Hoe nu verder? Minnares Mona de deur wijzen?

Een fusie is net een huwelijk. Een samenwerking is net samenleven. En een ontvlechting heeft dezelfde dynamiek als een scheiding. En soms zie je die al van verre aankomen. Twee mensen stappen in het huwelijksbootje. Laten we ze Caroline en Henk noemen. Starten iets groots op. Maar dan gaat het kriebelen. En lonken er ook mensen buiten het vertrouwde huis. Een derde komt erbij, waar een van de twee oprichters heel vol van is. Ze zou Mona kunnen heten. Er wordt champagne gedronken en er worden foto's van stralende zakelijk verliefde mensen gemaakt. 

Tot er tegenslag komt. Moeheid, Sleur. Tegenvallende resultaten. De champagnemomenten worden minder. De overlegmomenten korter. Er is melancholie. Naar hoe het was. De tijd van echt samen. Op het podium. Caroline en Henk. Met je moeder erbij. Een partijbarbecue met de kinderen. En een taart van de Hema. Toen alles nog zo gewoon fijn was. Dus ga je terug naar toen. En is de stemmentrekkende minnares even toch niet meer zo champagnewaardig. Je gaat weer voor samen. Voor loyaliteit. Voor oud en vertrouwd. Bent moe van hip en avontuurlijk. De kinderen kijken hoopvol naar de slaapkamer. Enigszins in loyaiteitscrisis. Tuurlijk, de nieuwe vlam van mama is ook lief. Bonuskind zijn levert veel cadeautjes op. Maar wat zou het fijn zijn als papa en mama weer…

Hoe nu verder? De minnares de deur uit zetten? Of zou ze de eer aan zichzelf houden en zelf gekweld de deur uitlopen? Of doen we chic en stapt iedereen een tijdje de grote ijstijd in tot de pers haar interesse heeft verloren en komt er dan voor de minnares een mooi burgemeesterschap aan? Van Zaanstad of zo? Dat geeft wellicht wat minder gedoe dan als Fleur Agema daar burgemeester wordt, want die loopt te flirten naar Zaanstad.

Samenwerken is moeilijk. Je kunt euforisch verliefd zijn. En pijnlijk afgewezen. In voor- en tegenspoed. Elke samenwerking is relationeel in the end.