Gaza, toen mijn toekomst nog gloorde

Hamed is geboren en getogen in Gaza. Deze zomer is hij vanwege medische redenen naar Nederland overgekomen. In vier wekelijkse afleveringen vertelt hij hoe 7 oktober 2023 zijn leven heeft veranderd. Dit is het eerste deel.

Voordat de wereld onze namen leerde kennen door tragedie, leefden wij. We lachten, werkten, droomden en deelden onze ochtenden die voelden alsof ze toebehoorden aan een stille, mooie hoek van de aarde. Voor velen in de rest van de wereld was Gaza een kop in de krant of gewoon een mysterie; voor mij was het thuis, vol warmte, charme en met een onmiskenbare Middellandse-Zee-ziel.

Mijn ochtenden begonnen bijna altijd in de Oude Stad, zoals het oude deel van Gaza stad heet. Omdat ik in de buurt woonde, werd mijn ritme van de dagen aan elkaar geregen via de stenen steegjes, de minaretten van de Grote Omari Moskee en de bruisende kleuren van Souq Al-Zawiya. De ochtendlucht droeg de geur van verse gebakjes en warme thee, vergezeld door het vriendelijke gekibbel van winkeliers die hun houten luiken openden. Gaza ademde, groeide en vond steeds manieren om zichzelf opnieuw uit te vinden. Overal openden nieuwe culturele plekken, strandcafés en creatieve ruimtes hun deuren. Ondanks alles bruiste de stad van leven, talent en trok bezoekers van over de hele wereld, die vaak verrast werden door de onverwachte warmte en grote gastvrijheid.

Mijn liefde voor verhalen vertellen ontstond stilletjes. Jaren geleden, toen ik als tiener gefascineerd raakte door digitale kunst en cinema, bracht ik talloze nachten door met het leren van de basisprincipes van beeldtaal via YouTube-tutorials. Die vroege nieuwsgierigheid groeide uit tot een roeping, die me ertoe bracht me in te schrijven aan de universiteit om multimedia en journalistiek te studeren. Gedurende drie intensieve, vormende jaren leerde ik de werking van camera’s, editsoftware, visueel ontwerpen en verhalen vertellen. Maar meer nog dan dat ontdekte ik zo mijn eigen geluid, mijn eigen stem. De universiteit draaide niet alleen om het behalen van diploma’s; het was de plek waar mijn medestudenten en ik korte films maakten, ideeën bediscussieerden en ervan overtuigd waren dat cinema de kloof tussen onze belegerde werkelijkheid en de rest van de wereld kon overbruggen.

Ik weigerde mijn ambities te laten bepalen door de geografische beperkingen. Ik bracht uren door met het leggen van contacten met onafhankelijke filmmakers online, met het bestuderen van wereldwijde trends in het maken van documentaires en met achterhalen hoe ik mijn vakmanschap verder kon ontwikkelen. Ik spaarde lang om mijn eerste professionele camerabody te kunnen kopen, gevolgd door mijn eerste serieuze lens. Die apparatuur was niet louter wat metaal en glas; het was mijn paspoort naar de wereld en een zoeker om mijn stad te bewonderen. Ik wilde de lens naar binnen richten – om de oude architectuur vast te leggen, de serene waardigheid van oude ambachtslieden in de Oude Stad, het rustige ritme van vissers die hun netten in de schemering uitwierpen, en de pure levenskracht van het alledaagse Gaza tonen, aspecten die nooit de internationale nieuwsstromen haalden.

Het sociale leven in Gaza had zijn eigen vastomlijnde geografie. Avonden werden bepaald door de zee. We zaten met familie op het strand of kwamen samen met vrienden, terwijl we naar de golven keken die binnenrolden en de zon die in het water smolt. We liepen door de wijk Al-Rimal en troffen elkaar op het Plein van de Onbekende Soldaat, het bruisende centrum waar de hartslag van de stad het sterkst aanwezig was. Geen dag in Al-Rimal voelde compleet zonder een stop bij Kazem voor zijn beroemde, koude barrad (een lokale ijsdrank met citroen) of het halen van lekkernijen bij Abu Siyam en Abu El-Saoud. Dat waren geen luxe rituelen; het waren gewoon vaste plekken en eenvoudige geneugten, die onze gemeenschap hecht verbonden.

Begin oktober 2023 voelde alsof ik op het punt stond een mijlpaal in mijn leven te bereiken. Ik had mijn journalistiek- en mediastudie afgerond, een veelbelovend archief aan documentaires opgebouwd en me voorbereid om formeel het professionele werkterrein te betreden. Mijn officiële diploma-uitreiking stond gepland voor zaterdag 7 oktober.

Op vrijdag 6 oktober was mijn eigen kamer gevuld met stille opwinding. Ik verzorgde mijn afstudeerkostuum, poetste mijn schoenen en laadde de batterijen van mijn camera op, zodat ik de aanstaande viering met mijn familie en collega’s kon vastleggen. Ik stelde me voor hoe we onze universiteitshoedjes in de lucht zouden gooien, ik mijn ouders zou omhelzen en de groepsfoto zou maken die jaren van hard werken symboliseerde.
Ik ging die avond slapen in de verwachting dat de volgende dag de meest trotse dag van mijn jonge leven zou worden. Ik had geen idee dat de ochtend van 7 oktober niet mijn afstudeertoga zou opleveren, maar een persvest en helm – en dat de stad die ik zo diep liefhad die dag voor altijd zou veranderen.