Het fortuin van Jort Kelder

Fre Hooft van Huysduynen is cultureel entrepeneur, ‘theatermaakster’ en allround-coachcrea en lijkt vooral de nieuwste verovering van nymphette (voor niet ingewijden; kindvrouwtjes-look, grote, liefst reebruine herte-ogen, een volle sensuele bovenlip en en wespentaille waar de gemiddelde Nederlandse vrouw kotsmisselijk van wordt)-verzamelaar Jort Kelder. Kelder’s menagerie telde eerder exemplaren als Georgina Verbaan, Lauren Verster en een media-dame waarvan ik de naam even kwijt ben.

Van Huysduynen en Kelder zijn naar eigen zeggen een ‘theaterhuwelijk’ aangegaan. Voortekenen daarvan zijn niet al te rooskleurig als de adelijke van Huysduynen hun eerste ontmoeting schetst; “..Het begon bij de bagageband, in 2013. We kwamen uit hetzelfde vliegtuig vanaf Zürich: Jij terug van een ski-reis met je vrinden, onder wie onze toenmalige minister-president, in economy class”.

De allang ex-Quote(-journalist?), multi-schnabbelaar/presentator/moderator heeft mijn onafwendbare sympathie, zowel daar waar het zijn ongenuanceerde uitingen als zijn partnerkeuze betreft (wellicht is die afgunst ook wel het belangrijkste ingrediënt van de algehele antipathie tegen Kelder; zijn voorkeur voor het vrijwel onbestaanbare type. En geef de dames eens ongelijk!).

In verdediging van de grachtengordeldandy dient direct stelling te worden genomen tegen deze benepen, provinciaalse kijk die een al te discriminerend oog voor vrouwelijk schoon scherp veroordeeld. Fijn om je heenschoppen dient stevig gekoesterd binnen ons verkrampte nieuwsklimaat. Steek in Nederland het hoofd boven het maaiveld, of wat-dan-ook, uit en je bent ‘m kwijt. Dat geldt journaille evenals ieder ander enfant terrible, in welke situatie ook geschetst. Een ijzeren waarheid, doch ook weer gemakkelijk gepareerd met flink pak boter op het hoofd, dan wel bord voor het hoofd.

In zijn radio-programma ‘Dr. Kelder en co’ voert hij gesprekken “..op niveau waarbij rede en ratio de hoofdrol spelen”. Dat laat onverlet dat zijn gepoch rond zijn ongetwijfeld belangwekkend netwerk, met als bijzonder dieptepunt de meerdere malen publiek genoemde relatie met Mark Rutte, enigszins te denken geven over Kelder’s bescheiden, intellectuele vermogen. Een echte heer immers, treedt zelden uit de schaduw van zijn ego en betracht een uiterste terughoudendheid aangaande zijn privéleven.                          

Over ‘Rat van Fortuin’ vliegen in de perspromotie koosnaampjes als ‘kapitalistenknaapje’, ‘druktemaker’ en ‘snobkind’  in het rond en lijken derhalve niet anders dan op een heuse romance tussen beide ‘makers’ te duiden. (In welke situatie zou men elkaar anders publiekelijk in de lichtelijk ludieke onderbroek zetten?). Het concept van de ‘show’ getuigt van een stevig sadomasochistische inslag zodra het duo zich uitspreekt over beider beweegredenen tot het maken van de productie, zowel als de individuele kijk op het leven.                                      Van Huysduynen spreekt meelijwekkend, dan weer (gespeeld?) verontwaardigd van ‘mannetjes’, ‘macho-baby’s’ en ‘ongelukkige pubers’ (Men vraagt zich bij al dat ironisch, verbaal geweld af of zij het feitelijk over Kelder zélf heeft). Kelder debiteert de schaduwzijde van de munt en roemt de ‘gemaltraiteerden’, de ‘charmante oplichters’ en ander kapitalistisch tinnef dat de wereld naar de afgrond jaagt. 

Het geeft te denken of van Huysduynen en Kelder er niet stiekum samen een keldertje vol riemen en kettingen op na houden om al deze tegenstellingen op een zondagnamiddag te sublimeren. In een recensie spreekt men over ‘Het Rat van Fortuin’ als; “..aanstekelijk positief” en “…momenten van kwetsbaarheid en ontmoeting”.  Wellicht is de recensent een ‘rat’ voor ogen gedraaid…?