IJdelheid op niks af

IJdelheid mag. Mits ironisch zo bedoeld, anders wordt het onuitstaanbaar. Zo gaan geïnterviewden nogal eens op de foto, poserend voor een rijk gevulde boekenkast en dat ziet er al heel gauw, héel aanstellerig uit (“Kijk mij eens mensen, ik lees weleens een boek!”), en dan is het nog maar te hopen dat daar niet het achterliggende venijn van zit van “..dat doen jullie zelf vast niet hè, zoveel boeken lezen!”.   

Bij een schrijversportret stoort zo’n (ongewild?) kijkje in de kast natuurlijk al iets minder. De schrijver bevindt zich als het ware in zijn natuurlijke biotoop van een aanzienlijk dodebomenbos waar hij of zij immers beroepshalve graag aan bijdraagt. Of die schrijver ook een grage lezer is, blijft, zelfs met zo’n foto, een grote open vraag maar die laat ik voor het moment graag onbeantwoord.

Getuige haar antwoorden in het mini-interviewtje in het Volkskrant-magazine zal het bij Journaliste Femke van der Laan wel meevallen, die is wel o.k. Naast enkele bestsellers ook Hanna Bervoets' LEER ME ALLES WAT JE WEET, Esther Gerritsens GEBIED 19, Sunny Bergmans MIJN NAZI OPA en Jonah Falkes DE BIBLE BELT.

WONDERMOND en WAT THE FAK zijn intrigerende titels uit ongetwijfeld millenniumliteratuur en ONGETEMD LEVEN, TANTE JO, EET EENS EEN WASBEER, van Joël Broekaert en GALMENDE GESCHIEDENISSEN doen het spannendste vermoeden

De nodige zelfhulp- en inzichtboeken: MORELE AMBITIE, TRICKY TIJDEN, IN THERAPIE, WAT LIEFDE KAN DOEN en OP DE SOFA en dan nog wat opvallende ruggen die GEZEIK, KIEFER’S HAND en MIJN PA IS NOOIT ALLEEN vermelden.  Er is bovendien ruimte genoeg een aantal werken met dermate intrigerende cover wat ruimer te etaleren: WAT HEB JIJ GEDAAN OM MIJ GELUKKIG TE MAKEN en WHERE ARE WE GOING vertonen mooie kalligrafie en artwork die vanaf de rug onmogelijk waarneembaar zijn.

Dat het intellect ook wel eens wat verstrooiing zoekt leert de glazen tafel waar Van der Laan bevallig haar blote voeten op laat rusten. Coffeetable-boeken van het formaat stoeptegel liggen er in dikke stapels opgetast. Veel hardcovers, fotoboeken en wellicht tentoonstellingscatalogi, want een boekenlezer komt natuurlijk ook wel eens buiten.

Geen van de titels ken ik, maar de optelsom laat in elk geval een breed geïnteresseerd mens zien; 's Mans/vrouws persoonlijkheid leest men immers af van de inhoud van zijn/haar boekenkast, toch? Ik hoop het maar, want ook Femke van der Laan en haar werkzaamheden waren mij tot nog toe onbekend en dan dient zo’n eerste kennismaking natuurlijk wel de juiste indruk te maken. 'Radiopresentatie en boeken schrijven’ vermeldt de tekst. Haar geamuseerd soevereine blik beloofd in elk geval veel goeds.                                             

Het mooist zou nu natuurlijk zijn als zou blijken dat Van der Laan ons allemaal tuk heeft en het met de interviewer op een akkoordje heeft gegooid. Op de foto o.k., maarr…. alleen als eigen rommel-interieur en gezellig schrijf-atelier buiten schot blijven en er een (gehuurde) locatie wordt gebruikt.

Dat zou meesterlijk zijn. Ik ben alleen bang dat tóch…