Het dagelijks (ontbijt)brood

De Belg Alain Coumont liet ons met zijn ontbijtwinkel ‘Le Pain Quotidien’ (Het dagelijks brood) in 2013 al kennismaken met een ontbijtwereld die verder ging dan een croissantje bij de koffie. Brood blijft de basis maar hier bood men vooral aanvullende verleidingen als fantasievolle pannenkoeken, quiches, soepies en typisch Belgische vlaaitjes. Uit gastronomieland nr. 1, België, verwacht men ook niet anders maar dat het concept in Nederland óók direct aansloeg was een verrassing. Een ontbijtcultuur bestond hier tot voor kort namelijk helemaal niet.

Gelukkig is het voor de verwende stedeling tegenwoordig niet meer zo moeilijk ergens een aardig ontbijttentje te lokaliseren. Helaas zijn er nog altijd veel ondernemers die denken dat de werkende burger om 10.00 aan het ontbijt gaat maar er zijn er inmiddels ook genoeg die ons serieus nemen, en gewoon vanaf 08.00 openen.

Ontbijttijd dus, en allang niet meer alleen voor de obligate uitsmijter of bak yoghurt/muesli. Een echte menukaart verrast ons met een heerlijk ‘full English breakfast’ of het fraai fruit-opgetuigde lichtere ontbijt.

“Om het vakantiegevoel nog even vast te houden”  hoort men nogal eens of “net als op zondagochtend”. Merkwaardig toch dat de Hollandse ontbijttafel thuis nog altijd gedomineerd wordt door Brinta, bakken yoghurt en boterhammen met hagelslag terwijl we ons in den vreemde met graagte storten op ontbijtbuffetten vol zaligheden. Eens in de Schotse Hooglanden geconfronteerd met Kedgeree (zachtgekruide, boterige rijst met hardgekookt ei en zalm of makreel) als ontbijt kijkt men thuis toch wat meewarig naar de pot Nutella en het broodmandje.

Enfin, men leert langzaam bij en in de mooiste lelijke stad van Nederland staat dan ook al een tijdje een heuse diner. Of ‘daainer’ dus, en niet eens zo genoemd wegens éen of ander uit de hoge hoed getrokken hip marketingconcept, maar een uit pure passie opgetrokken échte American Diner.

‘All day breakfast’ krijgt hier een gouden randje. Voorkomende serveersters in gesteven blauwe rok met wit schortje, free refills (gezellig gratis bijvullen met echte filterkoffie zonder direct weer vier euri per kop weg te tikken), een ruime bar en overal de roodbespannen bankjes in twee- en vierzits-opstelling.

De eigenaren zijn fan van een zeer eigenzinnige, Amerikaanse filmregisseur en eerden hem in de naamgeving van hun ‘diner’. Bijkomend esthetisch genot is het, niet minder dan iconisch te noemen, gebouw waar de zaak is gevestigd. Hoge plafonds, prachtige muurschilderingen en voor de superdrukke dagen zelfs een tweede, kleinere verdieping.

Het menu kent dan weer wél hippe varianten op klassieke diner-schotels maar die zijn zo verfijnd dat men dat gerust een verbétering mag noemen. De classic, sloppy Joe (broodje uien/bonen/chilipepers) is helaas van de kaart verdwenen maar over blijven heerlijkheden als wafels met pulled chicken én ahornsiroop (geweldige zoet/zout-combi), de BLT (bacon/lettuce/tomato) klassieker der klassiekers, Breakfast Burrito, Steak sandwich, Pancakes en zelfs de verwende vegan wordt hier verrast met een gastronomische signature veggie hangover omelette. Daar kunt u de verwende hoed aan ophangen!

Inmiddels staan natuurlijk hele Babboebak-gezinnen op zondagochtend in de rij en is het voor de vele toeristen als thuiskomen in eigen keuken. De zaak met kathedraal-achtige afmetingen kan het allemaal met gemak aan. Met name echter het heimelijk genoegen van, op een doordeweekse werkdag, ’s morgens vroeg in een half lege zaak ‘buiten-de-deur-ontbijten’, kleurt die dag als geen ander genot dat kan.

En Godzijdank, zelfs de Amerikaanse tandpastawitte glimlach van de serveersters is daar echt!