Ik heb geen woorden meer voor het elftal van Feyenoord

"Ik heb er geen woorden voor." "Volstrekt onacceptabel." Met zulke clichés reageren bobo's uit voetbal, politiek en het openbaar ministerie steevast na gewelddadige incidenten op de tribune. Dat gebeurde derhalve afgelopen zondag ook, toen Feyenoordsupporters vuurpijlen afschoten op een vak van Cambuur, waarbij vijf gewonden vielen. Een afzwaaier raakte op een haar na Tjak Ernst, de keeper van Feyenoord.

Ook ik heb er geen woorden voor. Ik heb geen woorden voor het gedrag van het Rotterdamse elftal. Als je eigen aanhangers zulk geweld gebruiken heb je als speler  maar één keus. Je verlaat het veld en komt niet meer terug. Elke strafmaatregel die dit mocht opleveren, negeer je opzichtig. Als het bestuur je steunt is het mooi. Zo niet dan is het jammer. Je was al miljonair.

Het liep echter anders. Ook daar heb ik geen woorden voor.

Scheidsrechter Danny Makkelie legde de wedstrijd stil. Daarna gingen de verantwoordelijken voor de openbare orde, burgemeester Foort van Oosten, een vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie en een gast van de politie, een half uur in overleg over wat hen te doen stond. De uitkomst: niets.

De daders - zo luidde de verklaring - droegen bivakmutsen én zij verstopten zich achter een spandoek. Zij waren dus onherkenbaar. Makkelie kreeg te horen dat hij de wedstrijd moest laten uitspelen. Dit geheel volgens het protocol. Daarin is het vallen van slachtoffers door geweld op de tribunes géén reden om een wedstrijd te staken. Jesse Bergsma, de algemeen directeur van Cambuur zei tegen de Leeuwarder Courant over het staken van de wedstrijd: "Dat is in strijd met het protocol, dan zou je een heel ander probleem hebben."

Hier heb ik wel woorden voor. Dat kan je dan dus geen reet schelen. En de personen die wel problemen maken, vertel je in ronde termen dat ze met zijn allen de pleuris kunnen krijgen. "Wat wou je doen dan? Ons beboeten?  Ik daag je uit."

Nu de daders. Ze hebben die vuurpijlen afgeschoten met het oogmerk de tegenstanders, de supporters van Cambuur, angst aan te jagen. Dat is ook gelukt, gezien de paniek op hun stuk van de tribune. Zij bedreven derhalve een daad van terrorisme. Als ze er 'Allah Akhbar' bij hadden geroepen, had er geen twijfel over bestaan. Deze terroristen bedreven hun wandaad echter niet onder de groene vlag maar onder het rood wit van Feyenoord. De vervolging verdient dan ook topprioriteit.

Ook al is het strijdlied van deze terroristen 'Hand in hand, kameraden', het maakt hun misdrijf er niet minder ernstig door. Bedenk daarbij dat de supporters hun daad zorgvuldig hebben voorbereid. Ze moesten de vuurpijlen op de illegale markt aanschaffen en vervolgens ondanks fouilleringen ongezien het stadion binnensmokkelen. Wie weet werd dat spandoek opgehouden door handlangers. Dan werden zij medeplichtigen, door de terroristen de kans te geven om zich te verbergen. 

Het moet toch niet al te moeilijk zijn de daders  te identificeren. Er waren honderden getuigen in het vak van Feyenoord. Ja, het kan natuurlijk zijn dat zij geen snitch willen zijn. Of dat ze het schieten met vuurpijlen als een overdreven blijk van clubtrouw zien die niet al te zwaar gestraft moet worden. Dat kan natuurlijk ook.

Maar het had allemaal moeten beginnen met het elftal van Feyenoord dat zélf had moeten weigeren onder deze omstandigheden verder te spelen. Uiteindelijk zijn het de spelers die de norm bepalen. Wat op de tribune gebeurt, is daarvan een afgeleide, een ontspoord afgeleide misschien maar wel degelijk een afgeleide.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin, zeker nu de laatste putten open  blijven en Friesland zo´n schandelijke compensatie geboden krijgt voor het toestaan van nieuwe winningen.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: Jelle van Baardewijk, fakkeldrager of dwaallicht?