Israël en het aanwakkeren van haat tegen moslims

Sinds de gruwelijke genocide in Gaza zijn steeds meer mensen Israël gaan zien voor wat het is. Hoewel het al decennialang bekend is hoe Israël zich fanatiek aan volkerenmoord en etnische zuiveringen schuldig maakt, is het vooral de genocide in Gaza die vele ogen heeft geopend. Liever laat dan nooit zullen we maar zeggen.

Het laat zien dat je kunt genezen, dat je niet voor altijd een tot-zionist-geconditioneerde hoeft te blijven en jezelf kunt bevrijden van abjecte ideologieën. De usual suspects tonen nog altijd over een fanatieke zionistische inborst te beschikken. Dat zal zo blijven, voor sommige mensen is het te laat om kritische vaardigheden te ontwikkelen, hen bevalt een slaafs conformisme meer dan een risicovol pad waarin je vrij bent om zelf je richting te bepalen. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Overtuigde zionisten zullen nooit bevrijd worden. Om deze mensen moet je je ook niet bekommeren. Zij kiezen er vrijwillig voor om de geschiedenis in te gaan als fout volk, helaas, iemand moet het zijn.

Het is niet heel verwonderlijk. Door alle tijden heen koos de meerderheid vrijwillig en onvrijwillig voor het verhaal van de machthebbers. Zeker in Nederland is dit het geval. Wat zegt dat over onze cultuur die toch prat gaat op haar kritische houding? Een bepaald narratief wordt decennialang als vanzelfsprekend aangenomen en andersdenkenden worden voor terreursympathisanten uitgemaakt. Zelfs feiten zijn niet opgewassen tegen deze massale vorm van indoctrinatie, zelfbedrog en, laten we eerlijk zijn: vooroordelen ten opzichte van moslims en Arabieren. Dan heb ik het nog over de gematigde zionisten, in bepaalde zionistische milieus zijn anti-Arabische en islamofobe denkbeelden diep genormaliseerd.

Het is geen toeval dat Israël haar politieke bondgenoten met name in extreemrechtse kringen zoekt en vindt. Opvallend is dat (voormalige) antisemieten Israël tegenwoordig bewonderen als een vooruitgeschoven post tegen de islam. In de wildste dromen van extreemrechtse politici in Europa behandelen zij de Europese moslims zoals Israël Palestijnen behandelt. Dit verklaart de absurde wens van Geert Wilders om Benjamin Netanyahu de Nobelprijs voor Vrede te laten winnen.

De angst voor moslims klinkt de zionistische staat natuurlijk als muziek in de oren. De rol van eeuwig slachtoffer kan niet zonder een afgrijselijke en gruwelijke vijand, of Amalek, om het Israëlische jargon te gebruiken, terwijl Israël de meest afgrijselijke en gruwelijke misdaden van de afgelopen tientallen jaren pleegt. We zien de wederzijdse legitimering van zionistische en Westerse islamofobe politiek: een perverse alliantie.

Wat deze tijd interessant maakt is dat het narratief omtrent Palestina en Israël aan het kantelen is. De zionistische versie van wat er in Palestina is gebeurd en nog steeds gebeurt begint scheurtjes te vertonen. Niet bepaald gek natuurlijk als zich daar de grootste kindermoord uit de moderne tijd heeft voltrokken, en dat met uitgesproken politieke, financiële, militaire en morele ondersteuning van onze regeringen. De Rode Lijn-demonstraties lieten zien dat opkomen voor de rechten van Palestijnen de mainstream heeft bereikt.

Dat wil nog niet zeggen dat het beleid van Nederland ten aanzien van Israël grondig gewijzigd is. Neem een Rob Jetten bijvoorbeeld, de minister-president die in verkiezingstijd meeliep met de Rode Lijn demonstratie in Amsterdam. We kunnen niet zeggen dat zijn Israël-beleid veel verschilt van dat van zijn voorgangers. Er is dan ook veel meer nodig om het narratief te veranderen en wel op zo'n manier dat het wortel schiet. Sinds oktober 2023 is er aardig veel werk verricht. Het gaat de goede kant op, maar er mag geen moment gerust worden. Men moet niet vergeten dat men de strijd aangaat met een media-apparaat van monsterlijke proporties, waar monsterlijke bedragen in om gaan. Israël zit niet stil en ziet met lede ogen aan hoe veel veronderstelde sympathisanten niet meer vanzelfsprekend achter Israël staan.

Zelfs een financiële injectie van bijna 30 miljoen dollar van AIPAC (Amerikaanse lobbyorganisatie voor Israël) in de verkiezingsstrijd voor de Democratische voorverkiezing om een Senaatszetel in het Amerikaanse Michigan mocht niet baten. De islamitische zoon van Egyptische migranten, Abdul El-Sayed, kwam als winnaar uit de strijd.

Hoe meer nederlagen zij ondergaan, hoe fanatieker ze het tij weer in hun voordeel zullen proberen te keren. Hier moeten mensenrechtenactivisten en -organisaties op voorbereid zijn. De strijd om het narratief is losgebarsten maar nog lang niet gestreden. Maar het zionistisch narratief zal vroeg of laat steeds minder mensen kunnen overtuigen. Een narratief dat niet uit leugens en bedrog bestaat, dat niet gericht is op het ondermijnen van mensenrechten en het onderdrukken van mannen, vrouwen en kinderen zal zegevieren. Een narratief dat gericht is op vrijheid, zelfbeschikkingsrecht en gelijkheid zal, hoelang het ook moge duren, uiteindelijk als winnaar uit de strijd komen. Het overgrote deel van de mensen is tégen onrecht en vóór vrede.

De uitdaging is om al die mensen die inmiddels gemobiliseerd zijn, tot actie aan te zetten. Natuurlijk begint het met bewustwording en het bepalen van het narratief, maar het moet bestendigd worden in concrete praktische projecten om blijvend van invloed te zijn, zodat echte verandering kan plaatsvinden. Wees bereid om je mouwen op te stropen. Wees creatief. Sluit je aan bij een organisatie en zet je in voor Palestina.