Ik kan mijn beperking niet veranderen maar u wel het beleid

Ik zat gisteren met stijgende verbazing te lezen hoe het eraan toeging bij het politieke debat in de Tweede Kamer. Het leek wel een kleuterklas! De Algemene Beschouwingen waren een zooitje, en dan druk ik me nog heel netjes uit. Dat geeft weinig vertrouwen voor de rest van de debatten waarin belangrijke beslissingen moeten worden genomen.

Wat mij zo tegen de borst stuit, is dat de Tweede Kamer steevast het probleem bij mensen met een uitkering legt. Het zinnetje uit de Troonrede: „Wie ziek wordt of werkloos, moet niet worden opgesloten in een uitkering”, zorgde ervoor dat mijn haren recht overeind gingen staan. Ik weet dat er vooralsnog geen nare plannen voor de Wajong zijn, maar die zijn er wel voor de allerkwetsbaarsten in de WIA. En dat terwijl je je beperking niet kunt veranderen, al zou je het willen!

Nee, ik zit niet letterlijk opgesloten in de uitkering. Ik krijg geen 20 euro als ik via start doorga naar de gevangenis. Het is geen Monopoly-spel, maar ik ben wel bij voorbaat de zwakste schakel op de arbeidsmarkt. En dat terwijl er in de Tweede Kamer zoveel andere problemen zijn dat ze er niet eens aan toekomen om zich over maatschappelijke problemen te buigen. Ze leggen de nadruk elke keer weer op de verkeerde groep.

In plaats van nieuwe regels bedenken om het leven moeilijker te maken, kunnen ze ook eens moeite doen om zich in te leven in de situatie van iemand die 'opgesloten' zit in een uitkering. Oh nee, ik was even vergeten dat de VVD zich al ruim 15 jaar vasthoudt aan het beleid waarin het recht van de sterkste speler geldt.

De problemen liggen niet bij de mensen in een uitkering, maar bij een vastgeroest systeem. Het is hoog tijd voor wat anders! Pas de arbeidsmarkt aan voor de mensen met een beperking. Wij kunnen niet meehollen op het gevraagde tempo, maar we kunnen ons wel inzetten op ons eigen niveau.

Mijn situatie verandert niet zomaar. Maar u kunt die regels wel aanpassen!