Ik ben van Joodse afkomst. Juist daarom roept alles in mij: kom in opstand

Israël maakt de doodstraf voor terrorisme mogelijk. Dat voorstel is een eerste stap. En het geeft mij een unheimisch gevoel. Iemand kan binnen 90 dagen worden opgehangen. Er is geen genade. Dit is geen humanitaire rechtspraak. Dit is een rechtspraak die kiest om mensen snel te kunnen doden.

Palestijnen vallen onder het militaire recht. Joden vallen onder het burgerlijke recht. Dus nee, deze wet is niet voor iedereen gelijk. Deze wet kan Palestijnen doden, maar Joden niet. Het is niet ingewikkeld.

Israël ontstond na de Holocaust. Uit het besef van wat er gebeurt als mensen worden ontmenselijkt, uitgesloten en uitgeroeid. “Dit nooit meer” was de basis. Niet als slogan, maar als grens.

En nu wordt die grens overschreden. Want wat zegt deze wet? Dat de staat bepaalt wie nog bescherming verdient en wie niet. Dat het leven van Palestijnen minder zwaar weegt in het rechtssysteem dan dat van Joden. Dat is geen veiligheid. Dat is geen rechtvaardigheid. Dat is een keuze.

Ik ben van Joodse afkomst. Juist daarom roept alles in mij, kom in opstand. Dit is niet goed. Want als onze geschiedenis ons iets geleerd zou moeten hebben dan is het het minimale om niet mijn mond te houden. Om vooral niet weg te kijken als er onderscheid wordt gemaakt in de waarde van een mensenleven.

Wat mij het meest raakt, is hoe normaal dit wordt gemaakt. Alsof deze verschrikkelijke wet gewoon onderdeel is van een normaal debat.

Dat is het niet. Dit is een grens. Die grens wordt nu overschreden. De reacties vanuit de wereld blijven zwak. Wat woorden maar weinig daden. Belangen wegen zwaarder. Alleen niet die van Palestijnen.

Dus ja, ik schrijf dit. Omdat zwijgen nog erger voelt.