Goeie hemel

Al dan niet door de vermelding van bijzondere bezigheden schreeuwen sommige naambordjes om een verklaring. Achter deze pui bevond zich niet zomaar Jan Janssen of éen of andere schimmige B.V., neen, hier resideert de ‘Rector van de Parochie van de Verkondiging aan de Moeder Gods in Utrecht’, dhr. Alexandros Pitsikakis. Tevens huist hier het ‘Aartsbisdom van België en exarchaat van Nederland en Luxemburg’ en voert dezelfde Alexandros Pitikakis praktijk als ‘systemic psychotherapeut’ , een enigszins holistische stroming binnen de psychotherapie. De orthodoxe eerwaarde heeft het niet bepaald ondruk.

Uiteraard bent u hierbij van harte uitgenodigd alle bijzondere namen en functies aan een nader onderzoek te onderwerpen, één ding kan ik de lezer garanderen, er is geen letter van verzonnen.

Dat er meer is tussen hemel en aarde zullen weinigen tegenwerpen maar dat een dergelijk verschijnsel zich ook gewoon in ons midden bevindt is toch buitengewoon en zeer bijzonder te noemen. Geruststellend ook, ervan uitgaand dat deze zich inzetten tot het heil van ons allen.

Zou Het Hemelse Gerecht dan toch een aards voorgeborgte kennen? Het heeft er veel van weg. De vertegenwoordigers van God op aarde kennen sowieso opmerkelijke titelatuur die een status doet vermoeden die men nauwelijks nog aards kan noemen. Pausen en andere Kerkvorsten verschaften zich een aureool van zwaarwegende titels die ons eenvoudige stervelingen altijd al sidderend van ontzag deed opzien naar hun majesteit. Ooit, althans.

Heden ten dage, na de definitieve overwinning van de wetenschap en met de algehele ontkerkelijking komen dergelijke titels ons vooral enigszins bespottelijk voor. Potsierlijk, en vooral erg ‘bedacht’. Hoeveel plechtstatigheid laat zich anno nu nog verdragen? En dat roept tevens de vraag op in hoeverre de eminenties en heiligheden zichzelf eigenlijk nog wel serieus nemen. Of zou het onwrikbaar geloof ze behoeden voor de waan van alledag?

Hoe anders is dat ‘geloof’ ten opzichte van de ‘andere mening’. Beiden betreffen een overtuiging al is de ‘mening’ eerder een stapeling van rationele overwegingen en drijft ‘geloof’ juist op het irrationele besef dat er een buitenmenselijke entiteit bestaat die ons aller levens aanstuurt.

‘Andermans mening’ lijkt dan weer een paradox, of op z’n minst een twistpunt. Niets is echter minder waar. Je zou zelfs bijna zeggen dat ‘Andermans Mening’ een statisch gegeven is. Die mening is integraal onderdeel van die ander en daarmee volstrekt uniek. Daardoor is zij tevens reden van haar nietszeggendheid, grond voor onverschilligheid of regelrechte aversie.

Het maakt het moeilijk naar die ander te luisteren, immers de persoon in kwestie moet ons wel héél erg na aan het hart liggen willen wij geïnteresseerd zijn in haar of zijn volledige denk- en leefwereld. Die andere mening heeft feitelijk zo weinig met onszelf te maken dat het praktisch onmogelijk haar als de eigen over te nemen en zodoende als ‘Eigen Mening’ te implementeren. Hierdoor is ieder debat of gesprek bij voorbaat gedoemd tot oppervlakkigheid. Geeft het geloof dan wellicht toch de meeste zielenrust?

‘Zalig zijn de eenvoudigen van geest’, God verhoede het tegendeel.