Game over

Er kwam ergens eind vorig jaar een soort schrijversblok. Eentje met een onderbuikgevoel. Ken je dat? Je hebt gevoelsmatig over alles wat je dwarszit gekalkt op papier. Gepubliceerd op verschillende mediaplatformen. Van sport tot nieuwswaardige onderbuikmomenten. Maar toen brak er iets in mij wat ik eerder nooit heb meegemaakt.

Ik had het gevoel dat we in een soort matrixwereld zijn beland. Een wereld waarin, als je er als weldenkend mens over nadenkt, letterlijk niks meer klopt. Een soort hogerhand die ons al die tijd als marionetten heeft bespeeld. Ik bedoel, je ziet het met open ogen gebeuren. Maar niemand trekt z’n bek open.

Dat gut-gevoel. Dat stinkt aan alle kanten. Je kan letterlijk elk onderwerp erbij halen. Maar niks klopt. En dan kom je er jaren later achter dat die hele wereld misschien gewoon een Muppetshow was waarin wij als zombies zijn meegegaan.

En dan komen de dossiers van Jeffrey Epstein. De Epstein-files. Een soort blueprint van hoe macht echt werkt. Een netwerk waar de halve wereld aan gekoppeld lijkt te zijn. Met misselijkmakende dingen waar je maag van omdraait.

En ondertussen kijken we naar onze eigen politiek. Onze wereldkampioen verprutsers in de Tweede Kamer. Wat een bijeengeraapt zooitje. Anno 2026 wordt er nog steeds bekrompen gedacht. Nog steeds mensen in hokjes geplaatst. Nog steeds racisme. Nog steeds religie als strijdpunt. En ondertussen blijven echte problemen gewoon liggen. Het is gewoon een teringzooi.

De afgelopen maanden werd ik geleefd door een andere flow. Ik ben muziek gaan produceren. Multimedia design. Nieuwe dingen uitproberen en bouwen.

Maar ergens begon het weer te kriebelen. En toen vroeg ik mezelf af. Wat was eigenlijk mijn trigger om mijn vastgeroeste pen weer op te pakken?

En het gekke is. Het was iets heel kleins. Tijdens een vergadering in de Tweede Kamer werd voorgesteld om een vergadering een kwartiertje eerder te beginnen vanwege de iftar tijdens Ramadan. En ja hoor. Van kwaad tot erger. Weer dat moment dat je als moslim op je plek wordt gezet.

Euh sorry ... Shut the fuck up!!!

Er leven hier plus minus een miljoen moslims in dit kikkerlandje. Dat zijn er veel. Daar hoort simpelweg respect bij.

Punt.
Basta.
Klaro.

En toen kwam trigger nummer twee.

Hoe de fuck is die oorlog in het Midden-Oosten eigenlijk ontstaan? Leg me dat eens uit. Als je het echt wil begrijpen moet je terug naar 1953. Toen de Britten en de Amerikanen een coup organiseerden in Iran omdat dat land zijn eigen olie wilde controleren. Een soevereine staat die zei: Dit is onze olie. Maar dat mocht blijkbaar niet. De democratisch gekozen premier werd afgezet en de sjah werd weer stevig op de troon gezet met hulp van het Westen.

Dat moment zit nog steeds diep in het geheugen van Iran. En als je de geschiedenis kent, vallen een hoop puzzelstukjes ineens op hun plek.

En nu zie je iets gebeuren wat ik in honderd jaar niet had durven dromen. De doorsnee mens begint het zat te worden. De Israëlische staat begint scheuren te vertonen. En mensen beginnen dat te zien. De hele wereld kijkt mee. De standaard Amerikaanse burger heeft al genoeg ellende op z’n bord. Twee banen. Schulden. Stress. En ondertussen staat daar nog ICE voor de deur. En dan ga je als slaafje van Benji Netanyahu jezelf nog dieper in de problemen werken. Serieus?

Het mooiste van dit alles is dat het script dat ons jarenlang werd voorgeschoteld niet meer werkt. Steeds meer mensen prikken erdoorheen. Er ontstaat wereldwijd steeds meer afkeer tegen de Israëlische staat. En tegen de overheid van de Verenigde Staten.

Ze dachten even Iran op hun plek te zetten. Een land met duizenden jaren aan heritage, kennis en wetenschap. De Iraniërs hebben alles in huis: strategie, oorlogsvoering, technologie, en een geschiedenis vol slimme, meedogenloze moves. Alles wat wij nu gebruiken, van wetenschap tot tactiek, heeft roots in hun oude rijk. En als je het nieuws nu volgt, zie je dat Tel Aviv zich daar niet zomaar doorheen slaat.

Nu kan ik makkelijk zeggen koekje van eigen deeg. Maar zo zit ik niet in elkaar. Er zijn genoeg Joodse mensen die zelf Free Palestine roepen. Ik ben niet blind. Spanje was een van de eerste landen in Europa die zich tegen de Amerikanen verzette. En wie weet wie er nog volgt.

En dan nog even een directe boodschap voor onze blonde diva Geertje. Waar zijn nu je tweets over Israël en moslims? ... Nu hoor ik je niet. Waarschijnlijk omdat het marketingtechnisch even niet uitkomt. Of omdat ergens een geldkraan is dichtgedraaid.

Zoals je ziet zijn het mijn emoties die mijn handen weer de opdracht geven om te gaan schrijven. Gewoon weer kalken op papier.

Wanneer komen we eens en voor altijd tot het besef dat kleur, religie en afkomst niets te maken hebben met waar iemand toe in staat is? Hoe meer respect we voor elkaar tonen, hoe meer begrip er ontstaat.

Misschien is dat uiteindelijk het enige wat deze wereld nog kan redden. Want als het script niet meer werkt, begint het echte verhaal pas.