Israël doet erg zijn best zichzelf onmogelijk te maken

Rechts in Israël doet heel erg zijn best het bestaan van de door hen zo geliefde joodse staat onmogelijk te maken. Nu heeft een door aanhangers van Netanyahu beheerste kiescommissie de twee belangrijkste Arabische partijen uitgesloten van de verkiezingen. Dat is al vaker gebeurd maar destijds stak het Opperste Gerechtshof daar een stokje voor. Dat zal nu ook wel weer gebeuren want het is geen lakstempel van de uitvoerende macht zoals in de Verenigde Staten het geval is. Toch lijdt Israël zware reputatieschade. Twintig procent van de staatsburgers heeft een Arabische, meestal Palestijnse achtergrond. De maatregel van de kiescommissie betekent niet dat ze het stemrecht verliezen maar als hun partijen zo vlak voor de verkiezingen worden uitgesloten staat dat wel gelijk aan politiek monddood maken van een onwelgevallige minderheid.

Deze keer is zo´n uitsluiting voor Netanyahu en de zijnen des te belangrijker omdat in de peilingen links en rechts - of als je dat een betere term vindt rechts en extreemrechts - elkaar in evenwicht houden. Dan zouden bij de regeringsvorming de vertegenwoordigers van de Arabieren een sleutelrol spelen.

Dit is een reden te meer voor Nederland en de overige lidstaten van de Europese Unie om zich met kracht uit te spreken tegen het besluit van de kiescommissie. Een land dat zich onmogelijk maakt, moet daarvan de gevolgen ondervinden.

De uitsluiting is overigens goed nieuws voor Hamas en hun fans overal in de wereld. Die kunnen nu zeggen: 'Kijk, hier heb je het bewijs dat Israël een apartheidsstaat is met tweederangsburgers die aan alle kanten worden gediscrimineerd en gekoeioneerd'. Met politici als Netanyahu en zijn aanhangers heeft Israel geen vijanden meer nodig. De grootste bedreigers van zijn voortbestaan zitten op de ministeries in Jeruzalem.

Wat zou het aan de andere kant een goed teken zijn als de dag na de verkiezingen de sleutel tot de regeringsmacht in handen komt van de Arabische partijen. En als de Israëlische publieke omroep vervolgens als kandidaat voor het Eurovisie Songfestival een Israëlische Palestijnse ster zou uitnodigen. In navolging van Mira Awad bijvoorbeeld, die in 2009 al meedeed samen met No. Je kunt dan denken aan  Lina Makoul, die in 2013 The Voice of Israel won en nu op de West Bank woont. Of aan Sameh Zakout uit Ramla.

Bekijk hier Mira Awad op het Eurovisie Songfestival van 2009. Lina Makoul zingt Radya. Sameh Zakout bengt hier Yuma, in de woonkamer.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de politieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven en Friesland zo´n schandelijke compensatie geboden krijgt voor nieuwe winningen.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis.