Hiv in Nederland: Het gezicht van de ziekte

Ingevallen wangen, zwarte plakkaten van de huidkanker, verspreid over het hele lichaam. In een odeur van ontlasting en een opengescheurde anus van de bloedende diarree. Extreem gewichtsverlies, verlies van zicht en verlies van je identiteit. Verlies van jezelf, je intellect; tot de dood er op volgt. De wellust wordt een rouwkrans. De ziekte woekert door, miljoenen verscheurde families, dorpen, kroegen. Aids; dertig jaar onder ons.

Precies dertig jaar geleden kreeg aids een gezicht. Die van de uitgemergelde man, aangesterkt door zuurstof uit een fles, terwijl het cytomegalovirus het lichaam doet wegteren. René Kleijn is immers tot ons collectieve geheugen gemanoeuvreerd als het gezicht van het virus, maar nu, nu de ziekte in de meeste gevallen geen aantoonbare uiterlijke toetakelingen laat zien, heeft ook hiv een nieuw gezicht gekregen.

Seks Nu is meestal de hiv-patiënt iemand die er ‘normaal’ uitziet, zonder misvormingen, derde-wereldaangezichten en maatje nul. Nee, de seropositieve man of vrouw ziet er dankzij goede medicatie, behandelingen en drie-maandelijkse controles prima uit.

Maar toch, tóch rust er nog steeds een groot taboe op de chronische aandoening. Is dat omdat het een seksueel overdraagbare ziekte betreft? Omdat de patiënt bang is zijn omgeving te verliezen?

Wereld Aidsdag Ik ga voor Joop op zoek naar het nieuwe gezicht van hiv. Naar de patiënt van nu. In de komende dagen, tot en met Wereld Aidsdag, op 1 december, vertel ik je de verhalen van drie seropositieve mannen. Ieder op hun eigen manier omgaand met het virus. De een gezonder dan de ander, maar wel met moed. Heldenmoed. Daarnaast praat ik met Bram Bakker, psychiater, over de psychische problemen. Hoe leef je een leven dat ingestort lijkt te zijn?

Orlando Lansdorf (47) bijt donderdag het spits af. Hij is een stichting aan het oprichten die ook op zoek gaat naar dat nieuwe gezicht. “Vroeger, pak ‘m beet twintig jaar geleden, had je de aids-generatie. Nu is het verworven tot de hiv-generatie, dat is een heel groot verschil”, aldus Landorf.

Landorf heeft in 2005 zelf de ziekte opgelopen. “Van een zogenaamde hetero uit Apeldoorn, want in Apeldoorn mag je alles zijn, behalve homoseksueel.” Een aangrijpend relaas volgt waarbij hij met beide voeten op de grond blijft staan: “Ik heb hiv. Ik heb het al zeven jaar en ben er áltijd open over. Zes weken na mijn infectie zat ik in een televisieprogramma over mijn ziekte.” En nu praat hij met mij over zijn leven, zijn nieuwe stichting en het homo-stigma. “Tja, vindt maar eens een heterovrouw die het hiérover wilt hebben. Die ga je niet vinden.”

Drie besmettingen per dag Dagelijks worden nog drie Nederlanders besmet. Daarmee zijn de besmettingsaantallen groter dan in de vroege jaren tachtig. Hiv is overal om ons heen. Ontken het dan ook niet, maar maak het bespreekbaar. Ook anno 2012. Zéker anno 2012.

Volg Mark Wagemakers ook op Twitter

Mark is tevens de auteur van ‘Het roze boekje’