Geknipt en geschoren

Klein bericht, gigantische cijfers. Heineken pakt een kleine 2 miljard aan nettowinst en moet nu een kleine 140 miljoen aan boete aftikken in een zich al jaren voortslepende zaak aangaande ‘oneerlijke handelspraktijken’ in Griekenland. Gezeten in een kappersstoel laten dergelijke berichten zich lezen als alledaagse economische malheur. Liever kijk ik via zijn spiegel naar de wereld om mij heen.

Een wereldstad biedt wereld-ambachten. De Turkse, Chinese, Marokkaanse of Nigeriaanse vakman oefent zijn vak met eigen bijzondere bekwaamheid, en op zijn/haar eigen manier nét even anders uit dan zijn Nederlandse vakbroeder. Dat is soms spannend, vaak een verademing en getuigt meestal van een totaal andere insteek of ‘kijk’ op dat vak. Dat vak blijft an sich ‘Het Vak’, maar het invullen of uitventen van het ambacht kan uiteraard op duizend verschillende manieren en heeft vaak een cultureel hart.

Gastvrijheid is wellicht de grootste gemene deler maar groenteman, schoenmaker, arts of slager beoefenen hun vak niet alleen vanuit het product of dienst die zij bieden, de wijze waaróp zij dat doen maakt het hele wereldverschil. Zo is, na de gang naar de tandarts, het bezoek aan een kapper mijn minst favoriete ‘moetje’. (Het verschil tussen man en vrouw ligt hier ongetwijfeld aan ten grondslag. Zelfs na honderd jaar feministische en He-/Ho-/Bisexuele revoluties doen mannen nog altijd ‘boodschappen’ en gaan vrouwen graag ‘winkelen’. Beauty- en nagelsalons, kappers, parfumerie en de algehele kledingbranche zouden desastreuze tijden beleven, moesten zij uitsluitend op hun mannelijke clientèle draaien). Sommige wielen draaien nu eenmaal voor eeuwig in dezelfde richting.

De confrontatie met een kapper is er echter een van de buitencategorie. Maakt men bij bakker of slager een kort praatje, bij De Kapper is het lullepotje een gevreesd bijverschijnsel. Voor mannen in elk geval. Mannen kopen een broek (liefst twee tegelijk, dan “kan hij weer even” ), werken het ‘van thuis meegekregen’ boodschappenlijstje graag zo gauw mogelijk af en gaan naar de kapper als ‘het echt niet meer kan zo’. Die wanhopige bijklank is vaak ingegeven door het obligatoire lullepotje. ‘Het Weer’, ‘De Kinderen’, ‘De Vakantie’, ‘De Echtgenoot/echtgenote’, gruwelijk persoonlijker kan het niet. Nee, wij hoeven geen koffie of thee en Nee, ook zeker geen haarproducten, het liefst heiligt een man de militaire traditie van ‘A shit, a shower and a shave’ en in godsnaam geen verdere polonaise aan het lijf.

Tot zover de mannelijke frustratie. Al het bovenstaande komt tot een natuurlijk, maar defintief halt bij de drempel van mijn geweldige kapper. Een man die zich niet afficieert als Haarkunstenaar, barbier of zelfs maar hairsalon, nee, gewoon hairdresser. Kapper dus, alleen spreekt de man nauwelijks Nederlands.                          

Onze klant/kapperverhouding billijkt geen enkel informeren mijnerzijds naar zijn afkomst. Privé is privé. Hier wordt überhaupt nauwelijks gesproken, hier regeren slechts schaar en mes. Zijn zaak is groot, schoon en oogverblindend wit. De kapper heeft een Arabisch voorkomen; donkere ogen, donkere wenkbrauwen en, uiteraard, perfect gecoiffeerd donker haar. Immer vriendelijk glimlachend, kettingrokend en koffiedrinkend bestiert hij de zaak met het grootste gemak van de wereld. Afspraak maken kan hier niet. Er is altijd plaats. Even wachten tussen koffie en sigaret duurt hooguit twee minuten.

De radio staat op ‘vol’ en de aangeboden koffie of thee weigert men vanzelfsprekend niet. Koffie of thee overigens, zo dik van smaak, dat zij slechts met kleine slurpslokjes genietbaar is. Vaardig als een balletdanser beweegt de kapper rond mijn stoel. Dat doen zijn kam en schaar ook. Het duo klapt, klept en knipt wild wiekend rond mijn hoofd (Daar ik zonder bril nagenoeg blind ben voltrekt alles zich in een waas achter mij). De spiegel liegt straks ongetwijfeld niet en de vakman doet gewoon zijn vakwerk. Ongevraagd worden wenkbrauwen en neusharen meegenomen in een choreografie die alleen professionals beheersen. Geen overbodig haartje ontspringt de dans en zelfs oorbegroeiing wacht hier een gruwelijk, doch efficiënt lot.

In éen vloeiende beweging fladdert een kaars langs beide oren, waarna de schroeilucht onmiddellijk teniet wordt gedaan door een naar citroen geurend eau de toilette. Snel, efficiënt, en bovenal…professional.  Misschien ook maar eens op zoek naar een andere tandarts.