Had ik maar een kamp

Natuurlijk bestaat er in een uiterst gepolariseerde toestand geen politiek midden. Op het heetst van de Tweede Wereldoorlog kon je onmogelijk ergens tussen Duitsland en de geallieerden in gaan zitten. Omdat onze vrede gespannener wordt, denk ik na over bij wie ik hoor. Geen van de tot nu toe opgetrokken kampen spreekt me voldoende aan. Een zorgwekkende situatie, voor mijzelf uiteraard, u hoeft er verder niets mee.

Hoewel je beter als wappie dan als gortdroge wetenschapsfanaat door het leven kunt gaan, ben ik volgens mij geen wappie. Vervolgens zijn er thema’s als diversiteit en klimaat waarop je kleur moet bekennen. Ondanks dat mijn ecologische voetafdruk waarschijnlijk kleiner is dan die van de gemiddelde GroenLinks-schreeuwer, valt het mij filosofisch zwaar om groen te zijn. Misschien wil God juist dat de mensheid zichzelf uit de weg ruimt, om plaats te maken voor een soort waar Hij wel van houdt.

Met een beetje geluk is het nog lang geen oorlog, zijn de huidige scheidslijnen slechts verbale spielerei. Geestdodend zijn alle mooie woorden wel. Soms verlang ik zelfs terug naar de vechtscheiding van mijn ouders, waarbij er om de laatste cent gevochten werd. Het rauwe zijn, lekker overleven, voor jezelf mogen vechten. Zou er een moment komen waarop we de maskers die we dragen zat worden? Dit betekent wellicht mijn redding.

Want voor hetzelfde geld kost het mij in een werkelijk conflict van wereldomvang geen enkele moeite een duidelijke rol aan te nemen. Ben ik in één klap voortreffelijk fout, een vaardige verrader, of juist een verstokte verzetsman. Blik ik, marcherend in het uniform van om het even welke strijdende partij, met milde glimlach terug op de man die ik was aan het begin van dit decennium. Iemand met te weinig identiteit om zich staande te houden in de woelige identiteitspolitiek van deze jaren.