Hufternatie

Vandaag kwam ik het woord hufternatie tegen. Zo'n woord waarvan je denkt: ja verdorie, dát is het. Want de laatste jaren bekruipt me steeds vaker het gevoel dat normaal doen uit de mode is geraakt.

Niet overal natuurlijk. Gelukkig niet. Ik ontmoet ook nog steeds aardige mensen. Mensen die een deur openhouden, iets oprapen als je het laat vallen of vragen hoe het met je gaat en dan ook echt wachten op het antwoord. Maar ze lijken steeds meer in de minderheid.

Steeds vaker zie ik mensen die boos zijn voordat er überhaupt iets gebeurd is. Mensen die tegen een caissière praten alsof zij persoonlijk verantwoordelijk is voor inflatie, woningnood en slecht weer. Mensen die zorgverleners uitschelden omdat ze moeten wachten. Mensen die respect eisen van iedereen, behalve van zichzelf. En altijd dat grote gelijk.

Iedereen heeft tegenwoordig een mening. Over politiek, opvoeden, oorlogen, klimaat, katten, honden en wat de buurvrouw gisteren op Facebook heeft gezet. En ik dus ook, merk ik terwijl ik dit schrijf. Dat besef ik. Ik geef mezelf straks een waarschuwing en een tik op de vingers.

Het verschil is misschien dat ik niet begrijp waar die woede vandaan komt. Dat constante geschreeuw. Dat eeuwige gelijk willen. Luisteren lijkt een zwakte te zijn geworden. En hardheid is het nieuwe normaal.

Zeker als vrouw merk je nog steeds de verschillen. Een man die boos is, is duidelijk. Een vrouw die boos is, is lastig. Een man die zegt wat hij denkt, is sterk. Een vrouw die zegt wat zij denkt, moet niet zo zeuren.

We doen graag alsof we dat stadium allang voorbij zijn, maar ik ben inmiddels oud genoeg om te weten dat veel vooroordelen gewoon een modern jasje hebben gekregen. En de mensen die anderen het vaakst verwijten dat ze te gevoelig zijn, zijn opvallend vaak dezelfde mensen die volledig ontsporen zodra iemand het niet met hen eens is.

Daar zit iets bijna komisch in. Bijna. Want ondertussen raken we wel iets kwijt. Geduld. Fatsoen. Nieuwsgierigheid naar elkaar. Het vermogen om te denken: misschien zie ik iets over het hoofd. Misschien heeft die ander ook een punt.

Ik weet niet of we echt in een hufternatie leven. Ik weet wel dat ik moe word van mensen die denken dat onbeschoftheid hetzelfde is als eerlijkheid. Dat hard zijn hetzelfde is als sterk zijn. En dat rekening houden met een ander iets is om je voor te schamen. Misschien ben ik dan maar ouderwets. Misschien ben ik dan maar een zeur.

Maar als de keuze is tussen een hufter en een zeur, dan kies ik toch liever voor dat laatste. Daar slaap ik een stuk rustiger van.