, georkestreerd door de VS, Turkije en Israël. “Mohamed Al Jolani” hernoemde zich naar zijn eigenlijke naam Ahmed Shara’a, en werd door het westen ontheven van zijn terrorist-etiket. Hoe dit zich verder ontwikkelt in Syrië is nog verre van duidelijk.

Intussen is het doel, chaos en verdeeldheid en daarmee verzwakking, van Israëls buurlanden, realiteit geworden. Ten gevolge hiervan is Europa, wegkijkend of faciliterend wat eerder gebeurde, nu met een miljoen Syrische vluchtelingen opgescheept. Naast de 5 miljoen vluchtelingen opgevangen in Jordanië, Libanon en Turkije. Dit afgezien van de tientallen moordaanslagen op politieke en militaire leiders die Israël ongestraft “mag” doen in zijn buurlanden en afgezien van de straffeloosheid waarmee Israël elk “staakt het vuren” dagelijks in de wind kan slaan, zoals we zien in zowel Palestina als Libanon.

Iran, het ultieme doel
Na Palestina, Libanon, Irak, Syrië (en Libië, Soedan en Somalië) is Iran de volgende stap in het ‘Clean Break Plan’ op weg naar onderwerping van West Azië aan Israël en de VS. De kaarten lijken minder goed geschud dan in 2003. Iran is Venezuela niet, en ook niet Irak of Syrië. En de Amerikaanse overmacht is niet meer wat zij toen was. De overmoed en het triomfalisme van Israël en de zionistische lobby, het niet willen luisteren naar eigen inlichtingendiensten, het eigen gewin en de machtswellust van het Trump-bewind in de VS, en het “begrip” van Europa voor deze illegale aanval, lijken de overhand te hebben en ons te storten in het grootste geweldsconflict van deze eeuw. De boemerang kan hard terugslaan.