Geen plan, geen strategie: een aanval op Iran op hoop van zegen

‘Yes, and Amen!’ Dát waren de woorden in het appje dat ik kreeg van een Iraanse kennis nadat de VS en Israël vanochtend de eerste aanvallen op Iran hadden uitgevoerd. Vlak daarvoor had haar zus uit Teheran nog gebeld om te berichten over de explosies die ze zojuist had gehoord. Niet snel daarna werd het internet afgesloten.

Dat appje van vanochtend drukte ongetwijfeld het gevoel uit van veel Iraniërs in Nederland én in de wereld. De diepe wens om het criminele en dictatoriale genderapartheidsregime omver te werpen is dan ook begrijpelijk en terecht. 

Maar of dít de manier is…  

Evenals in juni vorig jaar dienden de recente onderhandelingen met het Iraanse regime als dekmantel voor de voorbereidingen op de aanval van vandaag. Het geeft opnieuw aan dat de Verenigde Staten zijn verworden tot het meest onbetrouwbare land ter wereld. De woorden van een Amerikaanse president zijn van nul en generlei waarde. Een handtekening van een Amerikaanse president is evenzeer onbeduidend; zo’n handtekening is simpelweg een betekenisloze krabbel.

Het ook door de Verenigde Staten ondertekende handvest van de Verenigde Naties bleek voor de zoveelste keer niets waard. Internationale waarschuwingen werden opnieuw in de wind geslagen.

Maar misschien nog wel het ergste van alles. Donald Trump, de voorzitter voor het leven van de Board of Peace, heeft geen plan, geen strategie. Of nou ja, het ’plan’ is dat de Israëliërs en Amerikanen de geestelijk leider van Iran, de president en andere hooggeplaatste regeringsvertegenwoordigers uitschakelen. En daarna moet het Iraanse volk de rest doen: in opstand komen en de dictatoriale machthebbers omverwerpen.

Maar hoewel de Verenigde Staten militair het machtigste land ter wereld zijn, heeft het ayatollah-regime zich lang op deze aanval voorbereid. En toen men zich vanochtend realiseerde dat de Amerikaans/Israëlische aanval zich níet richtte op een mogelijk Iraans nucleair programma, maar juist het wegbombarderen van het regime als primaire doel bleek te hebben, ging men direct over tot een aanval op Amerikaanse militaire doelen in onder meer Bahrein, Koeweit, Abu Dhabi en Qatar. En uiteraard wordt óók Israël aangevallen. De oorlog werd dus meteen verbreed tot de hele West-Aziatische regio.

Het resultaat? Dat is volstrekt onvoorspelbaar. Behalve dat onschuldige burgers zullen worden vermoord, de olieprijzen flink zullen fluctueren, en er van alle kanten nieuwe haat zal worden gezaaid.

Of het ayatollah-regime deze aanvallen nu wel of niet overleeft, chaos is de meest waarschijnlijke uitkomst. En mocht het regime zich toch staande houden onder de Amerikaans/Israëlische agressie… een weerzinwekkende vervolging van zogenaamde binnenlandse ‘verraders’ zal het gevolg zijn.

Leren we ooit van de geschiedenis? Nee. Verdient het Iraanse volk vrijheid, veiligheid en een seculiere democratie? Ja. Maar of die er met de huidige generatie totaal onverantwoordelijke wereldleiders ooit gaat komen?