Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Louise Fresco draait lezers een rad voor ogen met tegenstelling stad-platteland

Zembla-journalist Ton van der Ham prikt beweringen over Nederlandse landbouw door
Joop

Hoe ik ontdekte waar het leven werkelijk om draait

  •  
20-05-2022
  •  
leestijd 2 minuten
  •  
2160 keer bekeken
  •  
8289926483_07eae0e36f_k

© cc-foto: Antoon Kuper

Sinds ons werelddeel bestuurd wordt door gevoelsarme mensen als Macron, Rutte en Kaag zoek ik een houvast, of liever gezegd: een modus om vanuit te leven. Vooral gedurende de laatste decembermaanden groeide de behoefte. Omdat de winter op zichzelf koud en saai genoeg is, wil je op zijn minst ouderwets kunnen genieten van de feestmaand. Tot tweemaal toe presteerde Rutte het om Nederland pal voor kerstmis een corona-lockdown in te duwen. Dit bedoel ik met gevoelsarm.

Aanvankelijk zocht ik het in een gebouw, om precies te zijn mijn eerste studentenflat. Hier verhuisde ik twintig jaar geleden naartoe, vastbesloten een kleurrijk volwassen leven te leiden. Om mezelf aan dit voornemen te herinneren, nam ik de flat in gedachten wanneer koudbloedige politici levensbedervende maatregelen aankondigden. De methode had als bijwerking dat ik enigszins uitgeput raakte. Oliebollen eten en vuurpijlen afsteken voelden opeens als stenen stapelen.

Afgelopen week had ik een verhelderend gesprek met vriend K. Onze ontmoeting was niet bedoeld om tot beter begrip te komen, we dronken dinsdagochtend gewoon koffie op een zonovergoten plein in de binnenstad. Dankzij #metoo keken we nauwelijks naar zomers geklede vrouwen, dit schiep ruimte voor een verbluffend inzicht in mijn hoofd. Toen K., die ook schrijft, zei dat hij de wereld een of ander groot werk wilde nalaten, sprak ik nonchalant de volgende zinnen uit:

“Ach, uiteindelijk wordt iedereen vergeten. Over tienduizend jaar weet zelfs niemand meer wie Barack Obama was. Bovendien bestaat de mogelijkheid dat ons leven een zinsbegoocheling is, een projectie of een droom. Enige zekerheid is dat je dingen meemaakt en er herinneringen aan overhoudt. Ja, herinneringen zijn paradoxaal genoeg het enige tastbare. Daarom moet je minstens een half uur per dag je herinneringen koesteren.”

Ik wist niet wat ik hoorde, en het kwam uit mijn eigen mond. Duidelijk was dat ik mijn modus gevonden had.

cc-foto: Antoon Kuper

Meer over:

opinie, leven

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (17)

Deugkeizer
Deugkeizer21 mei 2022 - 13:42

Of zelfs herinneringen doen er uiteindelijk niet toe en het enige wat telt is ten koste van alles overleven. Alle openlijke zwakke kanten van jezelf uitroeien om dat te garanderen. Om nog enige hoop te houden ben ik tot een andere conclusie gekomen, het bestaan gaat meer over verlangens, en verlangens gaan erover hoe wij de werkelijkheid zouden willen zien als we de macht hadden. Maar herinneringen zijn een mooi middel om verlangens in toom, puur en zuiver te houden.

Zandb
Zandb21 mei 2022 - 5:14

Ja, dat zal vast zo zijn, als je het idee hebt dat herinneringen er zijn om gekoesterd te worden.

5 Reacties
Gimli1955
Gimli195521 mei 2022 - 12:19

Ja, want dat is het gevolg van ervaringen, goed of kwaad. Alles hoort bij je verleden, de goede herinneringen maar ook de slechte. Je kunt niet cherrypicking wat wel uitkomt of niet. De goede herinneringen zijn een constatering en de slechte leer je van, ook als het hele negatieve zijn.

Zandb
Zandb22 mei 2022 - 6:19

Gimli Onzinnig antwoord. Je kunt je in een een half uur per dag niet alles herinneren, dus zul je een keuze moeten maken. En omdat het hier om herinneringen gaan die het waard zijn "gekoesterd" te worden, resulteert dat in een morbide vorm van "cherrypicking". Herinneringen van iemand met een Jappenkampsysndroom, bijvoorbeeld, zou ik niet graag beschreven zien als de moeite waard om gekoesterd te worden. Maar och arme, wat kunnen dergelijke herinneringen allesbepalend zijn.

Gimli1955
Gimli195522 mei 2022 - 19:38

@Zandb Zowel mijn eigen herinneringen als sommige van mijn ouders en zelfs grootouders hebben mij gevormd. Mijn ouders hebben allebei in het Jappenkamp gezeten, net als vrijwel mij hele familie van beide zijden. Zelfs een oom heeft aan de Birma spoorweg gewerkt en heeft het overleefd. Om die reden heb ik altijd mij paspoort bij me en heb ik een voorraad eten in huis voor minimaal een maand. Mijn ouders hebben altijd een ingepakte koffer met schone kleding onder hun bed gehad, zo ver ben ik niet gegaan. Herinneringen of ze nu goed zijn of fout, zijn waardevol en ze zijn een onderdeel van je zijn, ze bepalen wie je bent. Hebben mijn ouders een syndroom overgehouden? Vast wel, mijn grootouders van mijn vaderskant zeker. Zij hebben nooit en te nimmer ooit iets japans gekocht of gebruikt. Uit mijn jeugd kan ik mij herinneren dat mijn opa weigerde in de auto van mij pa te stappen om ergens naar toe te gaan. Hij ging wel met de bus. Mijn pa reed toen een Toyota. Is cherrypicking morbide? Ik weet het niet. Wat je vergeet , weet je niet meer en mis je ook niet, al zal jij het daar vast wel weer niet mee eens zijn. ik koester ook mijn slechte herinneringen, ze hebben me gevormd tot wie ik nu ben. Het kan in iemands leven niet allen maar goed gaan, juist de zaken die fout gaan, geven je meer inzicht dan de goede zaken. Die aanvaard je als zodanig.

Zandb
Zandb23 mei 2022 - 6:45

Gimli Alle begrip. Maar ik erger me aan het woord "koesteren". En ik erger me aan uw, ongetwijfeld onbedoelde, suggestie, dat mensen die door te dwingende (traumatiserende) herinneringen geterroriseerd worden "iets verkeerd doen". Ik kan me tenminste niet voorstellen dat dergelijke mensen die traumatiserende herinneringen als "waardevol" zullen omschrijven.

Gimli1955
Gimli195524 mei 2022 - 7:45

Dit verzandt (no pun intended) in een semantische discussie over de keuze van woorden, dat mag maar is zinloos en niet inhoudelijk. Ik koester al mijn herinneringen en dat zijn door mijn leeftijd vele. Zowel de goede als de slechte, zij hebben mij gevormd. Ik heb het niet over anderen en hun mogelijk traumatische herinneringen en ervaringen, die heb ik ook.

Gimli1955
Gimli195520 mei 2022 - 21:39

Raymond, Bedankt voor je ontboezeming. Sommigen zullen dat gevoel nooit kennen. ik heb persoonlijk een leeftijd bereikt, waarin ik tijdens mijn leven al vaker zo'n moment heb meegemaakt, waardoor mijn overtuiging is dat eigenlijk niets vast ligt. Zodra je iets zeker weet, valt er iets voor waardoor ik in ieder geval tot de ontdekking kwam, dat het vervolg anders loopt dan ik me had voorgesteld. waar het in mijn leven omdraait, is de blijvende nieuwsgierigheid naar verandering en verbetering, het willen begrijpen in plaats van het willen weten. Alleen kennis vergaren geeft geen inzicht, dat geeft begrip wel. Blijf nieuwsgierig naar herinneringen en het verzamelen ervan. Het is belangrijker wat je gedaan hebt dan wat je had willen doen. om dingen mee te maken, moet je ze eerst doen en uitvoeren. Veel plezier met het uitvoeren en het verzamelen van die herinneringen. Dan heb je iets om op terug te kijken, en dat is waardevol. Ik heb ook ontdekt dat juist de zaken die fout gaan, de beste leerschool zijn en ook vaak de meest waardevolle herinneringen geven. Fouten maken, doen je leren om het beter te doen en ze op te lossen. Uitstekende bijdrage.

3 Reacties
Zandb
Zandb22 mei 2022 - 6:24

Gimli "Sommigen zullen dat gevoel nooit kennen." Dat klinkt als dat een mens maar naar believen zijn herinneringen tot de moeite waard - tot waard om te koesteren - kan verklaren. En dat wie daartoe niet in staat is, faalt. Ik vind dit een waardeloze bijdrage vanwege het gebrek aan inzicht dat wat voor de een geldt, niet automatisch voor de ander geldt of zou moeten gelden.

Gimli1955
Gimli195522 mei 2022 - 19:45

De persoonlijke aversie bepaalt in hoge mate de mening zonder inhoudelijke argumenten. Niemand faalt, dat is jouw veronderstelling van mijn uitgebreide bijdrage, en is maar 1 detail in mijn betoog. Dat mag, maar is hoofdzakelijk negatief bedoeld, terwijl de schrijver juist de zaken vanuit een positief zelfbeeld schrijft. Dat is een compliment waard. Ik stel nergens dat mijn beeld leidend is, ik geef mijn mening op een positieve manier, en voor mij werkt het. Iedereen moet het helemaal zelf bepalen en niemand moet het op mijn manier doen. Ik vertel hoe ik het zou doen en daar mag iedereen gebruik van maken, maar is dat niet verplicht, die veronderstelling heb ik ook niet geuit.

Zandb
Zandb23 mei 2022 - 7:00

Gimli Ik reageer op wat u schrijft. Niet meer en niet minder. Ik ken u niet en beperk me daarom ook, tot uitleggen hoe het bij overkomt, wanneer u bv stelt: "Sommigen zullen dat gevoel nooit kennen." Ik bijvoorbeeld, beweer niet dat "niemand faalt". Ik heb daar namelijk geen idee van. Ik kan me bepaalde zaken wel en niet voorstellen. Ik heb les gehad van iemand die in een Jappenkamp zat. Vreselijk veel van geleerd, zeker. Maar ik heb ook gezien wat het doet met iemand die geteisterd wordt door dergelijke herinneringen. Voor hem vormde het bezoek van Hirohito in Nederland (begin jaren 70) de doodsteek. Dat voor hem een half uurtje herinneringen als waardevol koesteren goed zou zijn, dat is een gotspe. In ieder geval heeft de man heeft nooit meer lesgegeven. (Al ben ik bang dat dat veel te eufemistisch klinkt.)

de passie preker
de passie preker20 mei 2022 - 18:11

Afgezien van Lincoln kan bijna niemand een Amerikaans president opnoemen van voor de tweede wereldoorlog. Dus ik ben bang dat een - figuurlijk gesproken - vrij kleurloze President als Obama over 70 jaar al is vergeten. En het af en toe een-op-een opschrijven van je gedachten, maakt je nog geen “schrijver”. Om een “echte” schrijver uit Stratford-upon-Avon te citeren: ‘We are such stuff / As dreams are made on, and our little life / Is rounded with a sleep. Life is a tale / Told by an idiot, full of sound and fury, / Signifying nothing.”

1 Reactie
Gimli1955
Gimli195521 mei 2022 - 12:16

Geldt dat opnoemen ook niet de premiers die Nederland heeft gehad van voor WW2? Terwijl dat toch ons pakkie aan is, in tegenstelling tot de presidenten van de USA.

Wie o Wie
Wie o Wie20 mei 2022 - 17:12

“ Tot tweemaal toe presteerde Rutte het om Nederland pal voor kerstmis een corona-lockdown in te duwen. Dit bedoel ik met gevoelsarm.” Hij had natuurlijk gewoon alles open moeten gooien. Een paar doden extra, dan ben je pas een gevoelsmens. Ja, nu begrijp ik het.

Miss Piggy
Miss Piggy20 mei 2022 - 15:10

'Dankzij #metoo keken we nauwelijks naar zomers geklede vrouwen' Nou, wat progressief van jullie. Pfff, lijkt me erg vermoeiend zo te denken.

1 Reactie
DanielleDefoe
DanielleDefoe21 mei 2022 - 9:37

Ik heb ze niet gemist. Zouden korte broeken ook meetellen?

Phantom3
Phantom320 mei 2022 - 14:48

Leuk voor je.