FC Utrecht vergeet wat gelijkwaardigheid betekent

In de week dat de overheid aankondigt dat ze gaan zorgen dat er meer transparantie komt over de loonkloof tussen mannen en vrouwen, besluit FC Utrecht bijna het hele vrouwenteam op te doeken. Het illustreert hoe weinig respect er is voor vrouwen in topsport.

De bestbetaalde mannelijke speler van FC Utrecht is Sébastien Haller, met een geschat bruto jaarsalaris van ongeveer 2,95 miljoen euro. FC Utrecht maakt daarentegen de exacte salarissen van de speelsters in de Vrouwen Eredivisie niet openbaar. De inkomsten van speelsters in deze competitie bestaan doorgaans uit onkostenvergoedingen of contracten op basis van het minimumloon. De meeste speelsters voetballen naast hun betaalde baan en naast hun onbetaalde zorgwerk. Dit enorme (onrechtvaardige) verschil in inkomen is helaas niet de enige drempel die wordt opgeworpen voor de vrouwelijke spelers van FC-Utrecht.

Vorige maand werd al bekend dat trainer Linda Helbling vertrekt. Elders zou zij meer kansen krijgen. Niet verwonderlijk dat ze die conclusie trekt. Gisteren werd namelijk ook bekend dat de club maar liefst 11 contracten van speelsters niet verlengt. Als eenieder welke andere club zoveel contracten van mannelijke spelers niet zou verlengen zou de wereld te klein zijn. De ophef en de afscheidsfeesten hoogstwaarschijnlijk groots. Nu het vrouwen zijn die (gedwongen) vertrekken is de stilte oorverdovend.

Het gebied rond stadion Galgenwaard wordt in de komende periode vernieuwd. Niet alleen komen er nieuwe woningen maar ook liggen er plannen om extra plekken toe te voegen aan het stadion. Dure plannen waar de vrouwelijke spelers geen enkel profijt van hebben. Zij worden namelijk verhuisd naar sportvelden in De Meern. Zelfs het gras van Galgenwaard is voor hen niet meer bereikbaar. Van gelijkwaardigheid tussen vrouwelijke en mannelijke spelers is bij FC Utrecht dus geen sprake.

Niet alleen in salaris blijven vrouwen dus achter, ook van waardering en respect ontbreekt ieder spoor. De FC Utrecht-vrouwen hebben een gemiddeld goed seizoen gespeeld waarbij er geen enkele reden voor degradatie is. Toch krijgen zij geen groot afscheid, geen gouden handdruk, en geen enkele steun kunnen de vrouwen verwachten van de club waarvoor ze zich voor een schijntje met hart en ziel hebben ingezet. Er is nu eenmaal geen budget, is de speelsters verteld. Zou dat zijn omdat al het geld opgaat aan mannelijke spelers?

Vrouwelijke voetballers doen in geen enkel opzicht onder voor hun mannelijke collega’s. Ze spelen net zo goed, en zijn minstens zo gedreven. ‘De loonkloof wordt vaak toegeschreven aan een gebrek aan publieke interesse, maar data van de Olympische Spelen laten het tegendeel zien: wanneer de faciliteiten, programmering en media-aandacht gelijkwaardig zijn, zijn de kijkcijfers voor mannen en vrouwen dat ook’, staat op een factsheet van ABN Amro over vrouwen in topsport.

Het gebrek aan aandacht voor voetballende vrouwen lijkt dus vooral een probleem van diep geworteld seksisme. Dat kan anders. Ik hoor de mannelijke spelers (helaas) nooit over hoe ze hun voetbalcarrière moeten combineren met hun gezin, zorgtaken of betaalde baan. Toch is het wat mij betreft nu tijd dat ze zich gaan uitspreken en hun vrouwelijke collega’s steunen. Zeker nu sommigen van hen een WK gaan spelen in een land dat op het moment zeker niet bekendstaat om zijn vrouwvriendelijkheid.

In een tijd waarin de overheid inzet op het dichten van de loonkloof is het verstandig om juist in te zetten op de beroepen die veel waardering krijgen. Kunnen onze FC Utrecht-vrouwen alleen op steun rekenen als er geld over is? Of geven wij ze wat ze verdienen? Eenzelfde salaris en waardering als de mannen in hun beroep. Ik hoop dat de supportersverenigingen en mannelijke spelers zich tegen dit grote onrecht uitspreken. Ik hoop daarnaast ook dat FC Utrecht tot inkeer komt. Want werk dient te lonen, ook in de sport.