Ik schaam me

Ik schaam me. Ik schaam me namens al die joden die tijdens de Kristallnacht zijn vernederd, mishandeld, vermoord door de losgeslagen hordes opgejut door Goebbels, de duistere propagandist van de nazi's. Ik schaam me namens al die bange kinderen, verstopt achter een deur of een gordijn, die moesten toezien hoe hun vaders en moeders machteloos stonden tegen de vernielzucht van de hordes.

Ik schaam me omdat de nagedachtenis van wat hen is overkomen nu misbruikt wordt om een lelijke politieke boodschap af te geven, nota bene bij monde van de voorzitter van een organisatie die respectvol zou moeten staan op de schouders van de verworpenen en verdoemden. En dat in een van onze oudste synagoges. Nestbevuiling.

Ik schaam me voor onze premier, die zich onder het erkennen van de genocide in Gaza uitkronkelde, in zijn vrijdagse praatje voor het volk, voorafgaand aan de Rode Lijn demonstratie van zondag in Amsterdam. Ik schaam me voor zijn draaikonterij, zijn gehuichel bij de vórige Rode Lijn, waar hij, zegt hij nu, een andere rol had, een rol waarin hij wél over genocide durfde spreken. Ik schaam me voor een premier die denkt dat zijn menselijkheid en empathie afhankelijk zijn van de rol die hij speelt.

Ik schaam me voor mijn joodse landgenoten, die maar moeten verdragen dat ze of als suikerbeestjes die zich zelf niet kunnen verdedigen of als verdwaalde zelfhaters te kijk worden gezet en in de verdrukking komen door al die lieden met een eigen agenda die maar steeds 'om hen heen gaan staan'. Alsof dat hun vrijheid en gelijkwaardigheid niet aantast.

Ik schaam me dan weer niet voor het vol overtuiging deelnemen aan de Rode Lijn demonstraties, voor het van harte ondersteunen van de eisen: stop de wapenhandel, stop samenwerking met genocideplegers of faciliteerders. En ik schaam mij ook niet voor mijn solidariteit met Palestijnen. Want dat staat noch het herdenken van de Kristallnacht, noch het verafschuwen van antisemitisme ook maar op enige manier in de weg.