Logo Joop
De opiniesite van BNNVARA met actueel nieuws en uitgesproken meningen

Grafschrift van een moordenaar

  •  
13-01-2014
  •  
leestijd 7 minuten
  •  
235 keer bekeken
  •  
BNNVARA fallback image
Wat er echt op het grafschrift van Sharon zou moeten staan
Er is een sprookje van de grote Jiddische schrijver Anski dat ‘De Dibbuk’ heet. Volgens de traditie is de Dibbuk de ziel van een overledene, die door zijn zonden niet van de wereld kan vertrekken en zich hecht aan een nog levend mens. Pas als al zijn misdaden hier op aarde zijn rechtgezet, kan de kwade ziel de tussenwereld tussen de doden en de levenden verlaten en eindelijk rust krijgen. De ziel van Ariel Sharon, de Israëlische ex-premier en militair die vrijdag na een coma van acht jaar op 85-jarige leeftijd overleed, zal nog lang op zijn rust moeten wachten.
Ariel Sharon werd in 1928 als Ariel Scheinermann geboren in de nederzetting Kfar Malal. Op veertienjarige leeftijd sloot hij zich aan bij de Haganah, de zionistische milities die vijf jaar later de kern zouden gaan vormen van het Israëlische leger. Als jonge onderofficier nam hij deel aan de oorlog waarin 700.000 Palestijnen van hun land werden verdreven, en de Israëlische staat werd gevestigd.
Sharon ontwikkelde zich al vroeg tot een zionistische hardliner en soldaat, in een land waarin hardliners en soldaten officieel of achter de schermen altijd de toon hebben gezet. Hij schrok er niet voor terug zijn meerderen te bekritiseren omdat die in zijn ogen niet meedogenloos genoeg waren geweest, en daardoor de kans op de vestiging van een groot Israël in heel historisch Palestina hadden laten schieten. De kritische biograaf Baruch Kimmerling stelt dat Sharon zich toen al zijn kenmerkende politieke stijl eigen maakte, doorspekt met beschuldigingen van lafheid en gebrek aan daadkracht aan het adres van de politieke en militaire top.
Minachting voor levens Sharons leven bleef nauw verbonden met de geschiedenis van zijn staat en de permanente oorlog die zij voerde tegen de Palestijnen. Al vroeg in zijn carrière toonde hij de absolute minachting voor de levens van zijn tegenstanders die ervoor heeft gezorgd dat zijn loopbaan met lijken van Palestijnse burgerslachtoffers is bezaaid. Na de oorlog van 1948 bleven de grenzen tussen Israël en de omringende Arabische staten betwist. Over en weer vonden guerrilla-acties plaats waarbij slachtoffers vielen. Sommige acties waren bedoeld om de ligging van de grenzen te beïnvloeden, en andere waren simpelweg wraakacties. Israël ontwikkelde daarbij de ook later nog veel toegepaste filosofie dat vergeldingsacties gericht tegen de Arabische staten en hun inwoners gerechtvaardigd waren, omdat die de Palestijnse guerrilla’s, of Fedayeen, in toom zouden moeten houden.
Om de krachtsverhoudingen blijvend te laten omslaan ten gunste van de nieuwe staat, richtte Israël de geheime Eenheid 101 op. Sharon kreeg het commando. Na kleinere aanvallen op Bedoeïenen en een vluchtelingenkamp ondernam Sharon op 15 oktober 1953 de actie die zijn naam definitief vestigde. Twee dagen eerder waren een Israëlische vrouw en twee kinderen omgekomen bij een actie van Fedayeen. Sharon sloeg genadeloos terug, en ging daarbij zelfs de orders van zijn generaals ver voorbij. In het Palestijnse dorp Qibiya, dat toen binnen het grondgebied van Jordanië lag, liet hij door zijn eenheid ongeveer 45 huizen opblazen met de bewoners er nog in. Hierbij kwamen 69 mannen, vrouwen en kinderen om.
Internationaal leidde de slachting in Qibiya tot grote ophef. De Israëlische premier Ben Goerion, de historische leider van de Arbeiderspartij, moest Sharon zelfs op het matje roepen. Tijdens het gesprek raakte hij echter zo onder de indruk van de daadkrachtige jonge officier dat hij Sharon in bescherming nam tegen zijn superieuren. De protectie van Ben Goerion hielp Sharons militaire carrière. Bovendien leerde Qibiya hem dat het in Israël altijd mogelijk is een relatief klein grensincident op te blazen tot een aanleiding voor verregaande militaire actie. Door een combinatie van het creëren van voldongen feiten en het bespelen van de Israëlische publieke opinie zijn het militaire oppercommando en de politiek relatief eenvoudig tot een hardere koers te dwingen. In de politiek Keer op keer in zijn loopbaan zou Sharon van deze lessen gebruik maken. Dankzij de protectie van Ben Goerion en de Arbeiderspartij, die tot in de jaren zeventig hegemonie hadden in de Israëlische politiek, kreeg hij een belangrijke militaire positie in de Zesdaagse Oorlog van 1967. Zijn relatie met zijn superieuren bleef echter problematisch, en rond de voor Israël veel slechter verlopen Jom Kipoeroorlog van 1973 begon Sharon aan een politieke carrière. Hij stelde zich al vroeg op als de voorvechter van de Joodse kolonisten, die van de Israëlische verovering van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook van 1967 gebruik maakten om Palestijns gebied te koloniseren. Sharon, nooit te beroerd om zelf vuile handen te maken, gebruikte zijn parlementaire onschendbaarheid om eigenhandig nieuwe illegale nederzettingen op te richten.
Ondanks de vroegere bescherming van de Arbeiderspartij zou Sharon zijn belangrijkste politieke stappen zetten als medeoprichter van Likoed, een combinatie van partijen die na 1973 streefden naar een nog hardere koers tegenover de Palestijnen en de Arabische staten. Als minister van Defensie voor Likoed was Sharon in 1982 verantwoordelijk voor de misdaad die voor altijd aan zijn naam verbonden zal blijven, de massaslachting in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. De Palestijnse vluchtelingenkampen in Zuid-Libanon vormden een belangrijke uitvalsbasis voor Palestijnse verzetsgroepen. Dit was zowel uiterst rechtse christelijke fracties in Libanon als Israël een doorn in het oog. In juni 1982 viel Israël Libanon binnen, in nauwe samenwerking met christelijke milities. Sharon zelf zei over deze samenwerking:
‘Wij wilden niet dat onder onze eigen soldaten slachtoffers zouden vallen bij straatgevechten, en de jacht op terroristen kon veel effectiever worden uitgevoerd door Arabisch sprekende Libanezen … Libanese troepen werden gevraagd om samen met de IDF [het Israëlische leger] West-Beirut binnen te trekken. Het zou hun werk zijn om door te dringen in de wijken en de terroristen op te ruimen.’
Wat dit in praktijk betekende werd al snel duidelijk. Op 14 september van dat jaar werd de rechtse president van Libanon vermoord. Twee dagen later omsingelde het Israëlische leger Sabra en Shatila, en gaf toestemming aan extreem-rechtse Libanese milities om de kampen in te trekken. Van de donderdag tot de zondag trokken de militieleden van huis tot huis, en vermoordden met mitrailleurs en bijlen 3.500 Palestijnse bewoners. Een later onderzoek toonde aan dat het Israëlische leger de slachting moedwillig had laten gebeuren. Sharon moest aftreden als minister.
Tweede Intifada Sharon verliet de politiek niet. In 2000 bracht hij onder zware bescherming van de Israëlische politie een provocerend bezoek aan de Al Aqsamoskee op de Tempelberg. De aanblik van deze hardliner die elke vorm van overleg met de Palestijnen afwees, openlijk verkondigde dat ‘de Palestijnen al een staat hebben, namelijk Jordanië’, en bovendien de verantwoordelijke voor Sabra en Shatila, die de voor moslims heiligste plek van Jeruzalem binnendrong, was de directe aanleiding voor het uitbreken van de Tweede Intifada. Sharon gebruikte de roep om repressie die hierop volgde om terug te komen in het centrum van de Israëlische politiek, en in 2001 werd hij premier. Onder alle omstandigheden zou Sharon gekozen hebben voor een harde lijn, maar de aanslagen van 11 september van dat jaar stelden hem in staat de Israëlische onderdrukking van de Tweede Intifada te plaatsen in de context van Amerika’s wereldwijde ‘oorlog tegen het terrorisme’. Sharon deed zijn reputatie eer aan. In april 2002 liet hij het Israëlische leger het Palestijnse vluchtelingenkamp in Jenin binnentrekken en een slachting aanrichten. Hij begon de bouw van de Muur, die ruim 600 kilometer lang Israëls apartheid symboliseert. De zogenaamde ‘Routekaart naar de Vrede’ die hij in 2003 aanvaardde, bevatte nauwelijks betekenisvolle concessies aan de Palestijnen. De New York Times herdacht Sharon met de kop ‘The Israeli hawk who sought peace on his own terms’ . Ook de voor Israël relatief progressieve Israëlische krant Haaretz en De Volkskrant presenteerden Sharon als een hardliner die aan het eind van zijn leven een draai richting vrede had gemaakt. De belangrijkste aanwijzing voor deze bewering vormt de gedwongen ontruiming door het Israëlische leger van nederzettingen rond Gaza in 2005. Sharons imago als de kampioen van de kolonisten liep daarbij in Israël een deuk op, maar met terugwerkende kracht is duidelijk hoe weinig deze ontruiming met serieuze stappen richting vrede te maken hadden. Veel van de kolonisten vertrokken van Gaza naar de Westelijke Jordaanoever, waar de nederzettingen mochten doorgroeien. En in Gaza zelf werd door de gedwongen evacuatie van Joodse kolonisten de weg geopend voor de complete blokkade en de bloedige bombardementen van 2009. Sharons ontruiming van de nederzettingen bleek vooral het schootsveld te hebben vrijgemaakt.
Sharon zelf zou het niet meer bewust meemaken. In januari 2006 raakte hij in een diepe coma, waaruit hij niet meer is ontwaakt. Maar de confrontatiepolitiek die hij zijn hele loopbaan lang heeft verfijnd is moeiteloos overgenomen door anderen. Ze is, als de Dibbuk in Anski’s verhaal, vastgehecht aan de ziel van Israël zelf. De overlijdensberichten in De Volkskrant, Haaretz en de New York Times doen hun best om de witte plekken te vinden in Sharons pikzwarte leven. Maar wat ze ook schrijven, zijn echte grafschrift zal zijn: ‘Hier rust het lichaam van een moordenaar. Zijn geest dwaalt rusteloos rond totdat al het onrecht dat hij heeft aangericht is rechtgezet.’

Meer over:

opinie, wereld
Delen:

Praat mee

onze spelregels.

avatar
0/1500
Bedankt voor je reactie! De redactie controleert of je bericht voldoet aan de spelregels. Het kan even duren voordat het zichtbaar is.

Reacties (32)

pietdeg2
pietdeg213 jan. 2014 - 13:17

Mensen die grafschriften voor anderen bedenken dienen anoniem begraven te worden. Bij voorkeur ergens onder een dansvloer.

c4243046
c424304613 jan. 2014 - 13:17

Misschien een leuk muziekje erbij? http://www.youtube.com/watch?v=VpPNcap9HxU Epitaph by King Crimson

Marlene2
Marlene213 jan. 2014 - 13:17

Jiddische sprookjes, wel, als ik de numerieke waarde van het getal 8 in de kabbala mag geloven, dan is de zielerust van Ariël Sharon een feit.

c4243046
c424304613 jan. 2014 - 13:17

Een goede Palestijnse politica, die ook kritiek op de Palestijnse Autoriteit heeft, en de schending van mensenrechten door de Palestijnse overheden durft te benoemen is Hanan Ashrawi. In 1998 trad ze als minister van Hoger Onderwijs af uit protest tegen de corruptie binnen het Palestijnse bestuur. Het is jammer dat deze vrouw niet vaker wordt genoemd. Ze heeft controversiële opinies, want zij laat zich niet leiden door wenselijkheid, maar door wat zij als waarheid ziet. Natuurlijk is ook zij niet perfect. Iedereen moet op zijn merites beoordeeld worden. Altijd kritisch blijven is belangrijk. Hier een recent interview met haar, ik heb het zelf nog niet beluisterd. Spannend dus: http://conversations.berkeley.edu/content/hanan-ashrawi

Gerritsma2
Gerritsma213 jan. 2014 - 13:17

Een moordenaar de laatste eer bewezen. Sharons leven is pikzwart. Door bij de begrafenis van deze massamoordenaar aanwezig te zijn heeft Wim Kok Nederland onsterfelijk te schande gemaakt. Dat zijn haatminnende reismaatje Wilders “trots was bij de begrafenis te mogen zijn” zal geen verbazing wekken. Een maatje, met wie Kok een “volledig correct een op een gesprek” had. Koks stap is onvergeeflijk. Ariel Sharon was een massamoordenaar, iets wat hij zelf nauwelijks verhuld heeft verklaard. Het afslachten van 3000 weerloze mensen in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila in 1982 juist door Christelijke milities was het meest praktisch: belangrijk in het moordenaarsvak is bekendheid met de slachtoffers. “De jacht op terroristen (zo werden alle Palestijnen genoemd) kon het beste worden uitgevoerd door Arabisch sprekende Libanezen.” Door de kampen hermetisch af te sluiten en voor nachtverlichting te zorgen, realiseerde Sharons leger een perfecte synergie met de bijlmeppers. Politiek misdadig is het leggen van een krans voor een man die het ontduiken van internationaal recht tot kunst heeft verheven. Met het wegwuiven van kritiek op het liquideren van Palestijnse leiders als “juridische haarkloverijen” toonde Sharon zich een ware maffioos. Politiek fataal is het afgeven van een eerbewijs aan een politicus voor wie het opstoken van haat de basis vormde voor een systematisch nagestreefde escalatiepolitiek. Kolossale inspanningen zijn nodig om de door Sharon beschadigde goedwillende Joodse krachten binnen en buiten Israel een nieuw perspectief te geven. Pepijn Brandon voorziet ernstige moeilijkheden bij Sharons hemelreis. Gebruikelijk bij de beschouwing van een misdadig leven is een onderzoek naar verklarende omstandigheden. Mogelijk kunnen die gevonden worden in de mentale rugzak waarmee de Britse bezetting iedere Palestijnse Jood van Sharons generatie heeft belast. Wim Kok is nooit slachtoffer geweest van de traumatische werking van geweld. Door zijn openlijke keuze voor Sharons erfenis maakt Kok de waarde van recht en het ideaal van vrede belachelijk. Ook het Israëlische volk wordt niet gespaard: door bij de kranslegging een kepel te dragen zadelt Kok Israel ook symbolisch op met de identificatie met Sharons optreden. Koks onverholen minachting voor mensenlevens maakt hem afhankelijk van het goede woordje dat Sharon in het hiernamaals misschien voor hem wil doen.

hvwrd
hvwrd13 jan. 2014 - 13:17

"Zijn geest dwaalt rusteloos rond totdat al het onrecht dat hij heeft aangericht is rechtgezet.' " Hoort dat dan niet op het graf van iedere overleden (wereld)leider m/v te staan?

1 Reactie
c4243046
c424304613 jan. 2014 - 13:17

Geesten bestaan niet, dood is dood. Wel leeft Sharon in de hoofden van velen voort, en er zijn mensen die hem waarderen en mensen die hem haten.

Krissy
Krissy13 jan. 2014 - 13:17

Een mooi voorbeeld wat de studenten aan de UvA aan eenzijdig gekleurde "lesstof" voorgeschoteld krijgen. Zelfs al zou ik docent UvA zijn met zulke denkbeelden zou ik er wel voor oppassen om vanuit je functie dergelijke eenzijdige info op het net te zetten. Maar het vanuit het eigen rotsvaste eigen gelijk is dat zelfs niet aan de orde.

1 Reactie
Bouwman2
Bouwman213 jan. 2014 - 13:17

Ook in het onderwijs is de vrijheid van spreken een groot goed. Je kunt en mag het oneens zijn met Pepijn Brandon maar hem het zwijgen proberen op te leggen door te zeggen dat oprechtheid niet van deze tijd is en zelfcensuur geboden verkoopt volstrekte kul. Neem Wilders, die doet niet aan zelfcensuur en zegt frank en vrij dat Sharon een geweldige -bijna heilige- Israeli was. Dat kan en mag hij gewoon zeggen. Dat het complete nonsens is heeft Brandon even keurig uit de doeken gedaan.

[verwijderd]
[verwijderd]13 jan. 2014 - 13:17

een historicus die over palestijnen en 'hun land' praat moet je serieus nemen? Wat was dan de munteenheid in hun land? Wie waren de staatsleiders toen? welke ministers waren er? Wat was de hoofdstad van 'hun land'? Wat staat er in hun grondwet? Zomaar wat vragen

3 Reacties
OntevredenBurger
OntevredenBurger13 jan. 2014 - 13:17

Munt van Palestina https://scontent-a-ams.xx.fbcdn.net/hphotos-prn1/1526100_10151892586766173_1091091902_n.jpg Btw, als je een oude atlas pakt staat Palestina op de kaart, heeft altijd bestaan totdat de staat israel uitgeroepen werd

tijsraman
tijsraman13 jan. 2014 - 13:17

Israël heeft geen grondwet.

Lopez
Lopez13 jan. 2014 - 13:17

[“een historicus die over palestijnen en 'hun land' praat moet je serieus nemen?”] Brandon schrijft: ‘Als jonge onderofficier nam Sharon deel aan de oorlog waarin 700.000 Palestijnen van hun land werden verdreven.’ Dat is precies wat er is gebeurd, al houden de meeste bronnen het op 750 duizend verdreven Palestijnen. Wat is eigenlijk uw probleem?

[verwijderd]
[verwijderd]13 jan. 2014 - 13:17

Ongelooflijk wat een eenzijdige voorstelling van zaken. Israel valt Zuid-Libanon binnen? Ja, omdat ze van daaruit aan de lopende band met raketten werden beschoten. Israel bouwt een muur? Ja, omdat er aan de lopende band aanslagen op Israelische burgerdoelen werden gepleegd (en nu die muur er staat is dat een stuk minder geworden). En ga zo maar door.

3 Reacties
HenkSneevliet
HenkSneevliet13 jan. 2014 - 13:17

Ja omdat in 1948 de staat Israel werd opgericht door 750.000 Palestijnen van hun huizen te verdrijven en het land van de Palestijnen te koloniseren.

Bouwman2
Bouwman213 jan. 2014 - 13:17

Sabra en Sjatila zijn spijtige genoeg feiten. Zeggen dat die verzonnen zijn of eenzijdige weergegeven is onmogelijk al was het maar omdat Sharon zijn ministersportefeuille kwijt raakte. Deze man gaat als een van de vele haviken de geschiedenisboekjes in net zo als Rabin eenzaam als als duif. Haviken wordt in Israel eer bewezen, duiven worden vermoord. En natuurlijk worden mensen als Sharon niet herdacht in het parlement.Die eer is enkel weggelegd voor duiven als Mandela.

JoopSchouten2014
JoopSchouten201413 jan. 2014 - 13:17

Herlees het groene agitator. Verhuis anders naar Israël..

Emery
Emery13 jan. 2014 - 13:17

Pepijn, Wat zou er volgens jou op het graf van Yasser Arafat moeten staan? Let wel, niks is ook een statement.

1 Reactie
c4243046
c424304613 jan. 2014 - 13:17

Ze hadden Arafat naast Rabin moeten begraven, begonnen als terrorist, geeindigd als nobel-prijswinnaar. ----- Maar niet, zoals velen denken, zijn ze beiden vermoord. Dat is alleen Rabinj overkomen. Dat was minder prominent in het nieuws. Het blijkt uit verschillende onderzoeken en kritiek op het Zwitserse onderzoek dat Arafat bijna zeker niet vermoord is. http://joodsactueel.be/2013/11/19/deskundigen-maken-brandhout-van-zwitsers-rapport-na-vraag-belgische-onderzoeker/ http://america.aljazeera.com/articles/2013/11/8/russian-study-callsarafatpoisoningclaimsunsubstantiated.html http://www.standaard.be/cnt/dmf20131203_00869249

FransAkkermans1947
FransAkkermans194713 jan. 2014 - 13:17

Voor een marxist-leninist-trotskist wil Brandon wel erg veel verklaren uit het karakter en de psyche van Sharon. Alsof hij nog nooit van dialectiek heeft gehoord, zo schitteren de tegenstanders van Sharon door hun afwezigheid in dit verhaal.

1 Reactie
edgarmat
edgarmat13 jan. 2014 - 13:17

@Frans, "zo schitteren de tegenstanders van Sharon door hun afwezigheid in dit verhaal." Mooie jij-bak. Omdat de tegenstanders slecht zijn moest Sharon dat ook zijn....

Asimov2
Asimov213 jan. 2014 - 13:17

De schrijver noemt het omkomen van een Israëlische vrouw en twee kinderen een "relatief klein grensconflict". Ik kan dat niet geloven!

1 Reactie
itsme3
itsme313 jan. 2014 - 13:17

Wel als je nagaat dat voor iedere omgekomen Israelier er zes palestijnen vermoord worden, waarvan een groot deel vrouwen en kinderen.

[verwijderd]
[verwijderd]13 jan. 2014 - 13:17

Hmmm...de schrijver kan gelukkig zijn Sharon "bezet" op dit moment maar een heel klein stukje heilig land meer. Maar door de muur is Israël een stuk veiliger geworden, hoe zou dat toch komen?

1 Reactie
Spelchecker2
Spelchecker213 jan. 2014 - 13:17

Misschien wel veiliger maar ook steeds illegaler.

CliffClavin1993
CliffClavin199313 jan. 2014 - 13:17

Ik vind het goed dat Pepijn Brandon hier een aantal bittere, en voor velen kennelijk onverdraaglijke feiten eens op een rij zet. Sharon schijnt in een intieme sfeer een aimabel, hartelijk mens te zijn geweest. Maar in conflicten was hij niet alleen onverzoenlijk, hij ging zijn boekje heel vaak heel ver te buiten - hij is wat mij betreft, in de ellende in het Midden-Oosten, de absolute en onbetwiste kampioen als het om disproportioneel geweld gaat. Hoeveel levens van onschuldige burgers (inclusief vrouwen en kinderen) heeft de man nu wel niet op zijn geweten? Ik vrees ontelbaar vele. In de kwestie Sabrah en Chatilah: ik ben van mening dat moorden toelaten die je had kunnen verhinderen, hetzelfde en even ernstig is als het plegen van die moorden zelf. Wat Sharon toen deed was niet alleen psychopatisch, het was ook nog eens buitengewoon laf. Een held is hij dus niet geweest, in mijn ogen. Het stuk van Brandon is een uitstekend tegenwicht jegens de ziekelijke verering die je her en der tegenkomt, de goedpraterij, het weggummen van des man's misdaden (kijk eens bij Elsevier, en braakneigingen zullen je deel zijn). Vooral in Nederland heeft er decennia lang indoctrinatie plaats gevonden, op scholen, en via de media, en misschien ook in de opvoeding. Die indoctrinatie laat zich heel simpel samenvatten: 1. Israël is goed, en boven elke twijfel verheven. Wat Israël doet is altijd goed. Scepsis en kritiek zijn ongewenst. 2. Nederland heeft een heel speciale band met Israël. 3. Het dominante geloof in Nederland (nu minder, uiteraard) heeft heel oude en sterke wortels in het gebied dat nu 'Israël' heet. (Punt 3 is natuurlijk heel twijfelachtig, als je 'Israël' en 'Joods' aan elkaar koppelt. Mensen halen het Christendom en het concept 'Joods', en dat van 'Israël', nogal makkelijk en naïef door elkaar. De realiteit is echter heel anders.) Die indoctrinatie beïnvloedt volgens mij nog steeds de meningsvorming van heel veel mensen. En staat een objectieve beoordeling van meneer Sharon en zijn (wan)daden ernstig in de weg. Daarom is het stuk van Brandon zeer welkom.

1 Reactie
Lopez
Lopez13 jan. 2014 - 13:17

Goed dat u daar de aandacht op vestigt. Ook in het milieu waarin ik opgroeide (scholen inbegrepen) bestond aanvankelijk alleen een Israëlische kant van de kwestie-Palestina. Pas begin jaren zeventig ontstonden er barsten in het verhaal en werden we ons bewust dat er ook een Palestijnse kant was. Maar nog altijd is in het debat het Israëlische verhaal dominant. In dat verhaal komen de Palestijnen alleen voor als mensen die een bedreiging voor Israël vormen (‘terroristen’) en zeker niet als een volk dat, net als Israël, recht heeft op een eigen staat. Dat het Palestijnse geweld uit het verleden (hoe afkeurenswaardig ook, met name als burgers het doelwit waren) een duidelijke aanleiding had (de Naqba voorop), en dat de Palestijnen zowel historisch als vandaag de dag onvergelijkbaar veel meer van Israël te vrezen hebben dan andersom, wordt nog te weinig onder ogen gezien. Dat geldt ook voor het feit dat Israël juist door de voortgaande bezetting en kolonisatie van de Westoever en Oost-Jeruzalem (over terreur gesproken) de eigen veiligheid in gevaar brengt. Ironisch genoeg is het juist de onverzoenlijke wijze waarop Israëls leiders (van Sharon tot Netanyahu) hun verhaal aan de man blijven brengen, gekoppeld aan hun halsstarrige weigering het internationaal recht te respecteren, die Israël steeds meer krediet kost. Ze hebben het onmiskenbare talent zelfs hun trouwste bondgenoten tegen zich in het harnas te jagen. Vandaag citeren de Israëlische media uit de memoires van Robert Gates, waarin die zijn afkeer verwoordt van Netanyahu’s ‘beledigende ondoordachtheid en kritiek op het beleid van de VS, om van zijn arrogantie en bizarre ambitie maar te zwijgen’. Wat Gates betreft was Netanyahu niet langer welkom in het Witte Huis. Hoe Obama over Netanyahu denkt was al langer bekend, en we hebben de afgelopen tijd meermalen gezien hoe John Kerry de grootste moeite had om niet in woede uit te barsten bij de zoveelste Israëlische aankondiging van nieuwe kolonistenwoningen in Palestijns gebied - nota bene terwijl de partijen in onderhandeling zijn over de tweestatenoplossing. Ook hebben de Israëlische media vandaag aandacht voor de uitspraken van minister van Defensie Ya’alon, die zich tegen de tweestatenoplossing keert, niets wil weten van Israëlische terugtrekking uit ‘Judea en Samaria’ en de Jordaanvallei, die Kerry’s ‘framework’ omschrijft als ‘het papier waarop het geschreven is niet waard’ en Kerry zelf beschrijft als ‘iemand die handelt vanuit misplaatste obsessie en messianistische bezieling’. Zijn vredesvoorstel: ‘Geef Kerry zijn Nobelprijs voor de Vrede en laat hij ons met rust laten.’

[verwijderd]
[verwijderd]13 jan. 2014 - 13:17

Het kwaad bevindt zich natuurlijk altijd maar aan één kant. Heerlijk dat denken in hokjes. Let wel, maar twee natuurlijk.

1 Reactie
c4243046
c424304613 jan. 2014 - 13:17

Een noodzakelijke relativering!

insignia
insignia13 jan. 2014 - 13:17

@Vana - hoi nel, mijn visie is dat de West- Bank gewoon bezet gebied is en dat de Staat Israel nog steeds in overtreding is door zich niet terug te trekken uit dat gebied. En als mijn bronnen spreken over etnische zuivering, dus het verplaatsen van de oorspronkelijke bewoners door anderen die beter in het plaatje van de bezetter passen, dan geloof ik die eerder dan de woorden van het CIDI.

2 Reacties
c4243046
c424304613 jan. 2014 - 13:17

Jouw bronnen, die je niet noemt, zitten er gedeeltelijk naast. Overigens vertrouw ik het CIDI ook niet altijd. Ik heb mijn eigen opinie, en die haal ik uit diverse nieuwsbronnen, maar ook ik kan er natuurlijk naast zitten. Vandaar dat discussie een goede zaak is. Een gedeelte van de Westbank zijn na de Oslo-akkoorden in 1993 onder Palestijns militair en civiel bestuur gekomen. Ook Gaza is onder Palestijns militair en civiel bestuur. In de Oslo II akkoorden twee jaar later kwam er nog Palestijns zelfbestuur over 500 dorpen bij. Er zou nog een Oslo III en verder moeten komen, maar de handtekening/belofte van Abbas dat de Palestijnen geweld zouden afzweren werden teniet gedaan door de tweede intifada. Het blijkt dat de Palestijnen niet zoveel gelegen laten liggen aan wat Abbas allemaal tekent. Hierdoor is het vredesproces nagenoeg stil komen te liggen. Er zijn wel gesprekken gaande, maar weer met Abbas die de Palestijnse Autoriteit voor zit, ondanks dat hij niet is gekozen, e dus weinig achterban heeft, en dus weer moet men zijn beloften met een korrel zout zien. Hierdoor zijn er geen grote veranderingen te verwachten.

Lopez
Lopez13 jan. 2014 - 13:17

Bezetting en kolonisatie zijn juridisch gezien verschillende dingen. Uiteraard is de Westoever (incl. Oost-Jeruzalem) bezet gebied; er is nooit in andere termen over gesproken, behalve door lieden die de bijbel letterlijk nemen (bijvoorbeeld Van der Staaij en Voordewind, en De Roon en Wilders, die uit opportunistische motieven het Oude Testament hebben omarmd). En uiteraard is het na bijna 47 jaar de allerhoogste tijd dat er een eind aan die bezetting komt. Er zijn inmiddels meerdere generaties Palestijnen opgegroeid die nooit in vrijheid hebben geleefd. De kolonisatie van bezet gebied, waarmee Israël in 1967 direct begon, is per definitie illegaal op grond van onder andere de Vierde Conventie van Genève, die de vestiging van de eigen bevolking door de bezettende mogendheid in bezet gebied verbiedt. De Conventies van Genève, tot stand gekomen op initiatief van het Rode Kruis, waren de eerste onderdelen van het internationaal recht die door alle landen ter wereld werden aanvaard, en over de illegaliteit van de Israëlische kolonies op de Westoever en in Oost-Jeruzalem (en ook die op de Golan) bestaat internationaal dan ook een uitzonderlijke eensgezindheid. Dat hoeft overigens niet te betekenen dat álle kolonisten terug naar huis moeten. De Palestijnen hebben Israël aangeboden 1,9 procent van de Westoever te ruilen tegen gelijkwaardig gebied in Israël, zodat een aantal ‘nederzettingen’ kan blijven bestaan. Overigens onderschreef ook Israël direct na de Zesdaagse Oorlog de geldigheid van de Vierde Conventie in de bezette gebieden, in het beroemde artikel 35 van Proclamation No. 3, maar de Israëlische regering verklaarde het artikel later dat jaar ongeldig toen zij besloot tot kolonisatie van de bezette gebieden. Sindsdien probeert Israël de wereld er wanhopig van te overtuigen dat de Vierde Conventie níet van toepassing is op de bezette gebieden, maar met die opvatting staat het bijna 47 jaar na dato nog altijd moederziel alleen.