Goedheiligvrouw

De uitreiking van een prijsje is altijd een feestje waard. Vooral leuk ook als zo’n feestje wordt opgeluisterd door de aanwezigheid van een prominente figuur, een excentrieke bijzonderling of, in dit geval, an elderly stateswoman, want zo kun je Hedy d’Ancona gerust noemen. Zo’n typische figuur langs de rand van cultuur en politiek, die men met de nodige kritiek bejegent maar die zich een volstrekt eigen plaats in het NederMaatschappelijk landschap heeft veroverd.

Dergelijke figuren splitsen de mensen snel op in twee kampen: men mag haar of men mag haar niet. Hautain, afstandelijk, extreem, uitgesproken, drammerig feministe, vurig pleitbezorgster. Weinig etiketten werden haar gedurende die lange carrière bespaard.

Los van sym- dan wel antipathie kunnen we zonder meer spreken van een ‘witte raaf’. Een paradijsvogel zelfs misschien, gezien de vele uiteenlopende posities die zij ook met haar semi-privé-publieke persoonlijkheid innam en die de politica niet altijd even duidelijk onderscheidde van de cultureel pleitbezorgster.

Gistermiddag in Nieuwspoort ging het vooral om de ander: Het Sinterklaasjournaal ontving de jaarlijkse Machiavelli-prijs. Een prijs die gepaste communicatie en het vrije woord hoog in het vaandel draagt.

Het logo van de stichting Machiavelli laat er voor de verwachtingsvolle kinderfantasie geen twijfel over bestaan: De contouren van een mannenhoofd met bedrieglijk echte Pietenmuts als hoofddeksel.

Vanaf daar scheidden de kinder- en volwassenwereld zich deze middag echter onverbiddelijk. Waar het juryrapport juist de fijn bewaarde balans tussen de kinder- en de volwassenwereld binnen dat programma benoemt, bleken de Machiavellianen zelf enigszins doorgeschoten in goede communicatieve bedoelingen.

Uit het juryrapport: “De makers van het Sinterklaasjournaal bewijzen jaar in, jaar uit dat zij een programma maken van uitzonderlijk hoge kwaliteit, dat aansprekend is voor een breed publiek. De traditie van het Sinterklaasfeest is niet voorbehouden aan de allerkleinsten en de actualiteit uit de wereld niet uitsluitend aan volwassenen”.

Vol verwachting klopte dus ons aller hart, doch als teken aan de wand bleek grote afwezige, ons favoriete folklorefiguur zelf. De jury veelt blijkbaar geen inmenging van terzakekundige derden. Vreemd genoeg werd de vreugdevolle bijeenkomst daarna enigszins ‘gekaapt’ door het loodzware onderwerp van een lezing ter introductie.

Nog altijd gewapend met de vlag der gelijkheid van man en vrouw maakte Hedy d’Ancona haar opwachting. Die bloedserieuze boodschap betwist niemand maar kon nauwelijks verder af staan van een frivool onderwerp als het Sinterklaasjournaal.

Zelfs de locatie van het geheel bleek ineens een storende factor (Perscentrum Nieuwspoort kenmerkt zich door een zeer strenge toegangscontrole waarbij men, gelijk Schiphol, van telefoon tot broekriem door de scanner gaat). Sints staf en Piets kasteelsleutels waren bij voorbaat kansloos.

Het dankwoord van de Sinterklaasjournaalredactie maakte direct al, hoewel ironisch, melding van het onmogelijk samengaan van échte nieuwsverslaggeving en dat van hun eigen Journaal. De overlap tussen beide dient ons vooral een entertainende spiegel voor te houden maar van het échte, keiharde nieuws houdt de Sint zich verre.

In afwezigheid van de Goedheiligman besloot de presentatrice dan ook met zijn bemoedigend woorden: “Nou dag hoor”.

Dag Sint, enne… gefeliciteerd met de prijs hè!