Ik voel een diepe, diepe spijt voor mijn stem op het CDA

Na een genoeglijke avond van witte wijn en overprijsde tapas pakken mijn gezelschap en ik onze fiets. Die staan knus zij aan zij met vijf andere fietsen. Terwijl we nog wat kletsen, over of we de rekening allicht zakelijk kunnen wegschrijven, verschijnen vijf aangeharkte studenten die bij de fietsen horen. Zoals dat natuurlijk gaat, raken we aan de praat. De keurige heerschappen blijken onderweg naar een borrel in hun clubhuis en we worden prompt uitgenodigd. We zijn de beroerdste niet, dus we gaan mee. Aanvankelijk denk ik dat het leden van de Navigators zijn, de Christelijke studentenvereniging (NSR) in Rotterdam. Het blijken inderdaad Christenen te zijn, maar van een andere vereniging. De reformatorische studentenvereniging, die zo nu en dan het clubhuis van de Navigators huurt. ‘Vereniging van Gereformeerde Studenten te Rotterdam.’  Erg bekend zijn ze niet en ook niet al te groot: 45 leden. Nu heb ik weleens een reportage gemaakt bij de grote Christelijke broer, voor het studententijdschrift Erasmus Magazine. Ik mocht aanhaken bij een bijbelstudie, inclusief maaltijd, lezing én borrel. Onvoorstelbaar vriendelijke mensen, interessante gesprekken over vergeving én leuke borrel. Maar ook: een gevoel dat iets niet helemaal klopt. Soms werd het expliciet, bij een discussie over leven volgens de ideeën van Jezus, maar dan zonder dat geloven in God (dat is dus niet de bedoeling). Impliciet was het vragen wanneer ik terugkwam. En nog eens. Beetje eng, wel aardig, was het eindoordeel. 

Vol frisse moed en altijd in voor een onverwachte wending togen we naar de Christen-borrel. Onderweg praten we over Henri Bontenbal en wat er mis is met rechts (veel vind ik, weinig vindt de verder ontzettend aardige David). 

Misschien is dit het goede moment om toe te geven dat ik een Bontenbal-stemmer ben. Henri blijkt ook lid te zijn geweest! Welja. Aangekomen is iedereen blij verrast met onze aanwezigheid, al is het ook vrij snel duidelijk dat we ietwat uit de toon vallen met rokken boven de knie (‘gelukkig heb je wel een jurk aan’). We krijgen instructies voor het bestellen bij de bar, alles mag op naam van de fietsende gastheren, beneden is de garderobe. So far so good. We kletsen in de rij voor het toilet, een tomeloos dappere jongen krijgt roze lippenstift van een groepje meisjes. Tot daar Jelle is. “Mag ik vragen wat jullie komen doen.” “Ik vrees dat er een misverstand is.” “Ik zal jullie helaas moeten verzoeken om te vertrekken.” Ik weet niet of het de rode lippenstift, de netpanty of mijn decolleté was, die ‘zedeloze lellebel’ schreeuwden (sorry maar je moet wat om als jonge moeder nog te voelen dat je leeft!). Jelle zag in elk geval een kans om zich te laten gelden en liet deze niet glippen. “Wat is nu in hemelsnaam (oei) het probleem als we hier een biertje drinken, hetgeen we uitgenodigd zijn te doen?” Jelle heeft natuurlijk geen antwoord, wel een priemend vingertje dat hij inmiddels in mijn rug aan het duwen is, richting de deur. Ik vraag zijn naam, want op dat moment weet ik helemaal niet dat hij Jelle heet. Jelle voelt de bui hangen en vertelt niet hoe hij heet. De vereniging zit vól dappere mensen en iemand sist JELLE! Hij krijgt een middelvinger van Jelle. 

En zo staan we weer buiten. Genezen van de ambitie om bier te drinken met rechtse refo’s. Ik ben diep beledigd, mijn metgezel heeft het woedend over het verhaal van Elia, dat gaat over een plek vrijhouden aan tafel voor een onverwachte gast. Ik denk aan Henri, het strafbaar maken van illegaal zijn en ik voel een diepe, diepe spijt voor mijn stem op het CDA.