Fast living 2.0

Pas als men de gemiddelde, verdwaasde stedeling in de supermarkt ziet rondzwalken met een pompoen onder de arm beseft men zich in hoeverre die nieuwe menssoort vervreemd is van de natuur en échte voeding. Het pikt de aantrekkelijke ingrediënten van de plank, placeert ze in het mandje en gaat onder de natuurlijke begeleiding van de favoriete kookblogger aan de gang om het geheel te assembleren. Samenstellen dus, niet koken maar nabouwen. Men beleeft en kopieërt zich suf. Jaagt voedingswaarde of éen of andere malle dieetcultus na. Écht eten is immers onzin en onverantwoord saai.

Het is een fascinerend schouwspel die nieuwe wereldburger de groenten te zien monsteren die hij/zij wellicht kent van digitale afbeeldingen maar in real-life nog nooit heeft bevoeld, laat staan geproefd. Die verwondering en tegelijkertijd dat eigenlijke dedain voor de realiteit, die vervreemding, het valt allemaal nauwelijks te rijmen. Hoe leven deze mensen? Is alles thuis maakbaar, wensbaar en oplaadbaar? Is de huidige generatie daarom zo teleurgesteld en verwoed verdwaasd?

En naast de wensbare fast-food is er dan die schijnbaar onstilbare trek in fast fashion. IJvert een deel van de mensheid voor Duurzaam Lijfsbehoud, een tweede deel voor Puur Overleven en een millennial-deel voor Fast Anything?! Dat is een nog nooit vertoonde decadentie voorbij. 'Gaan’ voor korte termijn op onvoorstelbaar brutale basis. Hedonisme 2.0. Volledig online overgeïnformeerd over de toestand in de wereld, sociaal-media-contactgestoord door de winkelstraat sjokkend met een smoothie van tien euro en tegelijkertijd klagend over de onbetaalbare woningmarkt.                  

Hiermee feitelijk de proleet van de 21e eeuw uithangend.

De nieuwste generatie wereldburger kán zich niet eens meer schamen vanwege te weinig historisch besef. Zijn Instagramaccount, rigide veganisme, anti-Zwarte-Piet- en LHBT-identiteit zijn immers hoogste doel en nemen alle beschikbare tijd in beslag.

Dat de mensheid al een jaartje of vijftig ‘doomed to fail’ is wisten we al en sinds de virtuele wereld zijn intrede deed is het plankgas richting onbestemde verten.                                       

Zoals voedingstoevoeging MSG (E 621) ons vreetverstand frustreert zo doen goedkopia als H&M, ZARA en BERSHKA dat met onze onverzadigbare lust naar goedkope weggooi-kleding. In feite veel schadelijker voor de planeet die alle synthetische, gekleurde rotzooivezels weer moet afbreken (Nog daargelaten de zeer twijfelachtige omstandigheden waarin zij geproduceerd zijn).

Ons eigen lijf gaat toch wel eens teloor dus waarom niet aan allerlei maffe voedingstechnologie, alcohol en roken?!                                                        De ‘kanker’ die wij met de wegwerpmaatschappij creëren is vele, vele male schadelijker voor het duurzaam verlangen en de algehele staat van ons belaagde milieu dus waarom niet eens een tandje minder?

Het is een treurige vaststelling dat alle emancipatoire golven, iedere gelijkstelling van man en vrouw, iedere democratische beweging in feite, zo wezensvreemd is aan deze mensen. ‘Kijk eens achterom en zie wat je moeder en oma allemaal bevochten en hebben gewonnen!’ zou je hen willen toeschreeuwen. Het pad is door hen geëffend, de toekomst ligt voor je, de mogelijkheden zijn onbegrensd!

Die aanmoediging is hopeloos onverstaanbaar geworden in een zee van virtuele, maar onw(m-)enselijke werkelijkheden. De huidige generatie twintigers is bang, wezenloos, doelloos en sociaal gehandicapt. Ze weten zich simpelweg niet meer te ontworstelen aan alle schijnwerelden en vervreemden in rap tempo van de echte wereld om hen heen. Als vliegen tegen de loklamp van laptop en telefoonscherm.           

Professionals in onderwijs, gezondheidszorg en de academische wereld duiden die sociale vervreemding als epidemische vorm maar de daadwerkelijke doelgroep houd zich doof. Op die enkeling na die zich in de media beklaagt over zijn of haar, al dan niet zelfgekozen isolement en de daaruit voortvloeiende ellende.