Hetiswathetis!

Wie bovenstaand onderschrijft moet ogenblikkelijk stoppen met lezen.  Volgend epistel zal zijn of haar ego voor altijd, blijvend beschadigen.

Wat is het toch een zegen voor de mensheid dat De Nederlander zo weinig schaamte kent. Etiquette, een beetje sociale omgangsvormen, enig vocabulaire, het is de moderne burger geheel vreemd. Alles aan de wind, democratie! (U weet nog wel, ‘De wil van het Volk’), en anno nu vooral synoniem voor:“Doe maar joh, wees jezelf, lamaar waaien man, doe je ding, doe’s gek, God noch gebod, boeie, hetiswathetis,”. Nederlanders doen kortom vooral waar ze zin in hebben.

Met name laatst genoemde dooddoener is wel het afgrijselijkste exponent van het democratisch grondbeginsel.                                                             Ineens was het daar, die vreselijke frase die een ieder elkaar met lui opgetrokken schouders nablaatte;“Hetiswathetis”.                                                             De taalhel op aarde in onvervalst NonHollands.                                       

Minstens zo onuitstaanbaar als het altijd weer opduikende percentage ondervraagden tijdens enquetes die ‘geen mening’ aanvinken. Geen mening, geen oordeel, voorportaal van lafhartigheden als “Befehl ist befehl” of erger; “Ich habe es nicht gewusst”.

De negatieve lading ligt ‘m vooral in die vrijblijvendheid van; “Ik heb er niet over nagedacht” of “wens hier niet over na te denken”. “Ik trek mijn handen er vanaf”(liefst bij vóorbaat). Het lethargisch achterover hangen en berusten in de feiten. Niets toevoegen dan stomme bevestiging en uitsluitend de vaststelling dat ‘Dingen-gaan-zoals-ze-gaan’. Los nog van het feit dat helemaal niets ‘gaat zoals het gaat omdat het zo gaat’ en allerlei processen stuurbaar danwel omkeerbaar zijn, laat het vooral de positie van de mens ten opzichte van zijn omgeving zien. Men is vervreemd of vermoeid geraakt maar heeft in elk geval geen enkele intentie om-te-zien, of lering te trekken uit de ontstane situatie want ‘hetistochwathetis’. Hooguit een Deus ex machina zou door kunnen gaan voor“Hetiswathetis”, hoewel zelfs daarbij vaak oorzaak, danwel gevolg, aanwijsbaar is.                                                                                                                  

Elk jaar weer verschijnen dergelijke populismen die wij eigenlijk nooit meer zouden moeten gebruiken. Taalabberaties die nogal eens hun oorsprong vonden in het bedrijfsleven. In welke andere constellatie had immers een zin kunnen opborrelen als: “Mag ik dit even tegen je aanhouden?” of “Daar geef ik binnenkort even een klap op”. Met flauwe tegenwerpingen, door die taal letterlijk te nemen, ontkracht men ze allang niet meer. De wartaal is gemeengoed geworden en smalend commentaar blijft onbegrepen.

“Hoe vliegen we dit aan?”. Hoe ‘pakken’ wij dit aan is te gewoontjes of de copywriter had op de VrijMiBo te diep in het glaasje gekeken. Het proces van integratie blijft ook een pijnlijk te benoemen punt. Blijkens de briljante, doch ontmoedigende, documentaire van Ton van Zantvoort die dit jaar werd uitgebracht, blijken lokale gemeenten dit traject bondig samen te vatten als ‘Klantreis’. Marketingprietpraat dat blijkbaar een stuk minder eng klinkt dan de ware naam van het beestje; integratie-traject.

Laten we in ‘s hemelsnaam stoppen met ‘Op bordjes leggen’ (bij de persoon neerleggen), ‘Polariseren’ (ruzie maken/van mening verschillen), ‘Onbegrepen gedrag’ (psychisch gestoord- danwel crimineel) te vertonen, ‘Doorcommuniceren’ (doorgeven), ‘De regie nemen’ (de leiding nemen) en ‘De beste versie van onszelf te laten zien’ (gewoon je best doen).

Een zucht van verlichting zal door onze ontletterde samenleving gaan.