Hemelse stemmen

Wat een viering van het menselijk muzikaal genius wanneer men door de platenkast dwaalt. Top-tienlijstjes verdringen zich; beste vrouwen-, mannen-, bandjes, vernieuwers, klassiekers etc. Ons rubricende brein houdt nu eenmaal van ‘lijstjes’, een onschuldige zwakte die grond is voor avondvullende discussie. Want was muziek niet het ultieme vervoermiddel der menselijke geest?                                                     

Maar wie zijn, los van onze ‘goede smaak’, nu de waarlijke klassiekers die zonder enige tegenstem dienen bijgezet in de Galerij der Groten en bewaard voor de eeuwigheid? In het geval van de muziek; voor eeuwig beluisterd en aangemerkt dienen te worden tot het absolute canon van wat de muzikale mens óoit heeft voortgebracht, los van smaak en modieuze willekeur.

Mozart, Bach, Brahms en Beethoven mogen zich natuurlijk verheugen in een onsterfelijke status van mooiste muziek ooit opgeschreven en uitgevoerd. Gevierde stemmen als Diana Ross, Dionne Warwick, Patti Labelle, Aretha Franklin, Nina Simone, James Brown, B.B. King, Stevie Wonder, Michael Jackson, James Brown, Marvin Gaye, Charlie Parker, Thelonious Monk, Fats Domino, Ellington, Davis, Gillespie, Webster laten echter zien dat zelfs een top honderd (duizend?) onverbiddelijk ontoereikend is.

Er zijn bedrijven waar men de godganselijke dag vrolijk doorwerkt op de klagelijke smartlappen van André Hazes. Een genre-favoriet die in de lokale kroeg past als behang, maar in de werkomgeving van een kantoortuin een volstrekt andere lading krijgt. Zelfs Elvis is wat dat betreft kansloos als het die Hemelse top-….. aangaat.   

Very, very close..but no cigar.                                                                   

Waar dat in ligt is hooguit te bediscussiëren in uw eigen hoofd. Vele emoties en wilde sentimenten zullen u daarbij van alles influisteren. De ratio zal u proberen de woeste baren der grenzeloze fantasie te beteugelen, doch slechts één remedie zal u doen terugkeren naar de aardse rust van totale overgave; het beluisteren van al die heerlijke muziek en die hemelse stemmen.

En is dat die nieuwe van The Beaches met hun onwerkelijk punky, superstrakke jaren tachtiggeluid? Curve en de damesstemmen van The B-52’s (Kate Pierson en Cindy Wilson) vinden navolging in teksten van een hemeltergende schoonheid!

I hate your boyfriends, i hate your girlfriends                                                    
i hate your boyfriend’s girlfriends.                                                                    
I hate your old friends, i hate your new friends, i hate that you’re just like them. I liked your old band, but not the new songs,                                             
should we break up then? I don’t mean that.                                                
I’m sorry. Can i call you in the morning?

Geweldige driedubbele overdrijving zoals ook de stand-up comedian Andrew Dice Clay ooit debiteerde; “ I hate every fuckin’ body in the world. I don’t care if the whole world sunk, as long as there is sun in my backyard!”.   Meesterlijke ironie in zijn woedende overdrijving, echter zonder de muzikale ondersteuning.

Tenslotte toch maar die persoonlijke golden-oldie.

Avalon, het mysterieuze eiland uit de Arthur-legende. Of het bestond of bestaat doet er weinig toe zolang de legende maar in ere wordt gehouden. Dat doet het, bijna even mysterieuze, lied van Brian Ferry in elk geval al jaren. Want bezingt hij hier nu gewoon een ‘morning after’ of is er meer aan de hand?              

”Now the party’s over, I’m so tired.                                                           
Then i see you coming, out of nowhere..”.                                               

Kwam zij als vanuit de nevelen die over het eiland waren tot hem? Is hij zo beneveld dat hij haar nauwelijks kon zien?                                      Was het De Liefde?

Het eiland werd Insula Avallonis genoemd of Insula Pomorum. Avalon, fruitboomeiland, Utopia, Luilekkerland. Allen synoniem voor het Bijbelse Eden (En waarom ook niet, elke cultuur kent immers zijn eigen ‘Eden’)? Eldorado anyone?

Zou er eigenlijk een zwoeler nummer bestaan dan ‘Avalon’? Los van dat het wordt gezongen door de meest sexy, suave en smooth (jammer, onze schitterende Nederlandse taal kent zijn beperkingen in toepasselijke adjectieven) blanke zanger Brian Ferry (sorry, Tom Jones) ooit, is een dwepender, slepender dance-song toch nauwelijks denkbaar?                         

“Yes the picture’s changing, every moment.                                                 
And your destination, you don’t know it”.                                                

Allebei inmiddels op duizelingwekkend alcoholische velden of zijn de hallucinatoire geluiden van het “Avalon, oehoeeee yeeaaaah, Avalon..Oehoeoe” alleen maar opgewekt door het eeuwigdurend geluk in dit paradijs op aarde?       (Een banaal, langgerekt orgasme kan natuurlijk ook maar ik neig naar de meer poëtische, lyrische keuze…).

Iedere cultuur kent zijn eigen vorm van het Elysium, het Nirvana danwel Walhalla. Het wensdenken aan Hemelse geneugten ligt blijkbaar diep verklonken in de menselijke aard. De beloning voor een deugdzaam leven in de vorm van eeuwigdurende zaligheid, óf bezweren wij met die gedachten juist onze diepe angst voor het oneindig zwarte gat van de onontkoombare dood?                            

Dat is natuurlijk het meest waarschijnlijke antwoord maar ontkracht tegelijk de veel wenselijker oplossing waarin wij als mensheid, zelfs na de dood, de toekomst maakbaar houden.                                                                      

Ferry en zijn poëtisch aangelegde collegae houden zich gelukkig verre van dit soort filosofische vraagstelling. De Hemel zij geprezen!