
In de wandelgangen van de Amerikaanse politiek, waar gewetens worden gekocht in de duisternis van luxueuze kantoren, pompten digitale machines astronomische bedragen rond. Zestig miljoen dollar van lobbygroepen en AIPAC stroomde als een kolkende waterval binnen om de weg vrij te maken voor Haley Stevens, de kandidaat van de oude garde en het traditionele midden.
In de gebruikelijke Hollywood-scenario's werd verondersteld dat deze financiële vloedgolf de ambitie zou opslokken van een jonge, islamitische arts die het aandurfde om de menselijke waarden te verdedigen en zijn stem uit te spreken tegen het nederzettingenbeleid en de genocide. Maar in de straten van Michigan, en op de van woede kolkende universitaire campussen, schreef Generatie Z samen met de millennials een nieuw hoofdstuk van hun bewustwording. Deze jongeren, die de oude politici in Washington bestraften voor hun medeplichtigheid en stilzwijgen, kwamen als een rustige maar onstuitbare stroom samen om van zich af te bijten. Ze maakten duidelijk dat menselijke principes geen meubelstukken zijn die worden geveild op de veilingen van AIPAC.
Het valse masker van "gematigdheid" valt af
De meest bittere paradox was de poging van de versleten elite, met Chuck Schumer aan het hoofd, om Stevens te verkopen als een symbool van "gematigdheid". Maar op de schaal van de hedendaagse morele logica, en in het geweten van het nieuwe Westerse publiek dat menselijkheid nu zonder grijstinten ziet: hoe kan een beleid dat het vermorzelen, verhongeren en verwoesten van burgers en steden rechtvaardigt, ooit "gematigdheid" worden genoemd?
De overwinning van Abdul El-Sayed heeft deze valsheid doorbroken en het systeem geconfronteerd met zijn naakte werkelijkheid: óf een volledige aansluiting bij de barbarie van de bezetting, óf een absolute keuze voor het recht van de mens op leven en vrijheid.
Toen het stof van de lange telnacht optrok, stortte het financiële arsenaal in voor de rijen van progressieve jonge kiezers, waaronder vele Arabische en islamitische jongeren. De jonge arts verkondigde vanuit het hart van Detroit de nederlaag van de financiële "Goliath" door de intellectuele overwinning van "David".
De botsing met de Republikeinse "Veiligheidswolf"
Het doek is echter nog niet gevallen. De jonge arts, die zwaargewond uit een meedogenloze interne Democratische strijd is gekomen, staat vandaag oog in oog met een keiharde Republikeinse muur. In november wacht hem Mike Rogers, de ervaren Republikeinse kandidaat en veiligheidswolf die eerder de Inlichtingencommissie van het Huis van Afgevaardigden leidde, krachtig gesteund door Donald Trump en de militaire machine van de Republikeinse Partij.
Rogers is geen gewone traditionele rivaal; hij vertegenwoordigt de "Deep State" in haar conservatieve veiligheidsgedaante. Hij beschikt over reusachtige financiële middelen die niet onderdoen voor die van AIPAC, en wordt gedragen door een blank, landelijk kiezersblok dat eenafkeer heeft van de progressieve agenda. Trump haastte zich al met zijn bekende offensieve logica om El-Sayed te omschrijven als een "verliezende communist die Israël haat". Daarmee opende hij de deur naar een grimmig herfstscenario waarin de Republikeinse Partij zal inzetten op het demoniseren van de identiteit van Abdul El-Sayed en hem zal wegzetten als "extreemlinks" om onafhankelijke en gematigde stemmen in de staat te isoleren.
Op de drempel van de geschiedenis
Aankomende november zal Michigan niet zomaar een swing state zijn die zoekt naar een vertegenwoordiger, maar het strijdtoneel van de hevigste ideologische strijd van de moderne tijd. Dr. Abdul El-Sayed staat op de drempel van de geschiedenis als de mogelijke eerste moslimsenator in de historie van de Amerikaanse Senaat, gewapend met de ontwaking van een jonge generatie die raciale grenzen overstijgt. Achter hem staat Rogers, gesteund door het media- en conservatieve imperium van Trump. Het is een beslissende, filmische confrontatie tussen het oude, angstige Amerika dat vasthoudt aan militaire macht en lobbygroepen, en het nieuwe, jonge Amerika dat droomt van bevrijding en van het zuiveren van de politiek met rechtvaardigheid en menselijkheid.