Iedereen heeft recht op eigen normaliteit. Daarom de Regenboogvlag op het stadhuis

Het gemeentehuis van Oldebroek is niet het enige in Nederland waar op coming out day de vlag niet gehesen wordt. Ook in Urk gebeurt het niet. In een aantal andere gemeentes en de provincie Flevoland hebben autoriteiten voor maandag of zaterdag gekozen vanwege de zondagsheiliging. Ja Jezus, zo lopen de gootjes, zou mijn moeder zeggen.

Tenslotte Maassluis. In deze stad bestaat een actief regenboogplatform, dat op 9 oktober een voortreffelijke verklaring uitgaf over de betekenis van de regenboogvlag en het recht van iedere burger zichzelf te zijn. Dit platform werkt samen met de gemeente, ook nu er in Maassluis een college zit met een jeugdige extreemrechtse engnek, Gary Bouwer als centrale figuur. Hij heeft ideologisch veel gemeen met zijn Oldebroekse collega Tom de Nooijer, voormalig presentator van Ongehoord Nederland. Zondagochtend echter publiceerde Annemieke van Vlier, journalistiek veteraan in het waterweggebied op de Facebookpagina het volgende:

“Ik ben een gelovig mensje. Vrolijk katholiek. Een Mariakind met oog voor wonderen die we met ons verstand niet snappen maar met ons hart weten. En zo keek ik vanmorgen dan ook naar de mooie regenboog boven het stadhuis van Maassluis die plotsklaps verscheen. Toeval? Niks hoor. Maassluis doet niet meer aan de Regenboogvlag. Er waait een andere wind op het stadhuis. Maar gelukkig wordt er “van hogerhand” ingegrepen en omarmt een regenboog het stadhuis en ALLE mensen in onze stad. Zo zie je maar.”

Het kan natuurlijk zijn dat een ambtenaar van dienst zich verslapen heeft of de sleutel van de vlaggenkast heeft zoek gemaakt. In opzet moeten we niet meteen geloven maar het ontbreken van die regenboogvlag op het stadhuis van Maassluis is toch opmerkelijk. Zeker door dat ingrijpen van het opperwezen, waarvan een fraaie foto op haar Facebookpagina van Annemieke prijkt.

In Oldebroek - anders nooit in het nieuws - wordt ondertussen duidelijk waar het inhalen van de regenboogvlag door De Nooijer en zijn medestanders toe leidt. De gemeente wordt verscheurd door deze kwestie. Een groot aantal burgers voelt zich niet vertegenwoordigd door of zelfs niet veilig met dit College, waarin De Nooijer en  zijn diep christelijke lokale rapaljepartij samen met de SGP de dienst uitmaken.

Ondertussen is het triest dat het hijsen van de regenboogvlag, één keer per jaar, geen vanzelfsprekendheid meer is en ook waar het wel gebeurt, tot gemor en ophef leidt. Daarom moet nog eenmaal uitgelegd worden in wat voor een land wij leven.

Nederland dankt zijn bestaan, zijn onafhankelijkheid, zelfs zijn taal aan het feit dat zo’n vierhonderdvijftig jaar geleden in onze contreien een revolte uitbrak van mensen die opkwamen voor gewetensvrijheid. Zij vonden dat niemand het recht had zich te bemoeien met hun relatie tot God en op welke manier zij daar vorm aan gaven. Zij gingen er zelfs toe over de gehoorzaamheid aan hun soeverein, de koning van Spanje, officieel op te zeggen, nadat hij die grenzen gedurende lange tijd spectaculair had overtreden. Dit was een ongehoorde daad van verzet want de algemene opvatting in die dagen luidde dat koningen voor hun beleid slechts verantwoording af hoefden te leggen aan God. Wie hen afzwoer, zwoer daarmee tevens God af.

Uiteindelijk slaagden de opstandelingen erin hun onafhankelijkheid officieel erkend te krijgen. Dit voorbeeld vond in de eeuwen daarna elders in Europa en Amerika navolging. Tegelijkertijd evolueerde het denken rond de gewetensvrijheid. Tegenwoordig omvat het niet alleen de relatie tot God maar ook die tot andere mensen. Het behoort derhalve tot de Nederlandse traditie dat iedereen het recht heeft het eigen leven te richten naar eigen voorkeuren. Datzelfde geldt voor het onderhouden van al dan niet seksuele relaties met anderen, zo lang die maar op basis van vrijwilligheid door alle betrokken partijen worden aangegaan en zolang er geen kinderen bij betrokken zijn of volwassenen die niet in staat zijn de draagwijdte van hun handelingen zélf te doorzien.

Wie daaraan afdoet, pleegt verraad aan de Nederlandse traditie. Die doorbreekt wat in ons land altijd geleid heeft tot eenheid in verscheidenheid. Die zet de bijl aan de wortel van onze manier van leven. Dát doen Tom de Nooijer en zijn bondgenoten. Zij erkennen de verscheidenheid niet. Daardoor tasten zij de eenheid aan. Ze beschadigen de samenhang van het Nederlandse volk.

Het hijsen van de regenboogvlag is een erkenning van de verscheidenheid binnen het Nederlandse volk. Als jouw vlag een of meerdere dagen per jaar op overheidsgebouwen gehesen wordt, betekent dat: “Ook jij hoort erbij. Je wordt gezien. Je krijgt respect.”

Tegenstanders van de regenboogvlag moeten daarnaast beseffen dat ze voor hetzelfde geld ooit zelf aan de beurt komen. Two can play that game, luidt een Engels gezegde dat hier zeer van toepassing is.

Ongetwijfeld zal hiertegen in worden gebracht dat die seksuele diversiteit je tegenwoordig door de strot geduwd wordt. Zaterdag zei iemand in het programma de Taalstaat, dat dit geen reden was voor de dalende acceptatie van homo’s maar een teken daarvan. Eveneens was op de televisie een jonge homoseksuele danser te zien die in de Bijlmer ballroom dansen organiseert. Hij krijgt vaak te horen dat queers “normaal moeten doen” net als iedereen.  Hij deed ook normaal, vond hij. Zijn levensstijl was zijn manier van normaliteit. Hij wenste zich niet te schikken naar de normaliteit van anderen. Dat was de spijker op de rood wit blauwe knop.

Het is daarnaast volstrekte flauwekul van die strot. Die oude lul met zijn valse glimlach, zijn appeltaart en zijn zus in een luie stoel van Meubelzorg, die wordt je door de strot geduwd. De hele dag door tijdens de reclame op de publieke televisie.

Kijk liever hiernaar: mensen die werk maken van hun recht op hun eigen normaliteit.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen net als het opkomende schandaal rond het UWV, en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: op weg naar een sociaal akkoord of naar sociale chaos?