Joop

Iedereen die nog geen mantelzorger hoeft te zijn blijft er graag ver vandaan

  •  
31-05-2019
  •  
leestijd 7 minuten
  •  
668 keer bekeken
  •  
Help giving

© Cc-foto: Bournemouth Borough Council

'Je gaat je als mantelzorger buiten de samenleving geplaatst voelen. En dat zijn er in Nederland 4 miljoen!'
Gisteren zat ik met nog drie vrouwen aan tafel bij Pauw. Onze namen beginnen bij ons alle vier met een M, merkte Jeroen op, toen de visagisten onze zorgelijke rimpels vergeefs probeerden weg te poetsen en alles uit de kast werd gehaald om onze vermoeide ogen een vitalere uitstraling te geven.
Het thema waarvoor we uitgenodigd waren begon ook al met een M.
Iemand vroeg: ‘Waren er geen mannen te vinden die mantelzorgers zijn?’
Natuurlijk zijn die er wel. Mijn zwager was het een tiental jaren, of wellicht al veel langer. Een neef van mij verzorgde zijn moeder tot op het eind. Een vriendin van mijn moeder werd tot op het laatst door haar zoon bijgestaan. Al die zonen waren zo niet partnerloos dan in elk geval kinderloos. Ik repte daar niet over want de haren van de presentator moesten nog geknipt worden.
Aan tafel, nadat ons thema leek te zijn afgehandeld, maar voor ons gevoel (de vier M-dames) het mantelzorggesprek nog nauwelijks was begonnen, waren er twee jonge priesters aan de beurt. Een van de twee vroeg of we misschien ook iets positiefs over de mantelzorgervaring te vertellen hebben. Ik dacht bij mezelf, tijdens die priesteropleiding van 7 jaar, wat heb je daar eigenlijk geleerd? Dat is toch wel iets anders dan zeven jaar mantelzorg, vermoed ik.
Wat was het leuk geweest als ik nog die brutale oude M was zoals in een ver verleden, nog van voor het tijdperk van de mantelzorg. Dan had ik de vrijblijvende ‘omong omong’ sfeer van de brave jonge priesters over belangrijke onderwerpen zoals seksueel misbruik binnen de kerk, celibaat, kerkelijke uitspraken over homoseksualiteit, machtsmisbruik, pedofilie, abortus en anticonceptie graag met cynische of sarcastische grappen onderbroken. Nu zat ik gehoorzaam stil te zijn door vermoeidheid. Want dat zal je horen van mensen die al langer dan vier jaar de mantelzorg doen: je staat zwaar vermoeid op, je gaat nog vermoeider naar bed en vaak val je van oververmoeidheid niet in slaap. Tja, de fut gaat eruit.
Steun Op het puntje van mijn tong lag mijn bijna vergeten ergernis van tien jaar geleden over het ontbreken van kerkelijke werkelijke steun aan mijn moeder toen het erop aankwam. Ze was weliswaar geen trouwe kerkbezoeker maar wel altijd gul met de portemonnee geweest opdat die arme priesters van haar parochie goed in de slappe was zouden zitten. De kapelaan kwam regelmatig langs en hoefde niet om geld te vragen, hij ging na lekkere hapjes altijd met gevulde zakken weg. Zij had een bezoek van een priester met hoge cijfers voor de cursus gesprekstechnieken tijdens een zevenjarige opleiding tot kapelaan wel kunnen gebruiken na het overlijden van mijn vader. Waar waren die priesters die nog wel met regelmaat het schriftelijk verzoek stuurden om geld aan de parochie te betalen, maar zich nooit lieten zien. De heren die zelfs geen tijd maakten voor een luchtig gesprek met mijn rouwende moeder?
Over de mantelzorg valt veel te vertellen, maar het lijkt of alleen mantelzorgers die mantelzorgverhalen willen horen. Iedereen die nog geen mantelzorger hoeft te zijn blijft er graag ver vandaan. Vooral politici laten de zwaarte ervan liever niet tot zich doordringen. ‘Wees blij dat je je geliefde nog hebt’, of ‘geniet ervan, straks is zij/hij er niet meer en dan ga je ze missen’ hoor je alom, alsof je zelf niet weet dat je ondanks alles de algehele verzorging met liefde moet blijven doen, ook als je niet meer weet hoe je jezelf overeind moet houden. Jeroen Pauw vertelde ons aan tafel vooraf aan de uitzending wat het voordeel is als je je ouders van de ene op de andere dag verliest.
Geïsoleerd En het belangrijkste probleem bij de mantelzorg is dat hoe zwaar het je op den duur ook valt en hoe afgebrand je ook bent, je wenst het einde ervan niet. Het einde betekent het verlies van degene van wie je houdt. We zorgen met liefde voor ons familielid, maar hebben allemaal na een jaar, na twee jaar, na zes jaar, of zoals ik na twaalf jaar waarvan zeven jaar intensieve mantelzorg, of zoals een van de dames bij mij aan de Pauw-tafel na 26 jaar mantelzorg waarvan de laatste jaren voor twee familieleden tegelijk, een burn-out. Ons werk, dus ook ons inkomen lijdt eronder.
Er zijn wetenschappelijke onderzoeken dat 1 op de 7 mantelzorgers zwaar depressief wordt. Mantelzorgers gaan eerder dood dan mensen die geen mantelzorg hebben hoeven doen. Ze raken geïsoleerd omdat hun sociale netwerk met de mantelzorg te maken heeft en hun oorspronkelijke sociale netwerk op de achtergrond raakt. Voor hun eigen leven is geen tijd meer. Oorspronkelijke vrienden verdwijnen vaak zelfs helemaal uit hun leven. Familieleden laten zich niet meer of nog nauwelijks zien uit schuldgevoel of uit vrees dat ze door de mantelzorger worden ingezet. Mantelzorgers beseffen dat ze op den duur alleen nog over de mantelzorg kunnen praten omdat dat nog het enige is waar ze dag in dag uit, en vaak ook de nachten mee bezig zijn. Ze gaan mensen die dat niet begrijpen uit de weg omdat het communiceren anders te vermoeiend wordt.
Het onbegrip of onvermogen om te begrijpen wat er allemaal bij de mantelzorg komt kijken en hoe het je hele leven gaat beheersen, creëert een wig tussen de mantelzorger en de mensen die nog wel de gelegenheid hebben/nemen om onbekommerd en onbezorgd te leven. Je gaat je als mantelzorger buiten de samenleving geplaatst voelen. En dat zijn er in Nederland 4 miljoen!
Staken kunnen we niet, zei een van de dames aan tafel. De ander zei: ik draag mijn vader altijd op mijn rug. En ik weet wat ze bedoelen. Ik doe het uit liefde, ja, natuurlijk doe ik het uit liefde, want anders deed ik het niet. Tijdens de uitzending maakte ik de vergelijking met een filmproject. Ik heb diverse films gemaakt, en ik was altijd de regisseur, ook de scenarist en soms tevens de producent. Als je de mantelzorg voor je moeder doet is het vergelijkbaar met het maken van een film. Omdat een film zoveel geld kost, is tijd kostbaar. Je werkt altijd onder stress. Maar je werkt toe naar een eindproduct: de film die in de bioscoop of op de buis vertoond zal gaan worden. Als mantelzorger werk je onder dezelfde stress, ook met een groeiend geldtekort en je bent daarbij afhankelijk van veel andere mensen. Net als bij het maken van een film moet je fouten en ziektes en andere calamiteiten zo snel mogelijk oplossen opdat het werkproces er zo weinig mogelijk belemmering en schade van ondervindt en je het scenario zo goed mogelijk kunt verfilmen. Als mantelzorger ben je niet alleen de regisseur en de producent, maar ook de crew. En soms moet je acteren want met name bij Alzheimerpatiënten is het niet verstandig om je stemming en je ergernis te tonen, en je moet leren jokken en omgaan met leugens. Je bent en blijft afhankelijk van anderen die ook maar mensen zijn en net als jijzelf fouten en vergissingen maken, die op vakantie willen of ineens ziek zijn, of besluiten om te stoppen met het werk, terwijl jij op hun steun rekende. Dat is niet anders dan bij een filmproject.
Onmogelijke opgave Maar er zijn essentiële verschillen. Allereerst is er het grote probleem dat er steeds meer beknibbeld wordt in de zorg en dat er daardoor steeds meer op de schouders van de mantelzorger terechtkomt. De mensen (in de thuiszorg) worden onderbetaald. Er is een tekort aan gemotiveerde en goedopgeleide krachten. De thuiszorg moet zich behelpen met peperdure wisselende uitzendkrachten die nog in opleiding zijn en die opleiding misschien wel nooit af zullen maken. Vaak komen ze gewoon niet opdagen. Pas wanneer ze bij iemand binnen zijn kijken ze op hun telefoon wat er van ze verwacht wordt en proberen ze zo snel mogelijk weer weg te komen. Hoeveel extra belasting dat bovenop de toch al zware taak is, het is niet het meest fundamentele probleem van de mantelzorger. Waarom het naast de stress van het werk een bijna onmogelijke opgave is voor de mantelzorger is het telkens weer veranderende scenario. Er bestaat geen vast script, dat wil zeggen, het welzijn van degene om wie het draait, wat er verwacht wordt, wat er nodig is, wat er vereist is, het verandert doorlopend en altijd onverwacht. Je kunt daar niet op anticiperen. Je kunt alleen maar reageren. Je moet telkens weer het wiel uitvinden want je bent niet in het vak van mantelzorger opgeleid.
En het ergste is, het einddoel waar je als filmmaker naar uitkijkt, dat is er voor de mantelzorger niet. Behalve de dankbare glimlach van de persoon die je met liefde verzorgt en die vaak uitblijft omdat je de meest nabije persoon bent en dus ook alles op jou wordt afgereageerd, is er geen beloning. Aan het werkproces komt geen eind. Het wordt alleen maar zwaarder en lastiger. En er is steeds minder geld en minder mankracht om je werk goed te doen. En alhoewel je op het toppunt van je kunnen verlangt om te mogen stoppen met de mantelzorg, kun je en mag je dat niet verlangen. Zou je jezelf dat toestaan, dan verlang je naar de dood van degene van wie je houdt.

Meer over:

opinie
Delen:

Praat mee

onze spelregels.

avatar

Reacties (38)

JannesJ2
JannesJ27 jun. 2019 - 15:05

"Over de mantelzorg valt veel te vertellen, maar het lijkt of alleen mantelzorgers die mantelzorgverhalen willen horen." Bevestiging, opbouwen van extreem belangrijke en wellicht levensreddende referentiekaders. Ja wat? Een gemiddelde mantelzorger is, zo ik tevens begreep, geen verpleegkundige of verder geleerde (meestal), ook al wordt men dat "wel" -niet omdat het kan, maar omdat het verdomme moet en kan. Deze week, in de taxi, chauffeur die liep te klagen over vrijwilligers. Alsof Nederland niet aan elkaar hangt van mensen die, zonder gezeik, bereid zijn om hulp te bieden, waar nodig. "Behalve de dankbare glimlach van de persoon die je met liefde verzorgt en die vaak uitblijft omdat je de meest nabije persoon bent en dus ook alles op jou wordt afgereageerd, is er geen beloning." Aantoonbare nonsens, behalve de altijd prachtige glimlach. Vanuit de overheid, op lokaal niveau, worden juist voor mantelzorgers cursussen, maar ook 'bepaalde vergoedingen' (VVV-bon, bos bloemen, weet ik wat) verstrekt. Het gaat niet om "veel", maar gaat het binnen mantelzorg situaties dat ooit? Naar mijn persoonlijke ervaring niet. Materiele beloning versus Menselijke waarden. Ik prefereer overigens nog altijd 'die glimlach', over een paar aangeboden tientjes of wat ook. Maar hey, ik ben ik en ik doe ik.

2 Reacties
jantje
jantje10 jun. 2019 - 22:47

JannesJ, Wij hebben ondervonden dat gezonde mensen liever niet teveel met zieke mensen in aanraking komen. Ik heb meegemaakt dat iemand mij vroeg of botontkalking (osteoporose) ook besmettelijk was. Wat ook meespeelde, in het begin toen wij nog beiden werkten kwamen er veel mensen over de vloer en ik zorgde altijd voor een goede hap en drank. Toen wij in moesten krimpen bleven er alsmaar meer mensen weg. Ze hadden het druk of hadden geen tijd. Het kringetje werd steeds kleiner. Tegenwoordig voel ik me echt eenzaam want er vraagt praktisch niemand meer hoe het met mij gaat. En die arm om de schouder vooral van mensen van wie ik het verwacht (en helemaal van mijn zieke man) die komt maar niet. Ja, op een afstand via de pc. maar dat is zo gemakkelijk. En als je het niet breed hebt dan is zo'n cadeaubon mooi meegenomen.

JannesJ2
JannesJ213 jun. 2019 - 18:29

Jannie, lieverd, da's exact m'n punt: 'En als je het niet breed hebt dan is zo’n cadeaubon mooi meegenomen.' Mooi meegenomen, maar verder niet zo heel relevant. De "waarde" zit 'em uiteindelijk in de glimlach. Lieverd, ik haat het dat je over je ervaren 'eenzaamheid' schrijft. Want ook daar zijn voorzieningen voor, om jou -als mantelzorger- te ontzien. Ruimte makende, zodat jij andere mensen kan blijven ontmoeten. Binnen de WMO. Bak koffie, weekendje weg. Informeer je, voorzover (!) je dat nog niet gedaan hebt.

Minoes&tuin
Minoes&tuin4 jun. 2019 - 23:30

Wij hebben het meegemaakt met een zus die al 15 jaar Parkinson had, ( jong gekregen, 50 jaar) en uiteindelijk toen het thuis echt niet meer ging naar het verpleeghuis moest. Zij woonde alleen omdat een jaar na de diagnose haar man plotseling overleed en had twee jonge jongens die de hele dag moesten werken. Zij had zich lang staande gehouden, dat moet ik zeggen met alles wat ze meemaakte, Enfin; De tafel werd er gedekt, het was dus de bedoeling dat mensen aan een tafeltje gingen zitten eten. Probleem was dat zij bij tijd en wijlen niet uit haar bed kon komen, haar motoriek weigerde en de gang naar dat tafeltje niet kon maken, startproblemen dus, typisch Parkinson. Geen mens die zich echter afvroeg waarom dat onaangeroerde bordje eten er nog stond, wie degene was waaraan dat bordje toebehoorde. Dit terwijl ze ook nog vaste plaatsen hadden. Gevolg, geen eten. Waarschijnlijk kon ze op dat moment ook niet meer bij haar 'alarmknop'. De keren dat wij een vies bed zelf 'maar even' verschoond hebben, zijn niet te tellen of dat mijn zus haar maar even onder de douche gezet heeft. Het verkeerd aanbrengen van een continue katheter wat veel pijn veroorzaakte. In het ziekenhuis waren ze 'geschokt'. Er was iets goed mis gegaan maar ze wisten in het verpleeghuis dus niet wat. Uiteindelijk kreeg ze longontsteking door slikproblemen bij het toedienen van medicijnen, een verschijnsel van Parkinson, dat kan gebeuren. Maar het helemaal niet in de gaten hebben en doorgaan met toedienen? Gevolg een acute longontsteking waaraan ze binnen een dag overleed. Dat overlijden op dat moment kwam voor ons dan ook totaal uit de lucht vallen. Dan denk je dat er een last van je afvalt als ze in het verpleeghuis zijn. Ik zeg niet dat ze niet hun best deden, ik weet het niet. Wij weten wel dat we ze weinig zagen als wij er toevallig waren. Het schokkends vond ik de mededeling ter verdediging dat ze in het verpleeghuis nog maar heel weinig ervaring hadden met Parkinson-patiënten

1 Reactie
jantje
jantje6 jun. 2019 - 8:37

Wat erg dat dit is gebeurd. Het had niet gehoeven. Niet zo tenminste. Veel verpleeghuizen kampen wel met geldgebrek en daardoor nemen ze personeel aan die net van school komen/ komt, Vergeleken met de bewoners, zijn zij kinderen zonder enig levenservaring. De boeken en t.v. serie van/ over Hendrik Groen illustreert ook goed hoe het wel in verzorgingshuizen toe gaat. Er zullen ook wel plekken zijn waar het beter geregeld is. Deze verhalen zouden veel meer bij de organisatie Mantelzorg.nl terecht moeten komen. De mensen die daar werken praten ook regelmatig met het ministerie van gezondheid. (even kort door de bocht) Wat er allemaal gezegd wordt, dat weet ik ook niet maar de boodschap wordt wel duidelijk overgebracht, zover ken ik directeur Liesbeth Hoogendijk ook nog wel.

Bert de Vries
Bert de Vries1 jun. 2019 - 20:44

Mantelzorg is een verdienmodel voor de staat. Ze is symbool voor de verpaupering van de samenleving zoals die onder Rutte zijn beslag heeft gekregen. Ze illustreert ook het onvermogen van de overgrote meerderheid van de burgers om verder te kijken dan hun neus lang is. Bewijs? Alle partijen die nu een meerderheid vormen in de Tweede Kamer hebben het concept van de mantelzorg gesteund.

1 Reactie
Bouwman2
Bouwman23 jun. 2019 - 7:42

Als ik u goed begrijp, citoyen De Vries, en als het even mag,vindt u democratie en het aspect van verkiezingen bewijsbaar maar niks. En mantelzorg eveneens. Dat is een verdienmodel, schrijft u. Ik ben het daar niet mee eens. Er zijn legio mantelzorgers die dat -zelfs soms contrecoeur- doen. Zij zijn -althans voor mij- het bewijs dat het met die enorme egocentriciteit wel meevalt. Uiteindelijk komt iedereen aan de beurt en dan wordt de zorg geleverd. Van verpaupering is in dit geval geen sprake en de burgers zijn dus niet zo dom als u denkt. U bent verbitterd, teleurgesteld en kwaad, en dan ligt wraak in de rede. Ik weet dat natuurlijk niet zeker, ik leid het af uit de woorden die u kiest. Bedenkt u wel dat zodra u uw mening geeft over een item dat Joop zo vriendelijk is om aan te dragen u iets over u zelf gaat vertellen? Dat is prachtig, ik ben Joop erkentelijk voor de dienst die hij verleent. Ik word daar best wijzer van, als onderdeel van de education permanente. Maar soms ook sadder. Maar tegen de droefheid is er altijd een opwekkende gedachte. Ik denk zelf dan aan Mark Rutte, dat is een uitstekend placebo tegen zwaarmoedigheid en andere emoties. Althans voor mij dan. U kent me toch?

Stientje2
Stientje21 jun. 2019 - 20:38

@ Minoes Ook ik heb praktisch mijn hele leven gemantelzorgd. Eerst voor mijn ouders en daarna voor mijn kinderen, echtgenoot en andere familie als er problemen waren of ziekte. Nu moet je zelf, als je hulp nodig hebt, betaalde hulp bij de gemeente aanvragen. Om met jouw woorden te spreken...…………..Lang leve de participatiemaatschappij!!

3 Reacties
Minoes&tuin
Minoes&tuin2 jun. 2019 - 22:21

"Nu moet je zelf, als je hulp nodig hebt, betaalde hulp bij de gemeente aanvragen" En dan moet je nog maar zien dat je het ook krijgt. Niets dichter bij de mensen, verderaf dan ooit! Zelden zo'n kilheid meegemaakt, het zijn net robots die in herhaling vallen. Ze voeren geen gesprek met je maar herhalen een uit het hoofd geleerd zinnetje dat nergens antwoord op geeft, laat staan op dat wat jij zegt. Doet me aan Balkenende denken. Die heeft dat ooit geïntroduceerd!

Bouwman2
Bouwman23 jun. 2019 - 8:00

Stientje, begrijp ik nu dat u zelf mantelzorg hebt geleverd en nu u zelf mantelzorg nodig hebt niemand meer de mantel om u heen slaat? Behalve dan de Gemeente die met een pannetje soep langs komt. Dat vindt u oneerlijk. Maar het leven is niet eerlijk. En een goede raad is om wel te doen en niet om te zien. Wederkerigheid is inderdaad ver te zoeken, dus reken er niet op. Toen oma en tante Lena samen naar het verzorgingshuis gingen moesten ze het volle pond betalen terwijl anderen konden volstaan met een paar gram. Ik vroeg dan altijd aan oma als ze weer eens woedend was of ze goed verzorgd werd, of het eten smakelijk was en de steunkousen stipt op tijd werden aangedaan en uitgetrokken. Dat beaamde oma, en dan zei ik, zie je wel oma, eigenlijk heb je weinig reden voor klagen. Dan knikte oma, want ze was bepaald niet dom. Maar tante Lena, die werd dezelfde avond nog nog de mantel uitgeveegd. Zo werkt het nu eenmaal.

Minoes&tuin
Minoes&tuin5 jun. 2019 - 7:14

Bouman Alleen mensen met een hart hebben er last van!

Minoes&tuin
Minoes&tuin1 jun. 2019 - 10:45

Lang leve de participatiemaatschappij!

2 Reacties
Minoes&tuin
Minoes&tuin1 jun. 2019 - 10:53

Ik heb heel mijn leven gemantelzorgd, ik weet er alles van.

jantje
jantje6 jun. 2019 - 8:47

Minoes wat heb je dat mooi verwoord. En van mij een dikke pluim voor al wat je voor je Zus hebt gedaan. We mogen er ook nog trots op zijn dat we niet alsmaar de hand op hoeven te houden. Want ik zie ook wel mensen in mijn omgeving die er echt een potje van maken en voor alles een aanvraag doen (en nog krijgen ook-) ze zeggen : "We hebben er recht op en willen dat ook hebben.". Ik moest ook diep door het stof om voor mijn man gedaan te krijgen dat hij een fiets met trapondersteuning vergoed kon krijgen. Uiteindelijk kregen we de toestemming van de gemeente maar moesten wel de helft zelf op tafel leggen.

Bouwman2
Bouwman21 jun. 2019 - 9:58

De beste mantelzorger is en blijft de Staat der Nederlanden. Die haalt dan wel de boodschappen niet voor je, maar betaalt ze wel. Dat zit zo: degenen die mëér hebben leveren via een ingewikkeld systeem van belastingen en toeslagen een bestedingspatroon zo ragfijn en zo regelmatig dat je de adem wordt benomen. Dus ook al ben je nog zo gefrustreerd, geprikkeld en geïrriteerd, al sta je bol van de wraakzucht, doeslief tegen deze regering want echt een andere doet het nooit zo fijn als deze.

2 Reacties
LaBou
LaBou 1 jun. 2019 - 12:53

Áls wat jij beweert al waar zou zijn, dan weet deze regering het verrekte goed te verbergen. Zo goed zelfs dat de meeste mensen er niets, maar dan ook totaal niets van merken.

vdbemt
vdbemt2 jun. 2019 - 12:38

"Dat zit zo: degenen die mëér hebben leveren via een ingewikkeld systeem van belastingen en toeslagen een bestedingspatroon zo ragfijn en zo regelmatig dat je de adem wordt benomen. " Ik vind het inderdaad adembenemend dat met dat systeem Shell, goed voor ruim 5,5 miljard winst, daar 0,0 belasting over betaalt in Nederland. Zo fijn als Rutte voor de multinationals is, zie ik minder rechtse regeringen inderdaad niet doen. Die minder rechtse regeringen zorgen wel wat beter voor de zwakkeren in de samenleving. Die zullen dat minder aan de mantelzorger overlaten.

vdbemt
vdbemt1 jun. 2019 - 7:53

Leve de participatiemaatschappij. Door wie ook al weer ingevoerd? Onder het liberalisme ben je vrij en onafhankelijk. Het zelfbeschikkingsrecht gaat voor alles. Je beslist zelf of je stopt met roken (en anderen lichamelijk geweld aandoet), je beslist zelf of je donor bent (en anderen daarmee het leven kunt redden), je moet niet willen leven van een uitkering, en als je wél in die situatie zit, moet je het ook allemaal maar zelf uitzoeken. Maar als je zorgbehoevend bent, dan MOET je opeens afhankelijk zijn van een liefhebbende, goedwillende naaste. Want een beschaafd zorgsysteem overeind houden is te duur.

kipzonderkop
kipzonderkop1 jun. 2019 - 6:19

Mantelzorg is best wel ''progressief''. Veel mensen stemmen er voor. Weg met de rusthuizen waar vroeger ouderen niet eenzaam hoefden te verpauperen en afhankelijk te zijn van de welwillendheid van familie (als je familie hebt en als die al in de buurt wonen) en derden. Zo lang mogelijk zelfstandig alleen in je gezinswoning blijven zitten, lekker ''goedkoop''. Weg met de zo vurig gewenste doorstroming ook. Die is er alleen om de de prijzen van huur- en koopwoningen op te drijven. Je hebt natuurlijk wel een probleem als je niet genoeg poen hebt om zorg te kopen maar dat zal de ''progressieven'' een zorg zijn. https://serviceresidentie.nl/

5 Reacties
vdbemt
vdbemt1 jun. 2019 - 15:16

Volgens mij is jouw definitie van "progressieven" die welke ieder ander geeft aan "conservatieven". "Weg met de rusthuizen waar vroeger ouderen niet eenzaam hoefden te verpauperen en afhankelijk te zijn van de welwillendheid van familie (als je familie hebt en als die al in de buurt wonen) en derden. " dat is het gevolg van conservatief, liberaal beleid. Dat de overheid geen nutsvoorzieningen meer wil, ze daarom privatiseert, met o.a. de huidige mantelzorgsituatie tot gevolg, is conservatief, liberaal beleid. Juist niet wat progressieven willen. In de serviceresidenties waar je naar verwijst, zullen vooral conservatieven wonen, die het een zorg is dat anderen geen poen hebben voor beschaafde zorg.

kipzonderkop
kipzonderkop1 jun. 2019 - 20:41

Je hebt helemaal gelijk Bemt. Conservatief liberaal beleid. Conservatief liberaal beleid dat nooit van de grond gekomen zou zijn indien niet gesteund door de ''progressieven'' In Rutte1 met het Lenteakkoord in 2012. In Rutte2 met de PvdA In Rutte3 met D66 (en GL en PvdA staan weer te dringen om te gaan gedogen)

vdbemt
vdbemt2 jun. 2019 - 9:08

@kipzonderkop."Conservatief liberaal beleid dat nooit van de grond gekomen zou zijn indien niet gesteund door de ”progressieven”. Wat maar laat zien dat het niet goed was van de progressieven om 'mee te doen'. En wel goed is geweest van GRL om NIET met RutteIII mee te doen. Maar jij verwijt het de 'meedoeners' meer dan degenen die het standaard al doen. Als ik iemand in elkaar trim, en jij geeft ook een klap, dan heb alleen jij het gedaan???.

kipzonderkop
kipzonderkop3 jun. 2019 - 13:35

Inderdaad Bemt. De conservatief/liberaal die doet wat de kiezers is beloofd kun je niks verwijten. Maar de ''progressieven'', draaikonten die links zijn voor verkiezing en rechts erna die kun je alles verwijten. Het zijn de draaikonten die keer op keer hun kiezers in de steek laten. GL doet deze keer nog niet mee met Rutte maar GL Klaver heeft al meerder keren laten weten wel zin te hebben om te gaan gedogen als hij in ruil een fooi krijgt. Hoe lang gaat dat nog duren?

vdbemt
vdbemt3 jun. 2019 - 17:59

@kipzonderkop. Als je belooft de verzorgingsstaat af te breken, kansarmen aan hun lot over te laten en zo geld te besparen voor kansrijken, en je aan die belofte houdt, dan doe je het goed, is er niets aan de hand. Ja. Belofte waar gemaakt. Wel een hoop mensen in de ellende gestort. maar dat is niet erg.

Molly Veenstra
Molly Veenstra31 mei 2019 - 23:32

Lieve Marion Bloem, Morgen geef ik het op. Morgen breng ik mijn vader naar een verzorgingstehuis. Hij zal er uitmuntend worden verzorgd. Wij kunnen het niet meer aan. Wat voor mij en mijn zus de doorslag gaf: zijn beste vriend woont er. Het voelt als verraad. Ik geef op. Wij kunnen niet meer. Samen met zijn beste vriend heeft hij prachtige televisieprogramma's gemaakt over voormalig KNIL-militairen, verraden door de Nederlandse overheid. Over het verdrag van München, waar Tsjechoslowakije en Polen werden verraden door Chamberlain en over een lid van de 'bekenende Kirche', die als SS-officier de holocoust had waargenomen, en na zijn moedige poging hierover te berichten werd verraden door de geallieerden, koningin Wilhelmina en de Paus. Van mijn vader de uitspraak: wie zich niet kan schamen voor zijn land, kan er ook niet trots op zijn. Hij was trots op de mensen zonder aanzien. En schaamde zich voor de machtigen. Vannacht kan mijn vader niet slapen. Hij voelt zich verraden door mij en mijn zus. Door zijn kinderen. Wij, die hem in onze macht hebben, schieten te kort. Vandaag hebben wij een paar van zijn boeken, zijn venster op de wereld, zijn medicijnen en zijn luie stoel overgebracht naar het mooie verzorgingstehuis waar zijn beste vriend woont. Daarover hebben wij niet tegen hem gelogen en dat was waarschijnlijk niet verstandig. Morgen gaat hij zelf. In zijn slapeloosheid is mijn vader vannacht niet alleen.

5 Reacties
Minoes&tuin
Minoes&tuin1 jun. 2019 - 10:23

Dat verzorgingshuis bestaat veelal al niet meer!

gerryjoris
gerryjoris1 jun. 2019 - 10:50

Wat een prachtig eerbetoon aan uw vader. En wat een dillema. Respect voor u en uw zus. Zelf ben ik mantelzorger voor mijn man met nah. Gelukkig kan hij nog heel veel zelf, maar je moet er wel altijd "zijn".

Tom7
Tom71 jun. 2019 - 18:47

Indrukwekkende ontboezemingen. Hopelijk komt er voor het gevoel van verraad, het rustgevende gevoel van, " hij is in ieder geval veilig", terrug.

Minoes&tuin
Minoes&tuin2 jun. 2019 - 8:02

Molly Veenstra Mooi verhaal over je vader. Grootste probleem hierbij is dat je elkaar gegijzeld houdt in 'begrijpelijke' emoties. Dus nee. je vergist je volgens mij, jullie zijn niet de enige die hier 'de macht' hebben, ook hij heeft die en aarzelt niet die uit te oefenen. Jullie hebben niet gefaald als kinderen, jullie hebben tot het uiterste voor hem gezorgd en doen dat nog. Niemand vraagt van je meer te doen dan wat je kunt doen en je vader begrijpt dat wel. Het is een verdrietige fase waarbij je beiden beseft dat het een stap in het leven is, waarbij je weer een stukje afscheid neemt. Dat maakt beiden verdrietig. Verdriet dat je beiden niet wil laten zien. Deel dat verdriet, zoals je het leven gedeeld hebt.

Minoes&tuin
Minoes&tuin4 jun. 2019 - 22:22

Molly Veenstra Over je vader en over jezelf natuurlijk. Ik wens jullie veel sterkte toe en wijsheid. Aan schuldgevoel heeft niemand iets, bovendien is er geen enkele reden toe, integendeel.

jantje
jantje31 mei 2019 - 23:05

Lieve Marion, Dankjewel dat je het zo mooi hebt verwoord. Ik ben mantelzorger voor mijn man. Hij gebruikt bepaalde medicijnen, als hij die wel eens laat staan (en dat gebeurd vaak en onverwacht.) dan wil je niet weten hoe naar hij dan tegen mij doet. Ik heb 12 jaar in de ledenraad van de Mezzo (nu Mantelzorg.nl) plaats gehad. Er is veel bereikt in die jaren Wat opvalt is dat de mantelzorgcompliment waarvoor gemeentes een budget krijgen, lang niet in alle gemeentes naar de mantelzorger toe gaat. In sommige gevallen wordt het als sluitpost gebruikt. Te triest voor woorden vooral voor mensen die in het dagelijks leven bijna nergens naar toe kunnen gaan omdat hun inkomen daar niet toe reikt, zij kunnen een extraatje voor zichzelf goed gebruiken. Om even uit die isolement te komen. Ik ondervind het zelf ook. Ik neem mijn petje af en maak een diepe buiging voor al die mensen die nog meer dan mij in het dagelijks leven intens voor hun naaste zorgen. Ik heb deze uitzending van Pauw gemist, maar kan me wel goed voorstellen dat de tijd veel te kort was om alles wat je voelt en wilt vertellen. Bij de Mezzo- Mantelzorg.nl. is er ook de mogelijkheid om een keer gebruik te maken van respijtzorg. Anderen nemen dan een paar dagen jou taken waar zodat men even rust kan nemen. Er zijn verzekeraars die er aan meewerken. Nee, wij zijn er niet voor opgeleid om psychische aandoeningen en bijbehorende gedragingen in te kunnen schatten of op te vangen. Maar we worden er wel verhipte handig in om tussen alle buien en nukken door te laveren zonder de eieren te breken waar we vaak over lopen.

3 Reacties
Minoes&tuin
Minoes&tuin5 jun. 2019 - 7:01

Hier een 'bedank-kaartje' en een cadeau-bon van minder dan 20 euro, waarvan de druk waarschijnlijk al meer kost en te besteden bij plaatselijke middenstand zoals de bakker. Ze betalen er gewoon projecten van, waar voordien 'subsidie' op zat. Die subsidie betalen ze nu dus feitelijk van dat mantelzorg-budget en zo bezuinigen ze indirect fors op de algemene middelen. Bovendien kun je nergens (duidelijke) bedragen terugzien in de verschillende begrotingen. Heb je het stuk van Clairy Polak gelezen? Voor iedereen vrij te lezen in verschillende kranten. Zij heeft een boek geschreven over haar man en de zorg voor hem die 10 jaar duurde, Misschien zouden gemeenten dat boek eens 'als extra natuurlijk' gratis mogen verstrekken aan alle mantelzorgers. Zij staan niet alleen! Probleem is dat ze amper nog tijd en energie overhebben een vuist te kunnen maken. Het is veelal een eenzaam gevecht.

jantje
jantje6 jun. 2019 - 8:59

Minoes, dat is een schijntje. Zou je contact op willen nemen met Jantje Delger en haar een privé berichtje willen sturen?

jantje
jantje6 jun. 2019 - 9:00

ps op de facebook.

hojotoho
hojotoho31 mei 2019 - 19:21

Wat is dit een ware column! Alles wat Marion zegt is voor mij zooooo herkenbaar! Treffend ook wat ze denkt van de 2 priesters met hun stupide vraag of er ook nog iets positiefs te melden is...Duidelijk geen ervaringsdeskundigen... Natuurlijk is er wel iets positiefs te melden... Door de ziekte komt de ongefilterde persoon achter de ziekte te voorschijn en is er, in ons geval, een intimiteit die vroeger niet was uit angst of "hoe het hoort"...waardoor we nu dichter bij elkaar zijn dan ooit. Verder is er niks positiefs... En het scenario dat dagelijks verandert is ook heel herkenbaar en een zeer vermoeiende factor... De persoon met de ziekte verandert, maar ik heb het meer over de wereld er om heen... Zo heb ik met zorgvuldig observeren een redelijke pijnstil-spiegel voor moeder's pijnen, die de dementie lijkt te verergeren, zo komt de apotheek met de fijne mededeling dat juist die medicijnen voorlopig niet leverbaar zijn. Zo zat ik afgelopen woensdag nog in de modus "HOE kom ik toch aan naproxen zetpillen want het gaat helemaal mis als we ze niet hebben voor moeder"...zo krijg ik om 16 uur een overstuur telefoontje van mijn man dat hij de opname, die we maakten op moeder's kamer en de ochtendzorg in het verpleeghuis, heeft afgeluisterd waarin hij hoorde dat het allemaal nog veel erger was dan wij konden bedenken en dat moeder regelrecht mishandeld wordt door een verzorgster...Gelukkig hebben mijn facebookvrienden er intussen voor gezorgd dat bij mij de Naproxen toch nog binnenstroomt en kan ik me nu storten op het indienen van klachten bij cliëntenraad, inspectie, politie, MAX en nog meer... Tevens blijf ik voor de zekerheid naast de uren die ik er toch al ben (dagelijks van 16 uur tot moeder slaapt tussen 24-2.30 uur) zelf hier ook maar slapen zodat de verzorgster in kwestie niet kan binnenlopen om wraak te nemen, of een andere verzorgster die het weer helemaal fout en grof doet. De echte zorg voor moeder is eigenlijk nog het minst zwaar. Ook nog dealen met mijn eigen wanhoop "wat heb ik haar aangedaan door haar hieraan bloot te stellen en uit haar eigen vertrouwde huis te halen".... Ik wil terug naar huis, mét moeder en zal er weer 24/7 zijn...dat is beter dan hier zitten en ook nog als een waakhond mijn moeder veilig moeten houden.... En dan heb ik het nog niet eens over alle andere shit die hier gebeurt...

1 Reactie
Minoes&tuin
Minoes&tuin4 jun. 2019 - 22:26

Vreselijk dit te moeten meemaken. Ik denk echter dat je niet de enige bent. Er is geen respect meer voor hulpbehoevende ouderen. Dat is begonnen bij de overheid!

Spanveer
Spanveer31 mei 2019 - 15:06

Ik wordt droevig van dit relaas. Mantelzorgers staan er te vaak alleen voor. Zodra er iemand is die zorg op zich neemt haken anderen af. De last ligt op een paar schouders. Dat is een opvallend gegeven. Samen de zorg delen komt weinig voor.

1 Reactie
Minoes&tuin
Minoes&tuin1 jun. 2019 - 10:55

"De last ligt op een paar schouders. Dat is een opvallend gegeven." Dat klopt inderdaad!