Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Johan Remkes presenteert stikstofconclusie

Uitstoot boeren-grootvervuilers 'beëindigen' en 'voorlopig' vasthouden aan 2030
Joop

Hors Normes

  •  
05-01-2020
  •  
leestijd 2 minuten
  •  
hors-normes
Kijk, mensen, dit zijn ze, de gehandicapten die jullie liever niet zien
Job – vijftien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.
Valentin, een zwaar autistische tiener, slaat keihard met zijn hoofd tegen een muur. Hij draagt een helm om letsel te voorkomen. Als hij zo’n bui heeft, wil je het liefst wegkijken. Maar iedereen in de bioscoopzaal volgt de scène. Onder die helm zit ook een kwetsbaar knulletje dat voorzichtig probeert een paard te aaien en te dansen. Valentin moet zich alleen wel veilig voelen.
Hors Normes heet wel een feelgood film te zijn. Ik kreeg er een goed gevoel bij, dat zeker. Maar evengoed bevatte deze Franse kaskraker van de makers van Intouchables een schurende boodschap: kijk, mensen, dit zijn ze, de gehandicapten die jullie liever niet zien. Dit zijn de jongens en meisjes die in instellingen worden geweerd omdat ze te complex zijn. Je moet wel heel veel barmhartigheid in je donder hebben om deze – vaak agressieve – tieners te omarmen.
In de film wordt die barmhartigheid belichaamd door een jood en een moslim. Zij bieden met hun kleinschalige organisaties de ‘moeilijke gevallen’ een thuis in Parijs. Tegelijk worstelen ze met ‘het systeem’. Inspecteurs stellen hun intuïtieve maar succesvolle werkwijze ter discussie omdat die niet alle regeltjes volgt. De feelgood zit ’m in de toegewijde anarchie van de welzijnswerkers, hun onbegrensde naastenliefde en humoristische inventiviteit.
In Frankrijk leidde Hors Normes, die sinds eind oktober al twee miljoen bezoekers trok, tot discussie. Werden alle autisten niet over een kam geschoren en als onhandelbare monsters weggezet? Dit was niet goed voor hun ‘image’. Maar juist het feit dat de gehandicapten op het witte doek nu eens niet als inschikkelijke knuffels werden geportretteerd, vond ik een verademing. Een deel van de cast heeft in werkelijkheid ook autisme, daarbij is de film gebaseerd op een waargebeurd verhaal.
Mijn tip voor 2020 is: ga die film zien. Daar wordt u zeker niet slechter van.

Meer over:

opinie, leven, autisme, film,

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (5)

Minoes&tuin
Minoes&tuin6 jan. 2020 - 9:32

"Maar juist het feit dat de gehandicapten op het witte doek nu eens niet als inschikkelijke knuffels werden geportretteerd, vond ik een verademing" Annemarie; weer de spijker op de kop!

Greendutch
Greendutch5 jan. 2020 - 23:49

Heb bij instelling voor verstandelijk beperkten gewekt. Vond het altijd vreemd dat ze uit de wijk verdwenen waren, allemaal verstopt. Begin deze eeuw brei inzet geweest om in bebouwde kom woonmogelijkheden te creëeren maar niet allen kunnen ‘zelfstandig ‘ wonen, laat staan werken maar 1 ding is voor mij zeker door die ervaring als een paal boven water komen staan: niet verstoppen maar investeren ! Juist in die periode heb ik dankzij de bewoners belangrijke levenslessen geleerd.

1 Reactie
Tom7
Tom76 jan. 2020 - 5:38

@Greendutch "Juist in die periode heb ik dankzij de bewoners belangrijke levenslessen geleerd. Beantwoorden" Mooi om te lezen, want je hebt een punt. Misschien heb je er al eens over gehoord, misschien ook niet, over het hoe en waarom hoe en waarom ze weggestopt worden. "Ze" zijn diegene die eigenlijk onmisbaar zijn voor een normale menselijke samenleving. Foucault over de geschiedenis van het een en ander. https://nl.wikipedia.org/wiki/Geschiedenis_van_de_waanzin_in_de_zeventiende_en_achttiende_eeuw

Kilted
Kilted5 jan. 2020 - 18:08

Er zijn gradaties van autisme. Maar zelfs mensen die met autisme nog wel in deze maatschappij mee kunnen of willen vinden het moeilijk dat te realiseren. Ik zit al jaren zonder werk, maar die participatiewet die dat zou hebben moeten oplossen lijkt niet te werken. De relevante gemeenteafdeling heeft me eigenlijk opgegeven. Te intelligent, teveel werkervaring op mijn C.V., afgeronde universitaire studie. Ik pas niet in het plaatje. Werkgevers die iemand met een vlekje in dienst willen nemen, hebben zelden iemand in dienst die een hoogfunctioneerde autist dat kleine beetje extra begeleding kan geven. Het zal niet de eerste keer zijn dat diegene 'toevallig' de film Rainman in zijn gedachten heeft. Ik weet goed wat ik kan, waar ik niet of minder goed in ben, en wat ik wil. En ik ben inderdaad niet die "inschikkelijke knuffel" waar Annemarie het over heeft. Maar is dat erg? Ik vraag geen dure aanpassingen aan mijn huis, aan mijn werkplek; ik heb geen rolstoelvriendelijke ingang nodig, geen aangepaste auto. Het enige wat ik vraag is een werkgever die tijdens een sollicitatiegesprek een half uurtje extra wil besteden, en misschien, heel misschien, per week een kwartiertje wil spenderen om even wat aan begeleiding te doen. Het bedrijf dat dit aandurft zal daarvoor een prima werknemers erbij krijgen.

1 Reactie
Greendutch
Greendutch5 jan. 2020 - 23:43

@kilted. Succes