Het Amerika dat superdiversiteit viert, is nog steeds springlevend

Tijdens een recent bezoek aan de Verenigde Staten kreeg Suzanna Lubrano, de Rotterdams-Kaapverdische zangeres met wie ik al zo’n 25 jaar samenwerk, een bijzondere onderscheiding van de State Senate van de Commonwealth of Massachusetts “In recognition of your outstanding musical talent, your contribution to Cabo Verdean music and culture, and your dedication to connecting communities across the diaspora through your artistry.” 

Hoewel ik vorige maand verbaasd was dat een niet-Amerikaan deze erkenning uit handen van senator Liz Miranda kreeg, bleek dat ook buitenlanders deze onderscheiding soms ontvangen als waardering voor hun bijdrage aan de Amerikaanse samenleving; en Massachusetts kent nu eenmaal de grootste Kaapverdische gemeenschap van de Verenigde Staten.

Persoonlijk zag ik deze onderscheiding toch vooral als teken dat het Amerika dat de superdiversiteit van de bevolking viert en waardeert óndanks MAGA nog steeds bestaat. En de bevestiging daarvan kwam deze week. Want tijdens de Amerikaanse verkiezingen van afgelopen dinsdag is er op verschillende niveaus geschiedenis geschreven.

Zo werd Keisha Lance Bottoms in Georgia verkozen als de eerste zwarte vrouwelijke gouverneur in de geschiedenis van de VS. In New Mexico bleek Deb Haaland de eerste native American vrouw die tot gouverneur is verkozen. Peggy Flanagan schreef geschiedenis in Minnesota als de eerste native American vrouw in de Amerikaanse Senaat. Gina Hinojosa werd in Texas verkozen tot de allereerste Latina-gouverneur van de staat. Xavier Becerra is de eerste gekozen Latino-gouverneur van Californië. Abdulrahman Mohamed El-Sayed treedt namens Michigan als eerste moslim ooit toe tot de federale Senaat in Washington D.C. En Chris Pappas werd in New Hampshire verkozen tot de eerste openlijk homoseksuele mannelijke senator in de Amerikaanse Senaat.

De superdiversiteit van de Amerikaanse samenleving weerspiegelt zich dan ook steeds duidelijker in de verkiezingsuitslagen. Zo zijn er verspreid over het land twaalf moslims verkozen op diverse politieke posten, waaronder in het Huis van Afgevaardigden in Washington D.C. En in datzelfde Huis hebben al zeker achttien Afro-Amerikaanse vrouwen een zetel bemachtigd, een aantal dat nog kan stijgen. Overal in de Verenigde Staten zijn dit soort sprekende voorbeelden te vinden, zowel binnen als buiten de traditionele politiek.

Toch geldt hier wel een belangrijke nuancering. Al deze mensen groeien op in een Amerikaanse cultuur waarin zelfs Michelle Obama tijdens een toespraak het idee voedde dat Amerika ‘the greatest nation on earth’ is. Dit terwijl haar man als president de verantwoordelijkheid droeg voor talloze onbestrafte Amerikaanse oorlogsmisdaden.

Ja, het Amerika dat diversiteit waardeert en viert bestaat nog steeds. Het is een inclusief deel van de samenleving dat hopelijk ook Nederland en de rest van Europa weer positief zal inspireren. Maar hoewel MAGA aan de beademing ligt, is de beweging nog zeker niet dood. Bovendien is de neiging van Amerikaanse politici en bestuurders om de rest van de wereld hun wil op te leggen, met deze verkiezingsuitslag echt niet opeens verdwenen.

Laten we onszelf dus niet rijk rekenen. Racisme en discriminatie zijn nog altijd springlevend, zowel in de VS als in Europa. Toch zou het mooi zijn als de gedeeltelijke ineenstorting van MAGA ook in ons land leidt tot een electorale afrekening met radicaal-rechts, dat in de meest recente peilingen al rond de 50 zetels scoort.

Wat er in de VS gebeurt, heeft nog altijd een enorme impact op Nederland en Europa. Wat zou het mooi zijn als deze Amerikaanse verkiezingsuitslag ook in ons land de negatieve, want radicaal-rechtse, spiraal doorbreekt.